20 Μαϊ. 2022

Με τι ακριβώς ασχολείται τελευταία ο πρώην πρωθυπουργός;

Γ. Παπανδρέου:

Ώρα για καθαρές εξηγήσεις!

Κάνει εδώ καιρό δηλώσεις κυρίως εκτός της κεντρικής πολιτικής ατζέντας. Μόλις λίγες μέρες είναι (και προφανώς εν όψει του συνεδρίου του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ αυτό το 3μερο) που αναφέρθηκε δημοσίως σε ζητήματα της θερμής επικαιρότητας, αν και σε αντίρροπη κατεύθυνση από το να εκφράσει τη ρητή αντίθεσή του στα παρακμιακά και καταστροφικά για τη χώρα και τους πολίτες της τερτίπια του λίαν επικίνδυνου Κυριάκου Μησοτάκη. Αντίθετα, στο στόχαστρό του βρέθηκε το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, λες και η ευθύνη για το δράμα που βιώνουν σήμερα οι έλληνες χρεώνεται εκεί και όχι στον δεξιό-ακροδεξιό κυβερνητικό θίασο και την τραγική ηγεσία του.     

Βεβαίως, οι καλά γνωρίζοντες τα δεδομένα αυτού του κεντρο-δεξιού παραταξιακού υβριδίου, εδώ και καιρό έχουν πει ότι έχει παγιωθεί μια συνεννόηση με τον νεοεκλεγμένο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, με όρους από τη μία να επιδειχθεί ανοχή στην καινούρια κομματική προεδρία και από την άλλη τη διασφάλιση λίγων βουλευτικών εδρών για πρόσωπα που θα υποδειχτούν. Οι επίδοξοι τυχόν αυριανοί βουλευτές αυτής της προέλευσης και της εσωκομματικής κοπής ήδη διαγκωνίζονται σε δηλώσεις φιλικές προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη διεκδικώντας ο καθένας με τα όπλα του αυτές τις λίγες θεσούλες της ντροπής. Κι ολ’ αυτά, πίσω από το πακέτο μιας ανεπίτρεπτης πρακτικής βολεμάτων ημετέρων. (Άξιοι συνεχιστές της παράδοσης του «παππού της Καϊλή», που εκείνη προσωπικά με άλλους βουλευτές του συμπολιτευόμενου κόμματος συμμετείχε  στην ανατροπή του εκλεγμένου πρωθυπουργού).     

Τις περασμένες μέρες εμφανίστηκε να συντρώγει και να φωτογραφίζεται χαμογελαστός με τους ανατροπείς του, προερχόμενους μέσα από το ίδιο το κόμμα του, όταν ήταν εκλεγμένος πρωθυπουργός. Κι από κοντά ομοτράπεζη και η κομματική βαρωνία της δεξιάς-ακροδεξιάς, που βασανίζει σήμερα ειδεχθώς (και μάλιστα με το αζημίωτο για τον νεο-μητσοτακισμό) τους έλληνες και τη χώρα.  

Τελικά, λοιπόν, τί συμβαίνει με τον Γ. Παπανδρέου;    

Είχα την εντύπωση (ίσως επειδή ανήκω σε μια συγκεκριμένη γενιά πολιτών που ενηλικιώθηκαν μέσα σε αξιακό περιβάλλον πολιτικών αρχών και μπέσας) ότι στην πολιτική όταν ηττάσαι ή αποσύρεσαι ή δίνεις την ύστατη μαχη υπέρ των ιδεών σου με σταθερότητα και αξιοπρέπεια. Αλλιώς, κινδυνεύεις να γίνεις αντικείμενο χλεύης και δίνεις δικαιώματα να θεωρηθείς μέρος παρασκηνιακών πολιτικών συναλλαγών χωρίς αρχές, με προσωπικά και μικροπολιτικά ανταλλάγματα, π.χ. διάσωση των προνομίων σου, οφίτσια αμοιβόμενα δημοσία δαπάνη κ.λπ.

