2 Σεπ. 2022

To πολιτικό και ηθικό περιεχόμενο των απόψεων που υποστηρίζουν τον σημερινό πρωθυπουργό

To άγος να πιστεύεις

ότι εσύ «είσαι» η Ελλάδα

(B΄ μέρος: Tα κίνητρα

όσων ανέχονται τις παρακολουθήσεις)

Σ' ένα σκηνικό όπως περιγράφτηκε στο Α΄ μέρος τούτου του κειμένου (αλλά και όπως ανεξαιρέτως όλοι οι έλληνες πια αντιλαμβάνονται πλήρως) αποκτά νομίζω μεγάλη σημασία να προσπαθήσει κανένας να ανιχνεύσει από ποιά κίνητρα εμφορούνται όσοι συμπολίτες μας ανέχονται ή ακόμη και υποστηρίζουν ένα πολιτικό πρόσωπο και μια ολόκληρη παράταξη που καθ’ ομολογία τους έχουν πραγματοποιήσει τις παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων από κρατικές υπηρεσίες υπό τον άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού και κανενός άλλου. Σ’ έναν δημόσιο βίο που -όπως συμβαίνει σήμερα στην χώρα μας- παραβιάζονται ανοιχτά από την κορυφή του κομματικού και πολιτικού μας συστήματος, ως «βαθέος κατεστημένου», θεμελιώδη δικαιώματα της πολιτικής τάξης και των δημοσιογράφων, πώς μπορεί κάποιος να ανέχεται αυτό το άγος; Και η αποδεδειγμένα εμπεδωμένη διεθνώς εντύπωση ότι η χώρα μας είναι μια χώρα παρίας των δημοκρατικών ιδεωδών του δυτικού πολιτικο-οικονομικού μοντέλου, πώς είναι δυνατό να γίνεται ανεκτή κι ακόμη και να υποθάλπεται από την ατομική στάση ικανής μερίδας πολιτών απέναντι σ’ αυτό άκρως προσβλητικό για την Ελλάδα και τους πολίτες της σκηνικό;

Πριν απαντηθεί αυτό το δισκελές ρητορικό ερώτημα πρέπει να υπογραμμιστεί ότι οι απαράδεκτες παρακολουθήσεις δεν έπεσαν ως κεραυνός εν αιθρία. Ούτε πρόεκυψαν ως ασυνήθης και μη αναμενόμενη στάση της πολιτείας απεναντι στους πολίτες της. Αντίθετα, έχουν προηγηθεί πληθώρα περιστατικών λίαν αποκαλυπτικών του ότι η παρούσα κυβέρνηση και η ηγεσία της τρέφουν εχθρικά αισθήματα απέναντι στη δέσμη ατομικών δικαιωμάτων που συνιστούν τον πυρήνα του ίδιου του δυτικού δημοκρατικού-οικονομικού μοντέλου -πράγμα που σημαίνει ότι αν αυτά τα δικαιώματα καμφθούν με το οποιοδήποτε πρόσχημα, κλονίζεται και η ίδια η δημοκρατική δομή του πολιτεύματος και κινούμαστε προς καθεστωτικού τύπου συστήματα διακυβέρνησης με νότες ολοκληρωτισμού στο ιδεολογικο-πολιτικό DNA τους. Ο ξυλοδαρμός Ινδαρρέ από αστυνομικούς μέσα στο σπίτι του, ο τραμπούκος αστυνομικός που ξυλοφόρτωσε συμπολίτη μας μέρα μεσημέρι μπροστά στα μάτια οικογενειών που έκαναν τη βόλτα τους κυριακάτικα σε μια πλατεία, τα ξεγυμνώματα πολιτών από ΜΑΤατζήδες εν αγορά πλήθουσα, είναι λίγα, ελάχιστα, παραδείγματα μόνον της συστηματικής εκτροπής των κρατικών οργάνων ασφαλείας από την άκαμπτη υποχρέωσή τους να είναι εκείνα που εγγυώνται αυτά τα ατομικά δικαιώματα και όχι να καθίστανται τα όργανα αυτά οι αυτουργοί βάναυσης παραβίασής τους.

Όταν, λοιπόν, αυτές οι παραβιάσεις θεμελιωδών ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών καταπατώνται συστηματικά και οι κυβερνώντες αντί να μεριμνήσουν για την πάταξή τους, αντίθετα, τα ευλογούν και τα αιτιολογούν ως απαραίτητες πρακτικές για τη διατήρηση της «τάξης», σε τί διαφέρουν αυτοί οι κυβερνώντες από ένα ολοκληρωτικό καθεστώς βίας σε βάρος των πολιτών του; Την ίδια ώρα, η ανοχή και η υποστήριξη ευρείας μάζας πολιτών, οπαδών του συγκεκριμένου κυβερνητικού μορφώματος-μπλοκ εξουσίας, απέναντι σ’ αυτά τα δημοκρατικά μη αποδεκτά φαινόμενα, τί άλλο μπορεί να προοιωνίζεται για τον δημόσιο χώρο στην Ελλάδα, αν όχι μια δυνάμει νομιμοποίηση αντιδημοκρατικών πρακτικών; Κυρίως, όμως, η συστηματοποίηση της αντιδημοκρατικής καθημερινότητας για τον μέσο έλληνα, σε τί άλλο θα μπορούσε να λειαίνει το έδαφος για την υιοθέτηση από την ίδια κυβέρνηση-καθεστώς, αν όχι σε μια γενίκευση της πρακτικής παραβιάσεων θεμελιωδών δικαιωμάτων ακόμη και για τους συνταγματικά αυξημένης μέριμνας για την προστασία τους πολιτικούς αντιπάλους του ίδιου καθεστώτος-κυβερνήτη-κόμματος;   

