6 Αυγ. 2022

Από τις υποκλοπές στις παρακολουθήσεις

Παρακολουθήσεις, μητσοτάκηδες

και πολιτική

Στο καθαρά πολιτικό επίπεδο (αφήστε το ποινικό, που αναμφίβολα ανιχνεύεται και δύσκολα πια δεν θα αποκαλυφθεί πλήρως, αργά ή γρήγορα) η υπόθεση των παρακολουθήσεων συνεπάγεται ένα συμπέρασμα: ότι η ως σήμερα γραμμή σύμπραξης των επιγόνων του μεγάλου κινήματος με τη νεο-μητσοτακική ΝΔ σε πολλά θέματα, ή -στην καλύτερη περίπτωση- η ανοχή απεναντι στον Κυρ. Μητσοτάκη, ήταν το λιγότερο άστοχη. 

Αν δεν υπήρχε το κραυγαλέο πολιτικό παρελθόν στη χώρα, τέτοια σύμπραξη-ανοχή με τον Κυρ. Μητσοτάκη θα ήταν ίσως παραβλέψιμη. Όμως, η ιστορία μαρτυρεί αδιάψευστα για τις προσλαμβάνουσες και τις πρακτικές, υπό τις οποίες διαμορφώθηκε το αντιλαμβανόμενο από τον σημερινό πρωθυπουργό (που βρίσκεται στη θέση αυτή ακριβώς εξ αιτίας αυτού του βαρύτατου πολιτικού ολισθήματος της συμπόρευσης μαζί του) πλαίσιο δημόσιας ηθικής και πολιτικής πρακτικής του. Έτσι, το «λάθος» -αν είναι τέτοιο και όχι συνειδητή επιλογή και προτίμηση πολιτικών προταγμάτων- είναι πολύ μεγάλο για να περάσει «έτσι»!     

Στην πολιτική λάθη επιτρέπονται. Η λήθη απαγορεύεται!

Και τα πράγματα αρχίζουν να παίρνουν πολύ επικίνδυνη και άμεσα σχετιζόμενη με τον πυρήνα των δημοκρατικών αρχών και κανόνων τροπή: Με την κατά απολύτως εξυπηρετική των αναγκών του «πρωθυπουργού των παρακολουθήσεων» παρέμβαση της δικαιοσύνης στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο, τον Άρειο Παγο, με όσα αποκαλύπτονται να επιχειρείται απροσχημάτιστα να εμφανιστούν ως δήθεν υπόθεση απτόμενη των ύψιστων υποθέσεων εθνικής ασφάλειας της Ελλάδας!!! Δηλαδή, ομιλούμε για μια δυνάμει απαγόρευση προς κάθε μέσο ενημέρωσης και κάθε δημοσιογράφο να δημοσιοποιήσει τυχόν νέες αποκαλύψεις που θα περιέλθουν σε γνώση τους. Και τούτο, όταν, μάλιστα, η καθ’ αυτό υπόθεση των παρακολουθήσεων υπό την κάλυψη του πρωθυπουργού έχει ανατεθεί στο ...πρωτοδικείο!!! Εδώ επωάζεται μια απολύτως αποκρουστέα μεθόδευση, μη ανεκτή σε οποιαδήποτε λειτουργούσα δημοκρατία. Κι αυτό δεν μπορεί να περάσει! Με την αντιπολίτευση, ελάσσονα και μείζονα, να καλούνται να βρουν τρόπους άμεσης και αποτελεσματικής θωράκισης του πολιτεύματος από την εκτροπή αυτής της προσπάθειας και υπό το οποιοδήποτε πρόσχημα να κρυφτεί η αλήθεια με οποιοδήποτε μέσο από τους πολίτες και εν όψει, μάλιστα, επικείμενων εκλογών.                

Η σημερινή εκδοχή του ΠΑΣΟΚ έχει την τελευταία ευκαιρία με τη γραμμή και τη στάση της από ‘δω και πέρα να αλλάξει όσο γίνεται την πολύ κακή εντύπωση που έχει δημιουργηθεί ένεκα των επιλογών της σε μεγάλο τμήμα της ευρύτερης προοδευτικής παράταξης. Δεν είναι δουλειά άλλων χώρων ή προσώπων εκτός του σημερινού σχήματος υπό τον Ν. Ανδρουλάκη να υποδείξουν πώς θα γίνει αυτό.

Όμως, για να μην είμαστε αφελείς, τα στελέχη αυτού του χώρου που υπήρξαν τα πρωτοπαλίκαρα της πολιτικά εγκληματικής συμπόρευσης με τον Κυρ. Μητσοτάκη αν δεν απομακρυνθούν τάχιστα από τα κομματικά οφίτσια που σήμερα κατέχουν (στο πλαίσιο μιας κακής νοούμενης «ενότητας»), τότε τίποτα δεν θα αλλάξει! Επίσης, αφέλεια μέχρις ανοησίας (ή ένοχη εμμονή στο ίδιο λάθος) θα ήταν να μη γίνει σαφές σε κοινά που θωπεύουν μέχρις παρεξηγήσεως το λερωμένο «σακί πολιτικής» του πρωθυπουργού και της ΝΔ ότι δεν θα συνεχίσει να είναι ανεκτή η οποιαδήποτε φιλο-μητσοτακική στάση.     

