23 Αυγ. 2022

To πολιτικό και ηθικό περιεχόμενο των αντιδράσεων για το δημοσίευμα των New York Times

To άγος να πιστεύεις

ότι εσύ «είσαι» η Ελλάδα

(Α΄ μέρος: Ο άνομος κυβερνητικός μηχανισμός)

Το επίμαχο ξένο δημοσίευμα που έχει μπει εδώ και μερικά 24ωρα στην πολιτική μας ζωή, έφερε στην επιφάνεια μια σειρά από πολύ ενδιαφέροντα πράγματα. Όχι επί της ουσίας της υπόθεσης των παρακολουθήσεων του Κυρ. Μητσοτάκη! Άλλωστε αυτή η ουσία έχει ήδη καταστεί και η αδήριτη αλήθεια σχετικά με το τί συνέβη σ’ αυτή τη βρώμικη υπόθεση, αφού και ο ίδιος ο καθ’ ομολογία του πρακτικά και ηθικά πρωταίτιος αυτουργός των παρακολουθήσεων, δηλαδή ο σημερινός έλληνας πρωθυπουργός, έχει εκών-άκων αναλάβει την ευθύνη για το σκάνδαλο, εφ’ όσον δεν τού ήταν δυνατό με κανέναν τρόπο να αμφισβητήσει την ολοφάνερη πραγματικότητα που αφορούσε στον ίδιο.  

Δηλαδή, αυτό που απομένει να γίνει σ’ αυτή τη σκοτεινή υπόθεση είναι με την κίνηση των κοινοβουλευτικών διαδικασιών και την ενεργοποίηση της τακτικής δικαιοσύνης να εξασφαλιστούν αποκλειστικά και μόνο οι τυπικές προϋποθέσεις για την ποινική εκκαθάριση των παρακολουθήσεων πολιτικών προσώπων και δημοσιογράφων από κρατικές υπηρεσίες υπό την άμεση εποπτεία του Κυρ. Μητσοτάκη. Το υπόλοιπο μέρος, οι πολιτικές ευθύνες, έχουν ήδη αναληφθεί και η αποτύπωση των συνεπειών τούτης της πτυχής θα καταγραφεί οπωσδήποτε στις ερχόμενες εκλογές.        

Άλλωστε, επειδή ακριβώς ο πολιτικός και ηθικός πυρήνας της αισχρής πρακτικής των παρακολουθήσεων και των υποκλοπών σε βάρος πολιτικών και δημοσιογράφων από ελληνικές κρατικές υπηρεσίες υπό την άμεση εποπτεία του Κυρ. Μητσοτάκη είναι πια αυταπόδεικτο έγκλημα ως προς το ποιοί και πώς το μεθόδευσαν και το υλοποίησαν, οι New York Times ούτως ή άλλως δεν θα είχαν πολλά να συνεισφέρουν στην ουσία της υπόθεσης. Γι’ αυτό και το άρθρο γνώμης του Alexander Clapp δεν έχει καμιά σημαντική καινούρια πληροφορία να δώσει, αφού όσον αφορά στο ιστορικό της υπόθεσης των παρακολουθήσεων όσα περιέχονται στο άρθρο έχουν ήδη αναφερθεί πολύ πιο λεπτομερώς σε προγενέστερα δημοσιεύματα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Για όσους στοιχειωδώς γνωρίζουν αυτό το είδος δημοσιογραφίας σε μεγάλα διεθνή μέσα ενημέρωσης όταν αναφέρονται στις εξελίξεις σε χώρες με μικρό γεωπολιτικό ειδικό βάρος -όπως, δυστυχώς, η Ελλάδα- είναι σαφέστατο ότι πρόκειται για ένα άρθρο που δεν φιλοδοξεί να αποκομίσει εύσημα για τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα του. Ο δημοσιογράφος (και αυτό κάνουν όλοι οι συνάδελφοί του σε όλα τα διεθνή μέσα ενημέρωσης σε ανάλογες περιπτώσεις) αυτό που κυρίως στοχεύει είναι να μεταφέρει σ’ ένα αναγνωστικό κοινό που δεν γνωρίζει τα ελληνικά πράγματα το πολιτικό κλίμα που κυριαρχεί στην χώρα με την οποία ασχολείται. Είναι, μάλιστα, ο κανόνας στα διεθνή μέσα ενημέρωσης, όταν αναφέρονται σε κάποια χώρα, όπως σ’ αυτή την περίπτωση στην Ελλάδα, να προσφεύγουν σε αρθρογραφία είτε ανταποκριτών τους που ζουν στη χώρα που εξετάζεται, είτε δημοσιογράφων που γνωρίζουν καλά την ίδια χώρα, ακόμη κι αν έχουν ανταποκριτή τους εκεί.   

