11 Μαϊ. 2022

Να απεμπλακούμε από τη γελοία πρακτική των κομματικών μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν»

Κόμματα «αρπαχτής»

και μέλη «ευκαιρίας»

Με την ευκαιρία διακωμώδησης (για μια φορά ακόμη) της γελοίας κομματικής πρακτικής των μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν» την περασμένη Κυριακή στις εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ, είναι καιρός πια να απεμπλακούμε ως κομματικό σύστημα απ’ αυτή την ανοησία.

Να θυμίσω ότι όταν για πρώτη φορά ο Γ. Παπανδρέου επέβαλε αυτή τη διαδικασία εκλογής ηγεσίας στο κόμμα του, είχε κάθε λόγο να ζητήσει και να εφαρμόσει κάτι τέτοιο, επειδή ο Σημίτης για να διαφύγει από τον κόλαφο της λαϊκής κατακραυγής και με ύπουλες σκοπιμότητες αποφυγής σε βάρος του των καταλογισμών για την τραγική πρωθυπουργία του (ένταξη στο ευρώ με την ελληνική οικονομία αθωράκιστη, Ίμια και πολλά άλλα), πεταξε από πάνω του «σαν την τρίχα μεσ’ το γάλα» το «δαχτυλίδι» της κομματικής προεδρίας άρον-άρον και διαισθανόμενος την ευρεία ήττα που ακολουθούσε, ώστε να τη χρεωθεί ο διάδοχός του. Και ο λόγος να εφαρμοστεί από τον Γ. Παπανδρέου κατ’ εξαίρεση ένα τέτοιο σύστημα των κομματικών μελών της απολύτως χαλαρής σχέσης με τον φορέα τους ήταν να υπάρξει έστω μια νομιμοποίηση λαϊκής κοπής για τον καινούριο πρόεδρο. (Και φυσικά οι περισσότερες από 1 εκατ. ψήφοι στην κομματική κάλπη για τον Γ. Παπανδρέου ήταν τότε μια αναμφίβολη «από τα κάτω» νομιμοποίηση. Όπως και σήμερα, το θλιβερό υποσύνολο εκείνων των 1 εκατ. ψήφων στην κομματική κάλπη αποδεικνύει τον βαθμό οριστικής αποστασιοποίησης του ΚΙΝΑΛ από τα κοινά που παλιότερα αντιπροσώπευε).

Δυστυχώς, οι ατυχείς εσωκοματικοί χειρισμοί στη συνέχεια να ξεπεράσει το τότε ΠΑΣΟΚ την απομάκρυνση ευρέων κοινών από τις γραμμές του, με κύριο λόγο γι’ αυτό την αποκάλυψη στους πολίτες των συνεπειών της πρωθυπουργίας Σημίτη, δεν επέτρεψαν να υπάρξει η απαραίτητη ευθυκρισία για μια ουσιαστική αποκατάσταση των σχέσεων του κινήματος με τα κοινά αυτά, τα οποία ιστορικά και ιδεολογικά όφειλε να εκπροσωπήσει. Ταυτόχρονα, τα προκλητικά ευνοημένα ήδη από τότε συστημικά μίντια για να προστατευτεί ο «αγαπημένος» τους Σημίτης, τον «ξέπλεναν» σταθερά για τη ζημία που είχε προκαλέσει στην παράταξη και τη χώρα ως πρωθυπουργός και χρέωναν όλο το κακό στο Γ. Παπανδρέου.

Επίσης, η προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος «αποανδρεοποίησης» του ΠΑΣΟΚ από τα υπολείμματα του σημιτικού εκσυγχρονισμού ενεργοποίησαν τη βενιζελική φιλοδοξία, με συνέπεια να παγιωθεί το συστημα των κομματικών μελών ευκαιρίας. (Μια φιλοδοξία που χρειάστηκε όμως η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου από πρωθυπουργός από μερίδα των ίδιων των βουλευτών και στελεχών του τότε ΠΑΣΟΚ για να ευοδωθεί, με την ελίτ και τα μίντια επιρροής της να δίνουν «τα ρέστα τους» κατά του «βλάκα Γιωργάκη» και υπέρ του «ευφυέστατου Ευάγγελου Βενιζέλου»).