Μια συνεννόηση με τη νέα κομματική προεδρία ώστε να μην καταστεί ο κομματικός χώρος πεδίο ανοιχτής αναμέτρησης διαφορετικών μεταξύ τους πολιτικών γραμμών μέσα στο ίδιο κόμμα θα ήταν κατανοητή, ιδίως επειδή αργά ή γρήγορα έρχονται οι κάλπες. Υπό τον όρο, όμως, ότι οι απόψεις του ηττημένου ανθυποψηφίου του νέου κομματικού αρχηγού θα ήταν σεβαστές από τη νέα ηγεσία! Και «σεβαστές» εν προκειμένω δεν σημαίνει να εξελίσσεται τελικά η γραμμή του κόμματος σε κατευθύνσεις που «ξερνάνε» τις θέσεις των ηττημένων της προεδρικής κάλπης (όπως αυτές ρητά διατυπώθηκαν και εκφράστηκαν κατά την πρόσφατη διεκδίκηση της κομματικής ηγεσίας), αλλά επειδή ειλικρινά και ρεαλιστικά οι διαφορετικές απόψεις που εκφράστηκαν στον τελευταίο γύρο ηγετικών διαγκωνισμών θα μπορούσαν με σοβαρότητα, αίσθηση ευθύνης και την ενδοπαραταξιακή φερεγγυότητα των καθαρών προθέσεων και χωρίς μπαμπεσιές να ομογενοποιηθούν σε ενιαία και βιώσιμη κομματική γραμμή. Αλλιώς… όλα γίνονται αντικείμενο συναλλαγών που δύσκολα κρύβονται από το ακόμη και διαισθητικό «ψύλλιασμα» των πολιτικών κοινών, κομματικών ή ευρύτερων.          

Έτσι το ερώτημα αναδύεται αβίαστα: Τί απέγινε η γραμμή του Γ. Παπανδρέου, με την οποία διεδίκησε την προεδρία του ΚΙΝΑΛ πριν 4 μήνες; Εξαερώθηκε;  Κι αν δεν έγινε κατορθωτό να καταστεί αυτή κεντρική γραμμή του κόμματος, δικαιολογείται μετά την ήττα η προσχώρηση τόσο αβασάνιστα στη γραμμή του συνυποψηφίου που νίκησε, αν και η τελευταία κινείται τώρα σε τελείως αντίρροπη πολιτικά κατεύθυνση;

Φυσικά, κάτι δεν πάει καλά εδώ!

Ο Γ. Παπανδρέου όσο και να τον έχουν διαβάλλει και αδικήσει  τα μίντια της διαπλοκής δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Είναι πρώην πρωθυπουργός, ο τελευταίος του χώρου αυτού, και πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. Αν δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί όσο χρειαζόταν τις παραδόσεις του μεγάλου λαϊκού  κινήματος από το οποίο και ο ίδιος προέρχεται, τουλάχιστον οφείλει σεβασμό σ’ όσους τον ακολούθησαν πιστά τόσα χρόνια ως υποστηρικές του και υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες.

Επίσης, για τον Γ. Παπανδρέου μπορεί να έχει κανένας θετική ή αντίθετη άποψη σχετικά με την πολιτική ικανότητά του. Όπως μπορεί να συμφωνεί ή να αντιτίθεται σε διάφορες κατά καιρούς επιλογές, απόψεις και θέσεις του, Όμως, ως σήμερα το πολιτικό ήθος του δεν είναι υπό αμφισβήτηση!  

Εύχομαι με κάθε ειλικρίνεια στο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ο Γ. Παπανδρεου να ξεκαθαρίσει οριστικά τη στάση του. Που δεν μπορεί παρά να είναι κρυστάλλινη, πρόδηλου αντιδεξιού προσανατολισμού και προοδευτικού προσήμου.

Είναι η τελευταία ευκαιρία του!