Η ενηλικίωση του αρχηγού του εν λόγω κόμματος σε τέτοιες συνθήκες (κατά τη γνώμη μου, η πιο αδύναμη και προβληματική ηγεσία που θα μπορούσε να είχε επιλεγεί σε σύγκριση με το ειδικό πολιτικό βάρος των άλλων επικρατέστερων προσώπων που έθεσαν υποψηφιότητα για πρόεδροι και δεν εξελέγησαν), δεν θα έχει καμιά άλλη ευκαιρία επανόρθωσης και ενδυνάμωσης της ούτως ή αλλως πολιτικά δευτεροκλασσάτης περίπτωσης του Ν. Ανδρουλάκη. Άλλωστε η ίδια η αντίδραση Ανδρουλάκη στο άγος των παρακολουθήσεων υπό την κάλυψη του Κυρ. Μητσοτάκη τελικά καταλήγει να είναι από τα πράγματα μια πρόωρη αξιολόγηση της εν λόγω κομματικής ηγεσίας.

Ένα παράδειγμα είναι αν θα παραταθεί η προσπάθεια να εμφανιστούν ως εξ ίσου κακές οι περιπτώσεις του Κυρ. Μητσοτάκη και του Αλ. Τσίπρα, ως δυνητικής αυριανής ηγεσίας της χώρας. Δηλαδή, για να το πούμε όσο πιο καθαρά γίνεται, αν το να αποκλείεται ως το ενδεχόμενο μέλλον της χώρας ένας πολιτικός με πρακτορίστικες παρακολουθήσεις δημόσιων προσώπων στο αποδεδειγμένο «χαρτοφυλάκιό» του, θα συνεχίσει να εμφανίζεται από τον Ν. Ανδρουλάκη και το κόμμα του ως ίσου βάρους πολιτικό άγος και αήθεια για τον δημόσιο βίο μας, με άλλο πρόσωπο, που πολλά θα μπορούσε να του καταλογίσει κανένας, αλλά όχι πολιτικές πρακτικές Μαυρίκη. Εδώ η διαφοροποίηση από την ως σήμερα στάση «ίσων αποστάσεων» Ανδρουλάκη από Κυρ. Μητσοτάκη και Αλ Τσίπρα, δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο παρά άμεση και όσο γίνεται πιο σαφής.

Πολύ συχνά στην πολιτική όσο περισσότερο και ό,τι προσπαθείς να συγκαλύψεις από τα παραστρατήματά σου, αντί συν τω χρόνω να λησμονούνται, βαραίνουν όλο και περισσότερο, μερικές φορές καταλήγοντας, μάλιστα, να είναι εκείνα που συγκροτούν τη ταυτότητα της τελικής εντύπωσης που καταλείπεις στον τελικό κριτή σου: τους έλληνες πολίτες ως του πυρήνα της δημοκρατίας.  

Δεν είμαι σε θέση να εκτιμήσω αν ο Κυρ. Μητσοτάκης θα καταφέρει να αποφύγει πρόωρες εκλογές πολύ σύντομα, πράγμα που σε μια δημοκρατία θα ήταν η ευθύγραμμη και λογική διέξοδος για μια χώρα, όπου ο πρωθυπουργός της συνελήφθη να εμπλέκεται άμεσα σε υπόθεση παρακολούθησης πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων. Και το κόμμα του οποίου ηγείται ο πρωθυπουργός-ήρωας αυτού του βρώμικου δημόσιου σκηνικού από μόνο του θα αποφάσιζε αν θα κατέβαινε σ’ αυτές τις πρόωρες εκλογές υπό την ίδια ηγεσία και υποψήφια πρωθυπουργία.

Όμως, ό,τι και να εξυφαίνεται στα νεο-μητσοτακικά παρασκήνια, ένα είναι βέβαιο: Αυτή η σκοτεινή τριετής περίοδος για την Ελλάδα, πλησιάζει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο στο τέλος της. Και το μόνο που απομένει ως ευθύνη για καθε δημοκρατικό κόμμα αλλά και κάθε πολίτη όσο γίνεται είναι να διασφαλίσουν ότι η τελική έκβαση του δράματος δεν θα καταλήξει να είναι τραυματική για την πατρίδα.    

(Yγ.: Θα μπορούσα να αισθανόμουν προσωπική δικαίωση για το γεγονός ότι από πολύ νωρίς είχα -και σχεδόν μόνος- προδιαγράψει την πορεία του Κυρ. Μητσοτάκη (δυστυχώς με ολέθριες συνέπειες για την Ελλάδα) προς τη σημερινή βρώμικη και καταστροφική πραγματικότητα που βιώνεται απ’ όλους μας. Όταν κατέθετα αυτήν την πρόβλεψη περί βρωμιάς και καταστροφής, πολλοί με επιτίμησαν με το αστείο επιχείρημα ότι ενεργούσα ως φορέας της λεγόμενης «οικογενειακής ευθύνης» -θα το θυμάστε βέβαια αυτό το βλακώδες αφήγημα για να αποδομείται οποισδήποτε προβληματισμός για την επικράτηση του Κυρ. Μητσοτάκη. Λες και η πολιτική ιστορία της χώρας και τα πλαίσια μέσα στο οποία διαμορφώνονται οι προσλαμβάνουσες του οικογενειακού νεποτισμού (με πιο σκαστό παράδειγμα της περίπτωσης τον μητσοτακισμό), δεν είναι πραγματικότητες, αλλά φαντασιώσεις και προϊόντα δήθεν πολιτικών εμμονών. Όμως, τα πράγματα είναι πια τόσο σοβαρά και δύσκολα που δεν υπάρχει κανένα περιθώριο για προσωπικές δικαιώσεις και αυτοεπιβεβαιώσεις. Προηγείται πάντων το συμφέρον της χώρας και η αποκατάσταση της δημοκρατίας!)