Κι έτσι φτάσαμε στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές του ήδη ΚΙΝΑΛ, έχοντας εν τω μεταξύ μεσολαβήσει κι άλλες εσωκομματικές κάλπες, στις οποίες παγιώθηκε ένα «μοντέλο κομματικών μελών ευκαιρίας». Όπου η πληθώρα υποψηφιοτήτων για την ηγεσία του κόμματος (πολλές υποψηφιότητες απολύτως ανάξιες λόγου) απέδειξε ότι εκείνο που κυρίως βάραινε στις αντιλήψεις πολλών επίδοξων αρχηγών δεν ήταν η επιθυμία διάσωσης της «πολιτικής ψυχής» του ΠΑΣΟΚ αλλά το προσωπικό επικονωνιακό μοστράρισμα της αφεντομουτσουνάρας τους.     

Σ’ αυτό το παζλ προϊούσας μολυσματικής επιβάρυνσης του κομματικού μας συστήματος με σκοπό τη μετασκευή των πολιτικών φορέων από ουσιαστικά οχήματα λειτουργίας της δημοκρατίας με ιδεολογικοπολιτιές αναφορές, σε σημαίες ευκαιρίας διαφόρων επίδοξων αρχηγίσκων, φυσικά δεν πρέπει να ξεχαστεί η αναφορά στο γεγονός ότι και η ΝΔ τον Νοέμβριο του 2009 υιοθέτησε το σύστημα των μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν».  

Σήμερα ο σοβαρός λόγος που είχε ο Γ. Παπαδρέου να εφαρμόσει αυτό το προδήλως προβληματικό για την ποιότητα της δημοκρατίας κομματικό σύστημα δεν υπάρχει. Ο βαθμός του ασυμβίβαστου μεταξύ των κομμάτων με μέλη ευκαιρίας με την ουσιαστική λειτουργία του κομματικού συστήματος στις δυτικές δημοκρατίες, αποκαλύπτεται άλλωστε από το ότι πουθενά αλλού δεν εφαρμόζεται τέτοιο σύστημα. Και τούτο, διότι είναι συνειδητοποιημένο ότι δεν μπορεί το κομματικό σύστημα μέσα σε μια λειτουργική δημοκρατία να παγιδεύεται σε πρακτικές που αποδεδειγμένα καταλήγουν να συμβάλλουν σε φαινόμενα νοθείας και σε τεχνητές αλλοιώσεις των συσχετισμών δύναμης στο εσωτερικό των κομμάτων.

Δύο παραδείγματα τέτοιας νοθείας και τεχνητής αλλοίωσης των συσχετισμών δύναμης στο εσωτερικό των κομμάτων στην Ελλάδα είναι:

- α. οι εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ τον Δεκέμβριο του 2015, και με τον β΄ γύρο έπειτα από απίστευτες παλινωδίες και παρασκηνιακές μεθοδεύσεις να γίνεται 3 εβδομάδες αργότερα, οπότε και εξελέγη ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στον β΄ γύρο καταγράφτηκαν 50.000 ψήφοι χωρίς ονοματεπώνυμο, με ανοιχτές προτροπές σημιτικών παραγόντων να σπεύσουν πασοκτζήδες σ’ εκείνες τις εσωκομματικές κάλπες της ΝΔ για να υπερψηφίσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πριν λίγες μόλις μέρες η εφημερίδα «Δημοκρατία» αναφέρθηκε εκτεταμένα στην τότε εσωκομματική νοθεία στη ΝΔ, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι  «…στελέχη του ΠΑΣΟΚ έγραψαν 10.000 μέλη στη ΝΔ για να ψηφίσουν Μητσοτάκη». Επίσης η εφημερίδα εκθέτει σειρά νέων στοιχείων για «τραπεζίτη που διέθεσε το call center του για τηλεφωνήματα στα μέλη του κόμματος», για ανάμιξη καναλαρχών και του αμερικανού πρέσβη καθώς και για  «τηλεφωνική εταιρία που ευθύνεται για την ανατίναξη της κάλπης του α΄ γύρου, που έβγαζε τον Μεϊμαράκη», και πολλά άλλα.

