17 Ιουλ. 2022

H φάση ολοκληρωτικής ηθικής σήψης του συστήματος Κυρ. Μητσοτάκη

Πώς πέφτουν οι ανήθικες εξουσίες

Εδώ και μερικούς μήνες, δηλαδή με τη συμπλήρωση μιας τριετίας από τη αναρρίχηση του Κυρ. Μητσοτάκη στην εξουσία (με τα όποια μέσα μετήλθε ο σημερινός πρωθυπουργός για να ξεγελάσει την καταταλαιπωρημένη από τη μνημονιακή δεσποτεία Ελλάδα), έχει αρχίσει να εμπεδώνεται η εικόνα γενικευμένης σήψης των προσώπων, των μηχανισμών και των λειτουργιών που συγκροτούν το μπλοκ εξουσίας που συστηματικά καταστρέφει τη χώρα από το 2019 και γύρω από το συγκεκριμένο πρόσωπο.

Η ηθική κατάπτωση συστημάτων πολιτικής εξουσίας που χωρίς καθόλου αρχές και αξιακές αναφορές πέτυχαν -περνώντας από την κερκόπορτα ατελών και προβληματικών σημείων ενός δημοκρατικού πολιτεύματος- να αρπάξουν την ηγεσία μιας χώρας, είναι κλασσικό σύμπτωμα αυτών των συστημάτων. Το φαινόμενο αυτό επαναλαμβάνεται συχνά στην ιστορία από πολύ παλιά. Επίσης, αυτή η γενικευμένη ηθική σαπίλα στον δημόσιο βίο, ως το χαρακτηριστικό σύμπτωμα βιασμού της πολιτικής ομαλότητας από τις πράξεις αυτών των αρπακτικών, αποτελεί εξ ορισμού και την απόδειξη ότι πρόκειται περί τούτου. Για τα συστήματα αυτά, και για να αποκατασταθεί η σοβαρότατη βλάβη που αυτά τα ίδια προκαλούν στο σώμα των δημοκρατικών λειτουργιών, δεν επαρκεί η εκλογική ήττα τους στην επόμενη εκλογική αναμέτρηση. Αντίθετα, απαιτείται η βαθύτατη παρέμβαση εξάρθρωσης και σε ολοκληρο το πεδίο της πολιτικής αρμοδιότητας των όρων υπό τους οποίους οι ανήθικες αυτές εξουσίες έχουν δομήσει ό,τι πρόλαβαν όντας στην εξουσία, υπό νομιμοφανείς διαδικασίες άλλα ταυτόχρονα με έκδηλο το στίγμα εκτροπής από την δημοκρατική πολιτική ομαλότητα. Είναι θεμελιώδες ζήτημα τιμής αλλά και ποιότητας των θεσμών για τη δημοκρατική πολιτική διαδικασία να αποκατασταθεί η κλονισμένη από τους αυτουργούς αυτής της εκτροπής ομαλότητα.

Φαινόμενα όπως η εξαγορά με δημόσιο χρήμα μέσων ενημέρωσης από τους αήθεις κυβερνήτες, επιβήτορες αυτών των ανώμαλων πολιτικών συστημάτων, οι αλλεπάλληλες απελευθερώσεις καταδικασμένων εγκληματιών υπό εξαιρετικά ευνοϊκούς για τους ίδιους όρους, οι συνομωσίες για να πληγούν πολιτικά και να διωχθούν ποινικά οι αντίπαλοι του Κυρ. Μητσοτάκη, οι μαζικοί ξυλοδαρμοί πολιτών από αστυνομικούς, η κατάπτωση της δικαιοσύνης από ανεξάρτητη εξουσία διασφάλισης της νομιμότητας και ύστατης καταφυγής των αδυνάμων σε πολιτικό όργανο υπηρέτησης μικροσκοπιμοτήτων των κυβερνώντων, οι αλλεπάλληλοι προδήλως άδικοι και μεροληπτικοί υπέρ των φίλων του καθεστώτος χειρισμοί των κρατικών μηχανισμών, οι σκαστές περιπτώσεις νεποτισμού υπέρ των συμφερόντων ημετέρων και κατά κραυγαλέα παραβίαση των όρων της κατά το δυνατόν ισότιμης και δίκαιας κατανομής του πλούτου μεταξύ των πολιτών, αλλά και -τελευταίο στον κατάλογο αυτής της διάχυτης ηθικής κατηφόρας- η υποτίμηση και υποβάθμιση των ύψιστων συμφερόντων της χώρας (δηλαδή η προτασία της εδαφικής ακεραιότητάς της και η θωράκισης των εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων και της κυριαρχίας της σ’ ολόκληρη την ελληνική επικράτεια) σε επικοινωνιακό όργανο υπηρέτησης των αναγκών αυτού του ανήθικου συστήματος εξουσίας που αγκιστρώνεται στις καρέκλες του πρωθυπουργού και των υπουργών, πρέπει να αποπεμφθούν αμέσως από την καθημερινότητά μας και οι φυσικοί και ηθικοί αυτουργοί αυτών των εκτροπών να τιμωρηθούν αυστηρά.

