16 Ιουν. 2022

Τελικά φταίει ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τα χάλια μας;

Η Ελλάδα σε αδιέξοδο

(Μέρος Α΄: Η επικίνδυνη πρωθυπουργία)

Με την Ελλάδα να έχει πια οριστικά συγκαταλεγεί και με ημιμόνιμα χαρακτηριστικά στις χώρες-παρίες της ΕΕ (μαζί με τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία, την Ουγγαρία και τις χώρες της Βαλτικής, ανάμεσά τους καμία που να είναι ενταγμένη στην ευρωζώνη, αλλά μ’ όλες τις υπόλοιπες να διατηρούν ανοιχτή θέα σε κάτι καλύτερο για το μέλλον τους, σε αντίθεση με την Ελλάδα) τα πράγματα εκφεύγουν της ευθύνης να διεξάγεται μια απλή εσωτερική διακομματική αντιπαράθεση στη χώρα μας σχετικά με το «τίς πταίει». Ιδίως όταν ανάμεσα στους τυχόν ευθυνόμενους εντέχνως και για αποκλειστικά μικροκομματικούς λόγους και κίνητρα συμπεριλαμβάνονται -και δη και ως πρωταίτιοι- κόμματα που έχουν αποσυρθεί από την κυβέρνηση και φυσικά καμιά σχέση δική τους δεν (μπορεί να) ανιχνεύεται με τη θλιβερή σημερινή κατάσταση της ελληνικής οικονομίας, την πανδημία, την παρούσα δραματική κατασταση της ποιότητας των δημοκρατικών θεσμών μας, τη διεθνώς προσβλητική εικόνα μας στο πεδίο της ανεξαρτησίας των μέσων ενημέρωσης κ.λπ.   

Επομένως, η συζήτηση με κυβερνητική πρωτοβουλία ότι η διεθνής συγκυρία είναι εκείνη που έχει σπρώξει την Ελλάδα στα σημερινά χάλια, εκτός από προσβλητική για τη νοημοσύνη του μέσου πολίτη, βλάπτει καίρια το ευρύτερο και σε περιβάλλον γενικής συστράτευσης πρόταγμα να βγει επιτέλους η πατρίδα μας από τον θλιβερό κύκλο των αέναων αλλεπάλληλων καθοδικών σπιράλ. Των σπιράλ, που τείνουν να παγιωθούν ως  σταθερό σκηνικό των ορίων της χώρας μας, εξανεμίζοντας τις προσβάσεις μας στο μέλλον και παγιώνοντας την εντύπωση  (διεθνή και εγχώρια) ότι είμαστε μια ιδιότυπη περίπτωση χώρας υπό δυτική οικονομική και γεωπολιτική κηδεμονία. Δηλαδή -για να είμαστε ρεαλιστές- μια χώρα στα όρια του μοντέλου ενός προτεκτοράτου δυτικών συμφερόντων στο πλαίσιο του 21ου αιώνα, αποστερημένου ακόμη και από το αναφαίρετο δικαίωμα αυτοπροσδιορισμού ως ιστορική, πολιτισμική, πληθυσμιακή και κρατική ονότητα.           

Η πολιτική απάτη, που προσχεδιασμένα και ως μέρος ενός σχεδίου της απόπειρας να ανασχεθεί η ταχεία αποδόμηση της σημερινής κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, εξυφαίνεται σε βάρος των ελλήνων και προς σοβαρή βλάβη των συμφερόντων όλων μας, είναι  να μεταφερθεί η συζήτηση από το τί πράττει η σημερινή κυβέρνηση στο πλαίσιο της συγκυρίας (όπως άλλωστε αυτή είναι η συζήτηση σε κάθε περίπτωση, για κάθε κυβέρνηση, σε κάθε εποχή και με οποιεσδήποτε συνθήκες), στο επιχείρημα πως φταίει ο «άδικος κόσμος» και η «κακιά η μοίρα» για τα δεινά μας. Ενώ αυτό που ορίζεται ως κεντρικό κριτήριο για την αξιολόγηση οποιασδήποτε κυβέρνησης σε οποιαδήποτε χώρα της υφηλίου, είναι ένα: Με άκαμπτο δεδομένο ότι το ίδιο περιβάλλον δυσκολιών και ευκαιριών επικαθορίζει το πλαίσιο κίνησης όλων των χωρών σε γεγονότα παγκόσμιας σημασίας (πανδημία, οικονομική κρίση, πόλεμος), η κρινόμενη κατά περίπτωση πολιτική ηγεσία αξιολογείται από το σε ποιό βαθμό βελτίωσε ή επιδείνωσε τη θέση της χώρας της στο παγκόσμιο σκηνικό. Κι ακόμη, αλλά δευτερευόντως, αξιολογείται η ηγεσία μας χώρας από το σε ποιό βαθμό συνέβαλε στο πλαίσιο των δυνανατοτήτων και του ειδικού βάρους της χώρας της στην άρση των παραγόντων που συγκροτούν τα αρνητικά στοιχεία της διεθνούς συγκυρίας αλλά και των τοπικών γεωπολιτικών συσχετισμών δύναμης, εντός της οποίας δρα.  