Έτσι, κάθε αναφορά σε «πληρωμένη δημοσιογραφία» είναι εξ ορισμού αστεία. Ακόμη και η σκέψη ότι εφημερίδα αυτής της διεθνούς εμβέλειας θα εξαγοραζόταν για 2-3 δεκάδες χιλιάδες δολάρια θέτοντας σε κίνδυνο την εγκυρότητά της, καθιστά τέτοιες αναφορές γελοίες. Ίσως, μάλιστα, όσοι επιστρατεύουν τέτοιες γελοιότητες τίποτα άλλο δεν αποδεικνύουν με τέτοιες ανοησίες, ει μη μόνον ότι το κασέ δημοσιογραφικής εξαγοράς που και οι ίδιοι έχουν κατά νου, αναλογεί σε κλίμακες «λίστας Πέτσα» και όχι σε μέσο ενημέρωσης παγκόσμιας αναγνωσιμότητας. Βέβαια, οι ίδιοι, ως πελταστές της γελοιότητας στον δημόσιο βίο μας, αδυνατούν να κατανοήσουν ή σκοπίμως παραβλέπουν ότι η πρακτική της «λίστας Πέτσα» είναι απολύτως εξοβελιστέα από το σύνολο του παγκόσμιου μηχανισμού πληροφόρησης τοπικών ή διεθνών μέσων ενημέρωσης, όπως αποδεικνύει η τοποθέτηση της Ελλάδας σε θέση ουραγού στην κατάταξη χωρών υπό αξιολόγηση σχετικά με την ελευθερία που εξασφαλίζουν στους δημοσιογράφους και τα μέσα ενημέρωσης. Όταν έχεις επισήμως τοποθετηθεί στη «θέση 108» του σχετικού διεθνούς καταλόγου, μόνον αν είσαι ηλίθιος ή στημένος αδυνατείς να κατανοήσεις ότι εξέλιπε κάθε υπέρ σου έξωθεν καλή μαρτυρία να δικαιούσαι εσύ να κάνεις λόγο και να μέμφεσαι μέσα ενημέρωσης άλλων χωρών για «πληρωμένη δημοσιογραφία»…

Δεν είναι, λοιπόν, η ουσία των αναφερομένων στο επίμαχο άρθρο, που ενδιαφέρει εδώ. Και το ότι δεν βρίσκεται σ’ αυτό το σημείο η ουσία επιβεβαιώνεται από τις τρομαγμένες και οργισμένες αντιδράσεις της επίσημης ελληνικής κυβέρνησης του «πρωθυπουργού των παρακολουθήσεων». Διότι αυτό που «πονάει» το ρέπον προς τη δημοκρατική εκτροπή μπλοκ εξουσίας περί τον Κυρ. Μητσοτάκη είναι η συγκλονιστική και με βίαιο τρόπο απομυθοποίηση ότι την Ελλάδα δήθεν κυβερνά ένα πρόσωπο και ο μηχανισμός γύρω του σε συνθήκες πολιτικής ομαλότητας και δημοκρατικής θεσμικής σταθερότητας. Και δεν ισχύει ούτε το ένα, ούτε το άλλο!

Πώς να μην πανικοβληθούν όλοι αυτοί βλέποντας ότι άρκεσαν και μόνο χίλιες τόσες «λέξεις» σ’ ένα διεθνές μέσο ενημέρωσης για να καταρρεύσουν σαν τραπουλόχαρτο οι πλασματικές πραγματικότητες που με τόσο κόπο έστησε η κυβέρνηση Κυρ. Μητσοτάκη, δαπανώντας ποσό της τάξης των 100 εκατομμυρίων ευρώ από τα δημόσια ταμεία, με σκοπό να εξαπατήσει πανηγυρικά τους έλληνες, σχετικά με τον πολιτικό και ηθικό χαρακτήρα και τις πρακτικές διακυβέρνησης του σημερινού πρωθυπουργού και των συν αυτώ; Και, σημειωτέον, δεν είναι η μόνη περίπτωση που διεθνή μέσα ενημέρωσης ή ξένοι ανταποκριτές δημοσιογράφοι, έχουν αναφερθεί εκτεταμένα στη δημοκρατικά άνομη φύση του καθεστώτος Κυρ. Μητσοτάκη. Όμως, το άρθρο των New York Times διαφέρει ποιοτικά στη διεθνή ειδησεογραφία σε σύγκριση με άλλα άρθρα με αρνητικές αναφορές για τον σημερινό έλληνα πρωθυπουργό και το σύστημα που τον στηρίζει και τον ανέχεται κατά τούτο: επιφέρει καίριο πλήγμα στην ηθική φύση της σημερινής διακυβέρνησης, καθιστώντας την οριστικά έκπτωτη στη συνείδηση των ελλήνων.