Τέτοια αποκατάσταση της δημοκρατικής ομαλότητας, τηρουμένων των αναλογιών διαφορετικότητας εποχών και γενικών πλαισίων αναφοράς της ελληνικής κοινωνίας, προσομοιάζει ιδιαίτερα με τις αποκαταστάσεις που επιχείρησε το εγχώριο πολιτικό σύστημα μετά την κατάρρευση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Φυσικά ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν  μας προέκυψε από ένα πραξικόπημα εποχούμενος επί των τανκς και γι’ αυτό δεν άντεξε επτά χρόνια, αλλά τρία. Και για τον ίδιο λόγο δεν μπορούν να συγκροτηθούν μετά την εκδίωξή του πολιτικά δικαστήρια με το ερώτημα ανατροπής της δημοκρατίας από μεριάς του. Στο βάθος, όμως, και στην έκταση των αλλαγών που πρέπει να ακολουθήσουν για να αποκατασταθεί στοιχειωδώς η δημοκρατική ομαλότητα και η προαίρεση ουσιαστικού εκδημοκρατισμού του πλαισίου που οικοδόμησε ο επικεφαλής αυτού του ανήθικου μηχανισμού διαχείρισης εξουσίας από όποιον τον διαδεχτεί, είναι στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ για μια δημοκρατική Ελλάδα στον 21ο αιώνα.                                            

Πρέπει εδώ, μάλιστα, να σημειωθεί ότι η σημερινή κατάρρευση ακόμη και των στοιχειωδέστατων κανόνων συγκρότησης της κοινωνίας πάνω σε αρχές, διακρίνεται μάλιστα από την κατά τα άλλα φυσιολογική και αναμενόμενη φθορά οποιασδήποτε άλλης κανονικά εκλεγμένης και με όρους δημοκρατικής διαφάνειας και ομαλής λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών κυβέρνηση. Εδώ δεν ομιλούμε περί της πολιτικής φθοράς που παράγεται από τις πράξεις και τις παραλείψεις μιας κυβέρνησης, αλλά για την διευρυνόμενη κάθε μερα όλο και περισσότερο κατάπτωση του ηθικού πλαισίου που διέπει τη λογική αυτού του «κόλπου» άδηλης δημοκρατικής εκτροπής και μάλιστα στην τελική φάση του, όταν αυτό σήπεται σε βάθος και κακοφορμεί τραγικά πάνω στο σώμα του πολιτεύματός μας, με τις οσμές αυτής της βρωμιάς να μη μπορούν πια να καλυφθούν με τίποτα.

Η αντοχή του Κυρ. Μητσοτάκη τα 3 τελευταία χρόνια, δεδομένης της σαπίλας που ενδημεί ως απόρροια των δημόσιων  δράσεων και συμπεριφορών του (από τη βαρβαρότητα με τον ψυκτικό του Περιστερίου, ως τις βόλτες του στην Πάρνηθα όταν όλοι οι έλληνες ανεξαιρέτως ήταν σε κατ’ οίκον περιορισμό -ούτε η χούντα δεν θα μπορούσε να διανοηθεί τόσο γενικευμένο και οριζόντιο τρόπο περιορισμού των ατομικών  ελευθεριών), είναι εντυπωσιακή. Αν το σκεφτεί, όμως, κανένας καλύτερα θα διαπιστώσει ότι ο μισός και περισσότερος χρόνος που κυβερνάει πέρασε με τους έλληνες στον γύψο. Πώς, λοιπόν, με τέτοιες συνθήκες να εκδηλωθεί και να καταγραφεί σε απτή αντίδραση από μεριάς των πολιτών η αντίθεση στις ανομίες και τις αήθειες του Κυρ. Μητσοτάκη και των συν αυτώ; Και αν και πολλή συζήτηση έχει γίνει για την αυστηρότητρα των εγκλεισμών των πολιτών στα σπίτια τους με πρόσχημα την πανδημία (σημειωτέον, ήταν  το αυστηρότερο λοκ ντάουν στον κόσμο πλην Κίνας), το μόνο βέβαιο είναι ότι η κρατική εξουσία του Κυρ. Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε πολιτικά στο έπακρο το πρόσχημα της πανδημίας για να εφαρμόσει ανελεύθερες πρακτικές σε βάρος των πολιτών.                     

Το πέρασμα στη φάση της βαθειάς ηθικής σήψης του συστήματος που εξεθρεψε, έφερε και συντηρεί και σήμερα τον Κυρ. Μητσοτάκη, είναι φυσικά προαναγγελία της ηχηρής κατάρρευσής του.

Καθαγιασμοί και σημερινές ομοιότητες με τα «Γερούν γερά» και τις οριζόντιες επιθέσεις στο εισόδημα και την αξιοπρέπεια των πολιτών της μεσοκατώτερης τάξης καθώς και εκ των υστέρων νομιμοποιήσεις μιας σειράς πρακτικών εκτροπής από τη δημοκρατική ομαλότητα συνεπεία αποφάσεων και δράσεων της κυβέρνησης Κυρ. Μητσοτάκη, οριοθετούν και το πλαίσιο των πολιτικών εξελίξεων που ακολουθούν. Ταυτόχρονα ορίζουν και τις ευθύνες του κάθε πολίτη ξεχωριστά, αφού πλέον δικαιολογίες της κατηγορίας «δεν ήξερα» συντρίβονται κάτω από το βάρος της κατάστασης γενικευμένης καταστροφής, στην οποία αφήνει ο Κυρ. Μητσοτάκης την Ελλάδα στα χέρια όλων ημών των υπολοίπων.