- β. μια μικρογραφία του τυχοδιωκτικού τσαλαβουτήματος κομματικών μηχανισμών (υποβοηθούμενων από μιντιακούς και άλλους μηχανισμούς της ελίτ) σε διαδικασίες εκλογής ηγεσίας άλλων κομμάτων επαναλήφθηκε και στις τελευταίες κάλπες  εκλογής ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ, με τη γνωστή συστηματική παρουσίαση του Ανδρέα Λοβέρδου (που προωθούσε τη συνεργασία ΝΔ-ΚΙΝΑΛ και απέκλειε κάθε διάλογο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ) ως επικρατέστερης υποψηφιότητας για νέος πρόεδρος, για να καταλήξει τελικά ο Ανδρέας Λοβέρδος …τρίτος! Φυσικά και εδώ επανεμφανίστηκαν οι αντίστροφες ανοιχτές προτροπές  σε νεοδημοκράτες να προσέλθουν στην εσωκομματική κάλπη του ΚΙΝΑΛ για να υπερψηφίσουν τον Λοβέρδο και «να επιστρέψουν την υποχρέωση». (Και δυστυχώς σοβαρές καταγγελίες έγιναν για νοθεία και στις προ ημερών τελευταίες προσυνεδριακές κάλπες του ΚΙΝΑΛ, ανεξάρτητα του ότι τα φανερά φιλικά προς το ΚΙΝΑΛ μίντια της ελίτ -τα ίδια που υποστηρίζουν φανατικά και με το αζημίωτο τον Κυριάκο Μητσοτάκη- «εξαφάνισαν» αυτές τις καταγγελίες).

Ας δούμε, όμως, τα θεμελιώδη στοιχεία μιας υγιούς αποτύπωσης του κομματικού φαινομένου στις δυτικές δημοκρατίες.       

Τα κόμματα στο δημοκρατικό πλαίσιο είναι αριθμητικά μικρές αρθρώσεις συσπειρώσεων αντιπροσώπευσης των κοινωνικών ομάδων, με εμπεδωμένες κοινές ιστορικές και ιδεολογικές αναφορές. Αυτό είναι το παγιωμένο δεδομένο στο κομματικό φαινόμενο του δημοκρατικού συστήματος και έχει επιβεβαιωθεί απολύτως ότι με τον τρόπο αυτό γίνονται πιο λειτουργικοί και αποτελεσματικοί οι θεσμοί της δημοκρατίας.    

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «αμερικανιά» (νοούμενη εδώ ως μια επιφανειακή σχέση με τις πολιτικές διαδικασίες) από την επιδίωξη ενός κόμματος όπου «όποιος μας ψηφίζει να είναι και μέλος μας». Σε μια τεχνητή νομιμοποίηση πολιτών virtual πολιτικής ενεργοποίησης, χωρίς στοιχειώδη επαφή με συνειδητά προτιμητέες ιδεολογικές αρχές και κατευθύνσεις και με μόνο σημείο επαφής εντυπωσιασμούς με ελάχιστο πολιτικό βάρος. Απλά στην Ελλάδα  με τον ενδημικό πολιτικό τυχοδιωκτισμό που έχει εγκαταστήσει στον δημόσιο βίο μας η πολιτική τάξη ως εκπρόσωπος μιας διεθαρμένης ελίτ, το «φτάσαμε στα άκρα» και στέλνουμε ανοιχτά τα μέλη ενός κόμματος να ψηφίσουν στις εσωκομματικές εκλογές άλλου κόμματος, για να ευνοούνται πολιτικές αρπαχτές με τυχοδιωκτικά ανακλαστικά εκσυγχρονιστικής κοπής, στο πλαίσιο μιας ακραία μικροκομματικής κερδοσκοπίας και επειδή έτσι βολεύεται η ελίτ και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι και οι σκοποί τους.

Είναι νοοτροπία ακραίας κομματικής γραφειοκρατίας και εμπεδωμένης συστημικής μιντικοκρατίας να γίνεται συζήτηση στα σοβαρά για ανταγωνισμό μεταξυ των κομμάτων σχετικά με τον αριθμό των μελών τους. Ένα ιστορικό παράδειγμα: Το ΚΚΕ όντας στην παρανομία δεν είχε ουτε ένα οργανωμένο μέλος όταν έγινε το όχημα του μεγαλειώδους αντιστασιακού κινήματος που ονομάστηκε ΕΑΜ.

Τα κόμματα, σε κάθε περίσταση κρίνονται στη βάση του ποιές κοινωνικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν στην εκάστοτε συγκυρία και με πόση συνέπεια υπηρετούν αυτή την αντιπροσώπευση. Κυρίως, όμως, τα κόμματα δικαιώνονται ως ηγεσίες της κάθε εποχής και ως δημοκρατικά πολιτικά εργαλεία όταν κινητοποιούν την κοινωνία σε κινηματικού τύπου και από τα κάτω ενεργοποιήσεις, που μπορούν να παράγουν εξελίξεις προς όφελος της χώρας και των πολιτών της.