Ο οριακός χαρακτήρας των συνεπειών από την εδραία αποκάλυψη της χυδαίας ηθικής φύσης του καθεστώτος Κυρ. Μητσοτάκη και της διακυβέρνησής του από το δημοσίευμα της αμερικανικής εφημερίδας, έχει και μία επί πλέον μεγάλη αποκαλυπτική αξία: Αναδεικνύει τραγικά την ευθύνη των διεθνών διακρατικών οργανισμών και κυρίως της ΕΕ, που διά της ανοχής τους και της αποσιώπησης από μεριάς τους του αντιδημοκρατικού και ανήθικου περιβάλλοντος εντός του οποίου δρα πολιτικά ο Κυρ. Μητσοτάκης, ουσιαστικά έχουν συμπράξει στην εμπέδωση στην καρδιά της Ευρώπης του εν λόγω εν πολλοίς απολύτως προσωπικού καθεστώτος στα ύστατα κράσπεδα της διάκρισης από την παρούσα σαφή αντιδημοκρατική εκτροπή. Αν οι ίδιες οι Βρυξέλλες (όπως αποδεικνύεται με τη στάση τους απέναντι στον σημερινό έλληνα πρωθυπουργό) αδυνατούν να καταλάβουν ότι το περίφημο «ευρωπαϊκό κεκτημένο» είναι κατ’ εξοχήν δημοκρατικός και πολιτικός όρος (και όχι οικονομικός ή επιχειρηματικός), τότε πώς εγείρουν την απαίτηση να τον αντιλαμβάνονται έτσι οι έλληνες και οι άλλοι λαοί που συνυπάρχουμε στην ΕΕ;

Δηλαδή, ανοχή των ευρωπαϊκών οργάνων στην Ελλάδα απέναντι σε ανεπίτρεπτες παρεμβάσεις στη δικαιοσύνη (π.χ. σκάνδαλο Novartis), άμεσης ανάμιξης κεντρικών κρατικών οργανισμών σε μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα (π.χ. εξαφάνιση στοιχείων από επίσημα έγγραφα υπουργείου στο ίδιο σκάνδαλο της Novartis), απέναντι στην αστυνομοκρατία και τη συστηματική παραβίαση ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών, απέναντι στην άμεση υφαρπαγή εισοδήματος των ελληνικών νοικοκυριών υπέρ διαφόρων επιχειρηματικών  κύκλων (π.χ. ιδιώτες πάροχοι ηλεκτρικού ρεύματος, με πολύ ακριβότερα τιμολόγια απ’ όσο συμβαίνει στις άλλες χώρες λόγω της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και του συνεπακόλουθου πολέμου της ενέργειας), δεν είναι νοητή, αν μιλάμε για απαρέγκλιτη εφαρμογή του «ευρωπαϊκού κεκτημένου».

Επίσης, το να κάνουν οι Βρυξέλλες τα «στραβά μάτια» απέναντι σε παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων από κρατικά όργανα υπό την άμεση εποπτεία του έλληνα πρωθυπουργού, απέναντι στα pushbacks και τις άλλες ιστορίες (όπως των προσφύγων στην κτηματογραφημένη ως ελληνική δημόσια περιουσία νησίδα του Έβρου), απέναντι στα φαινόμενα τύπου λίστας Πέτσα», απέναντι σε άμεσες κρατικές επεμβάσεις στο έργο ανεξάρτητων διοικητικών Αρχών, και απέναντι σε πολλές άλλες άλλες περιπτώσεις που θα μπορούσα να εκθέσω, αποδεικνύουν ότι υποστήριξη ή ανοχή των ευρωπαϊκών οργάνων απέναντι  στον Κυρ. Μητσοτάκη έπληξαν καίρια την υπόθεση της δημοκρατίας στην Ελλάδα και ολόκληρη την Ευρώπη. Και αυτό πρέπει να σταματήσει αμέσως!

Και εδώ είναι το κατάλληλο σημείο για δύο πρόσθετες επισημάνσεις:  