Διερωτώμαι, κατόπιν της παραπάνω επισήμανασης υπάρχει έστω και ένα λογικός άνθρωπος, Έλληνας ή ξένος, που να πιστεύει ότι η Ελλάδα επί Κυριάκου Μητσοτάκη βελτίωσε την τελευταία τριετία τη θέση της και σε οποιοδήποτε πεδίο μέσα στον κόσμο και στη συγκεκριμένη συγκυρία;     

Φυσικά, με τέτοιες υπεκφυγές του ανεπαρκέστατου πρωθυπουργού ευνοείται ο επικονωνιακός στόχος του Κυριάκου Μητστάκη να (προσπαθήσει να) συσκοτίσει την εδραία θλιβερή εντύπωση που έχει εγκαταστήσει στη χώρα η καταστροφική περίοδος της ηγεσίας του. Ταυτόχρονα, όμως, έτσι παρεμποδίζεται ο αναγκαίος ειλικρινής δημόσιος διάλογος για μια πορεία ευρύτερης αποδοχής, βεβαίως στην αντίθετη κατεύθυνση από τη σημερινή ολέθρια διαδρομή μας από το 2019.

Διότι, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να παραταθεί η σημερινή εικόνα παγκόσμιου πρωταθλητισμού μας σε θανάτους από κορονοϊό. Ούτε να συνεχιστεί η αποσιώπηση της μέχρις του βάθους της ανάγκης ποινικής διερεύνησης αποκάλυψη στενότατου συνεργάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι η κυβέρνηση και η ανεπαρκέστατη στήριξη του δημόσιου συστήματος υγείας, ευθύνεται για χιλιάδες θανάτους συμπολιτών μας από κορονοϊό. Θάνατοι, που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί, με βάση την ίδια μελέτη-αποκάλυψη Τσιόδρα-Λύτρα, σύμφωνα με την οποία η κυβέρνηση εγνώριζε ότι η συνέπεια της ελλιπούς στήριξης του δημόσιου συστήματος υγείας θα προκαλούσε περισσότερους θανάτους συμπολιτών μας που αλλιώς θα είχαν αποτραπεί, αλλά απέφυγε να πράξει το καθήκον της.      

Ακόμη, μέσα στο περιβάλλον της γενικευμένης και σχετικά παγιωμένης οικονομικής κρίσης του διεθνούς καπιταλισμού, δεν μπορεί να ευδοκιμεί ως αντίδραση σοβαρής κυβέρνησης το επιχείρημα προς τους πολίτες ότι και οι άλλες χώρες της δύσης αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της κρίσης. Τέτοια αντίδραση συνιστά πρωτοφανή επαλήθευση ανεπάρκειας του Κυριάκου Μητσοτάκη, όταν για την Ελλάδα ως βασικός όρος επιβίωσης μας είναι να παγιωθεί η εντύπωση ότι η χώρα βελτιώνει σταθερά τη θέση της στις συγκεκριμένες κυλιόμενες συγκριτικές  αποτιμήσεις με όλες τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της ευρωζώνης, αντί μονίμως να είναι η χώρα με τις χειρότερες επιδόσεις, όπως συμβαίνει σήμερα

Αλλά και στην ποιότητα της δημοκρατίας μας, μπορεί η σημερινή Ελλάδα να είναι μια χώρα συστηματικών ξυλοδαρμών των νέων, των φοιτητών μας, ακόμη και των πολιτών μέσα στα ίδια τα σπίτια τους από αστυνομικούς; Υπάρχει άραγε συναίσθηση ότι ακόμη και στις ΗΠΑ, που διεθνώς θεωρούνται χώρα ακραίας αστυνομικής βίας, το περιστατικό βασανισμού και ξυλοδαρμού του Ινδαρρέ από αστυνομικούς μέσα στο σπίτι του είναι αδιανόητο, κι αντί για άμεση και κάθετη παρέμβαση της κυβέρνησης προς υπεράσπιση ενός πολίτη και προς διαφύλαξη στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων του, το μόνο που έλαβε χώρα ήταν ένας ανεκδιήγητος και τελικά ανόητος λόγος υποστήριξης των αστυνομικών; Αδυνατεί άραγε ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αντιληφθεί ότι επί των ημερών του η Ελλάδα μετέπεσε σε χώρα ελλειμματικής εγγύησης των δημοκρατικών δικαιωμάτων, κάτι που μόνο σε καθυστερημένες δημοκρατίες ανχνεύεται;        