Το πόσο μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες της εποχής κινούνται με βάση τους παραπάνω συλλογισμούς τόσο η ΝΔ όσο και το ΚΙΝΑΛ (που είναι τα μόνα κόμματα που ως γνήσιοι εκπρόσωποι του συστήματος που οδηγεί ξανά την Ελλάδα στην καταστροφή υπό την πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη διατηρούν το σύστημα κομματικών μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν»), είναι να κοιταξει κανενας τη σημερινή γραμμή τους:

- Η ΝΔ καταρρέει (δυστυχώς μαζί της και η Ελλάδα) και ο πρωθυπουργός λες και βρίσκεται σε άλλη χώρα πουλάει τη virtual επιτυχία που μόνο ο ίδιος βλέπει, ως δήθεν βιώσιμο πολιτικό «προϊόν» στους πολίτες, με τοξικά συντηρητικά βγαλμένα από εξαγορασμένα από την κυβέρνηση μίντια.

- Το ΚΙΝΑΛ κατεβαίνει στον πολιτικό στίβο με δηλωμένο στόχο να ηττηθεί η ΝΔ και ταυτόχρονα να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο βαθμός ρεαλισμού αυτού του στόχου, αποκαλύπτει πόσο μακριά κινείται το ΚΙΝΑΛ από το διακηρυγμένο και πλέον πρόδηλο πρόταγμα των πολιτών, που δεν είναι άλλο από τα φύγει κατ’ απόλυτη προτεραιότητα ο σημερινός καταστροφέας από την πρωθυπουργία και να αντικατασταθεί από προοδευτική κυβέρνηση που θα αναλάβει να ανακόψει την πορεία εκφυλισμού στην οποία έχουμε μπει από το 2019 και στη συνέχεια να ανορθώσει τη χώρα. Και είτε το αντιλαμβάνεται το ΚΙΝΑΛ και σκοπίμως το παραβλέπει, είτε όχι, χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ το διακηρυγμένο πρόταγμα των πολιτών για προοδευτική κυβέρνηση δεν μπορεί να προωθηθεί.

Πόσο μεγάλη αυταπάτη φαίνεται μετά απ’ όλ’ αυτά ότι με καμιά εκατοσταριά χιλιάδες κομματικών μελών της κατηγορίας «είδα φως κι ανεβηκα» και με με ένα εκλογικό ποσοστό της τάξης του 10%, θα μπορούσε ένα κόμμα να φαντασιώνεται ότι είναι εκείνο καθορίσει εκείνο τις εξελίξεις στον τόπο;       

Ευτυχώς, όλα τα παραπάνω δεν πρόκειται να συμβούν στις εκλογές επιλογής προέδρου και κεντρικής Επιτροπής στον ΣΥΡΙΖΑ την ερχόμενη Κυριακή!    

Αντί για επίλογο: Άλλο είναι η αντιπροσώπευση πολιτικών κοινών και άλλο είναι η συμμετοχή πολιτών στις διαδικασίες ιδεολογικοπολικής διαμόρφωσης της γραμμής ενός κόμματος, που προϋποθέτει ουσιαστική τριβή με την πολιτική για όσους συμμετέχουν σ’ αυτό. Αλλιώς, με τα μέλη ευκαιρίας, τα κοινά που εμπλέκονται σε τέτοιες κομματικές διεργασίες, είτε για λόγους οποιασδήποτε εξάρτησης από τις κομματικές γραφειοκρατίες, είτε με την αυταπάτη ότι συμμετέχουν ουσιαστικά στις διαδικασίες ληψης των αποφάσεων, ουσιαστικά καθίστανται εξαιρετικά ευεπίφοροι σε επιρροές από παράκεντρα εξουσίας.      

Η δημοκρατική ανάγκη της Ελλάδας σήμερα είναι η συγκρότηση συμπαγών κομμάτων με ιδεολογικοπολιτικές αναφορές σε θέσεις αρχών, αντί πολιτικών οργανισμών επικοινωνιακού προτάγματος για να ευνοούνται ηγεσίες κατηγορίας και πολιτικής ποιότητας Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν μπορεί αυτό το τελευταίο να είναι το μέλλον της Ελλάδας και των ελλήνων!