1. Όχι! Οι παρακολουθήσεις στην Ελλάδα από κρατικές υπηρεσίες υπό τον πρωθυπουργό, καθόλου δεν το ίδιο πράγμα με υποθέσεις παρακολουθήσεων σε άλλες χώρες της δύσης. Μια εξαπάτηση σε επίπεδο δημιουργίας εντυπώσεων, που -όπως εκτιμώ- οργανωμένα (ακόμη και από τη συνάδελφο στην ευρωβουλή συντρόφισσα του παρακολουθημένου κομματικού προέδρου) επιχειρήθηκε να διαμορφώσει την εικόνα των πραγμάτων στην κοινή γνώμη για τις παρακολουθήσεις του Κυρ. Μητσοτάκη στην Ελλάδα. Άλλο, ως διεθνές φαινόμενο, ότι η τεχνολογία προσφέρει άπειρα νέα μέσα σε μηχανισμούς κατασκοπείας και πρακτορίστικων δομών να παρακολουθούν πρωθυπουργούς και προέδρους χωρών! Και -φυσικά- άλλο κρατικές υπηρεσίες απ’ ευθείας υπαγόμενες στον πρωθυπουργό μιας χώρας με ομολογία του ίδιου του εποπτεύοντος αυτές τις κρατικές υπηρεσίες Κυρ. Μητσοτάκη να παρακολουθούν πολιτικούς και δημοσιογράφους. Οι σημερινές ελληνικές παρακολουθήσεις, επομένως, δεν έχουν καμιά απολύτως ομοιότητα με ό,τι προσπαθήθηκε να εμφανιστεί ως σύνηθες διεθνές φαινόμενο. Μία και μοναδική περίπτωση είναι η Ελλάδα επί Κυρ. Μητσοτάκη, αφού δεν υπάρχει κάποια ανάλογη περίπτωση σ’ ολόκληρη τη δύση; Κι αν υπήρχε, οι πολιτικά ευθυνόμενοι θα είχαν αμέσως παραιτηθεί και δεν θα αγκιστρώνονταν στη πρωθυπουργική καρέκλα, καθώς και η διαδικασία απόδοσης των ποινικών ευθυνών θα είχε αυτομάτως εκκινήσει. Εδώ, …όχι!    

2. Επειδή έχει διαφανεί η πρόθεση του μηχανισμού περί τον Κυρ. Μητσοτάκη (κρατικού και άτυπου μηχανισμού), να συκοφαντήσει οποιονδήποτε δημόσια πολεμάει όλες αυτές τις επαναλαμβανόμενες αήθειες του πρωθυπουργού και των συν αυτώ, ως δήθεν αντιπάλων της Ελλάδας (ακόμη και ως υποκινούμενοι από την Τουρκία επιχειρείται οργανωμένα και από επίσημα κυβερνητικά χείλη να εμφανιστούν όσοι αντιδρούν σ’ αυτόν τον αντιδημοκρατικό και θεσμικά επικίνδυνο κατήφορο), να ξεκαθαρίσουμε: Κάθε προσπάθεια διαφύλαξης της Ελλάδας από τον τον ανήθικο κλοιό εκτροπής που βιώνει η χώρα και οι πολίτες της, όχι μόνο δεν μπορεί να ωφελεί την Τουρκία, αντίθετα, μάλιστα, είναι συμβολή σε μια μεγάλη εθνική υπόθεση, που αφορά στο να μη ποτέ γίνει η χώρα μας διεθνώς αντιληπτή στο επίπεδο εσωτερικής θεσμικής συγκρότησής της «κάτι σαν την Τουρκία» (όπως συμβαίνει σήμερα).

Και επειδή στις ώρες που γράφονται όλ’ αυτά, έχει ενεργοποιηθεί ο στον σκληρός πολιτικός πυρήνας του ηθικά τελείως επιλήψιμου μηχανισμού και οι διαδικασίες εργαλειοποίησης του ύψιστης σημασίας για την Ελλάδα ζητήματος διαχείρισης των προσφυγικών ροών του Έβρου, ως απολύτως κατασκευσμένο από την κυβέρνηση ζήτημα-πολιτικό αντίβαρο στην υπόθεση των παρακολουθήσεων υπό τον πρωθυπουργό και με μόνο σκοπό να διασωθεί ο Κυρ. Μητσοτάκης και να αποφύγει την άκαμπτη  υποχρέωση που έχει να παραιτηθεί άμεσα, να είμαστε όλοι οι δημοκράτες (και φυσικά τα κόμματα που μας εκπροσωπούν) σε αυξημένη επιφυλακή. Διότι η εργαλειοποίηση ενός τόσο σημαντικού για τη χώρα ζητήματος μόνο και μόνο με μικροπολιτικά κίνητρα, επισφραγίζει σε τελευταία ανάλυση και τη βαθυτατη ηθική σήψη του συστήματος Κυρ. Μητσοτάκη, που δεν θα διστάσει να προσφύγει σε εκποίηση ακόμη και των πιο σημαντικών υποθέσεων που σχετίζονται με τα ελληνικά συμφέροντα για να κερδίσει μια-δυο μονάδες στις επόμενες δημοσκοπήσεις.   

(…Αλλά, περισσότερα γι’ αυτό το τελευταίο, στο Β΄ μέρος του παρόντος, όπου θα εξεταστούν τα ηθικά προσωπικά κίνητρα των υποστηρικτών που απομένουν στον «πρωθυπουργό των παρακολουθήσεων»)