Μετά υπάρχει το μεγάλο θέμα της διαφάνειας. Που καταπατάται βάναυσα ακόμη και σε ιδιαίτερα λεπτά ζητήματα μείζονος σημασίας για την ασφάλεια της Ελλάδας, όπως συνέβη ξανά με την εν κρυπτώ συμφωνία Μητσοτάκη-Σολτς για την αποστολή ελληνικών τανκς στην Ουκρανία.   

Επίσης, εντοπίζεται το πελώριο ζήτημα αδίστακτης επιστράτευσης της δικαιοσύνης σε πολιτικούς σχεδιασμούς μικροκομματικών κινήτρων της κλονιζόμενης κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Με αστείους και προσβλητικούς για την νοημοσύνη του μέσου πολίτη αλλά και για την ποιότητα των δικαιακών λειτουργιών στην Ελλάδα όρους, όπως στην ανεκδιήγητη εισαγγελική εισήγηση να τεθούν στο αρχείο υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς νυν και πρώην υπουργών, παρ’ ό,τι η ίδια η εισαγγελική αρχή που εισηγήθηκε την αρχειοθέτηση επιβεβαίωσε ότι στους τραπεζικούς λογαριασμούς των ελεγχόμενων πολιτικών προσώπων προερχόμενων από την σήμερα κυβερνητική παράταξη του Κυριάκου Μητσοτάκη ανευρέθησαν ποσά απροσδιόριστης προέλευσης, σ’ ένα περιστατικό  στον χώρο της δικαιοσύνης που θυμίζει επίπεδο θεσμών της περίπτωσης Ίντι Αμίν Νταντά.       

Κοντά σ’ αυτά, η παρεμπόδιση της ελεύθερης παροχής πληροφόρησης των πολιτών, ο περιορισμός της ανεξαρτησίας των δημοσιογράφων και της λειτουργίας του Τύπου γενικά, με πρακτικές άμεσης εξαγοράς των μέσων ενημέρωσης, με σκοπό την κυβερνητική υποστήριξη, με πρακτικές της λίστας Πέτσα, που ήδη καταγράφονται με δραματικές συνέπειες για την εντύπωση που παράγει η χώρα μας, που πλέον κατατάσσεται στον πάτο των διεθνών δεικτών για την ελευθεροτυπία καθώς και για την ασφάλεια και την ανεξαρτησία των δημοσιογράφων.

Επί πλέον, υπογραμμίζω το φαινόμενο του διάχυτου νεποτισμού που διαπερνάει τον δημόσιο βίο μας, με όλα σχεδόν ανεξαιρέτως τα μέλη της ευρείας οικογένειας του πρωθυπουργού να κατέχουν περίοπτα πόστα στον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα και με κορυφαία ένδειξη ότι τα ίδια τα τέκνα του Κυριάκου Μητσοτάκη τυχαίνουν απολύτως προνομιακής μεταχείρισης, και μάλιστα εντός του πλαισίου μιας σημερινής γενιάς νέων, που υποφέρουν έντονα από την ανεργία, την εισοδηματική ανέχεια και την καταπίεση ακόμη και στην καθημερινότητή τους. Εντύπωση χώρας, που όχι μόνο είναι μοναδική σε έκταση και σε βάθος σε παγκόσμια κλίμακα (ακόμη και τα καθυστερημένα καθεστώτα του τρίτου κόσμου ωχριούν στο σημείο αυτό ως προς τις εύνοιες στα άτομα του περιβάλλοντος των ηγετών τους), αλλά προκαλεί και οργή η αντιμετώπιση αυτού του διάχυτου νεποτισμού προσωπικά από τον ίδιον τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως κάτι το «φυσιολογικό».         

Δεν πρέπει να μην γίνει αναφορά εδώ στην πρακτική των pushbacks, που καταγγέλλεται πια διεθνώς και επισήμως από τον ΟΗΕ, ως πρακτική της σημερινής κυβέρνησης Κυριακου Μητσοτάκη.  

_______________________  

(Στο επόμενο Β΄ Μέρος: Η εικόνα της καταστροφής στην οικονομία και τα εθνικά θέματα)