Άρα, εδώ δεν είναι μια στιγμιαία εκτροπή (ανάλογης προκλητικής επιείκιας, με την οποία αντιμετωπίστηκαν από τα ελληνικά δικαστήρια οι χουντικοί βιαστές της δημοκρατίας της επταεούς δικτατορίας), αλλά μια ριζωμένη αντίληψη στο πώς ο Κυριάκος Μητσοτάκης και οι συν αυτώ αντιλαμβάνονται την άσκηση της εξουσίας από τους ίδιους και τα κρατικά (και μη κρατικά, όρα εξαγορασμένα μέσα ενημέρωσης αλά «λίστα Πέτσα») όργανά τους, και υπό την εξ ίσου προκλητική υπόθαλψη των πολιτικών οπαδών τους. Δεν θα ήταν υπερβολή να υποστηριζόταν εδώ ότι οι παρακολουθήσεις πολιτικών προσώπων της αντιπολίτευσης και δημοσιογράφων από κρατικές υπηρεσίες υπό τον αποκλειστικό και άμεσο έλεγχο του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη, είναι φυσική συνέπεια και συνέχεια των ξυλοδαρμών Ινδαρρέ και των άλλων πολλών τέτοιων περιστατικών.

Όπως θα μπορούσε βασιμότατα να υποστηριχτεί στο σημείο αυτό ότι και οι ανοχές και υποστηρίξεις ως ατομική σταση των οπαδών του νεο-μητσοτακισμού σε εδώ και τρία χρόνια τώρα βάναυσες παραβιάσεις των ατομικών δικαιωμάτων των ελλήνων πολιτών, αντικειμενικά συνέβαλαν (αν δεν υπήρξαν το αιτιώδες προπαιτούμενο) στην γενίκευση της πρακτικής καυγαλέων παραβιάσεων γενικά των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών και των πολιτικών αντιπάλων του Κυριάκου Μητσοτάκη καθώς και δημοσιογράφων.            

Έτσι, ποιά είναι άραγε τα κίνητρα όσων ως ατομική στάση ενός πολίτη συνεχίζουν να υποθάλπουν τις δημοκρατικά αηθέστατες και απολύτως αποριπτέες παρακολουθήσεις του πρωθυπουργού και των υπ’ αυτόν κρατικών οργάνων;

Διακρίνω 4 και μόνο κατηγορίες κινήτρων -αν και μάλλον για προσχήματα πρόκειται σε όσους επιμένουν να «βάζουν πλάτη» στον πρωθυπουργό των παρακολουθήσεων: 

- Κίνητρα ενδεδυμένα με την ανήκουστη δικαιολογία-θέση ότι οι παρακολουθήσεις έγιναν για λόγους εθνικού συμφέροντος (ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση πολιτών που πρεσβεύουν την φύσει αντιδημοκρατική στάση ότι μόνον εκείνοι και η «αποψάρα» τους για τα πράγματα και κανένας και τίποτα άλλο δεν «είναι» η σημερινή Ελλάδα),

- κίνητρα ταξικά, υπό την οπτική ότι στην περίπτωση αυτή κατισχύει παντός το απογυμνωμένο από άλλες αναφορές στενά οικονομικό εξατομικευμένο συμφέρον αυτών των πολιτών, προϊόν της συνήθους νοοτροπίας συστημάτων ενάσκησης εξουσίας επί των πολιτών, σύμφωνα με την οποία τα εξατομικευμένα συμφέροντα αυτής της κατηγορίας πολιτών συμπίπτουν απολύτως με τα συμφέροντα της χώρας,

- κίνητρα δομημένης νοοτροπίας περισσότερο παρά αμιγώς πολιτικού τύπου. Δηλαδή, πολίτες που τρέφουν την ψευδαίσθηση ότι λόγω της -κατά τα άλλα απολύτως αδικαιολόγητης και ατεκμηρίωτης- αίσθησης υπεροχής τους έναντι των συμπολιτών τους αποκλείεται να έκαναν λάθος ή να εξαπατήθηκαν από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το μπλοκ εξουσίας που τον έφερε στην εξουσία,

- τέλος, κίνητρα αμιγώς παραταξιακής κοπής, δηλαδή σε συνθήκες ευνομούμενης δημοκρατίας απαράδεκτες πεποιθήσεις ότι η παράταξη που υποστηρίζουν όλοι αυτοί υποτίθεται για ιδεολογικούς αλλά και για λόγους αρχών, είναι ο πολιτικός χώρος που ταυτίζεται με το ιστορικό και πολιτισμικό αποτύπωμα της χώρας από καταβολής της και επομένως καμιά άλλη παράταξη δεν νομιμοποιείται έστω και να διεκδικεί να την κυβερνήσει.

Προφανώς ομιλούμε για πλέγματα εξατομικευμένων κινήτρων, που διατηρούν ψυχρές ή ακόμη και ανύπαρκτες σχέσεις με το δημοκρατικό κεκτημένο του δυτικού πολιτικού-οικονομικού μοντέλου.     

Στη συγκεκριμένη στιγμή (και ως πολιτική περίοδος -εξ αντικειμένου ένα διάλειμμα στη δημοκρατική ομαλότητα, που εδώ και 48 χρόνια από την πτώση της χούντας ποτέ άλλοτε δεν αμφισβητήθηκε τόσο άμεσα ως παγιωμένο πολιτικό σύστημα διακυβέρνησης της Ελλάδας), είναι φανερό ότι αυτό που προηγείται κάθε άλλου ζητήματος είναι η ανάγκη να φύγει ο σημερινός συγκεκριμένος πρωθυπουργός-πρόσωπο, καθώς και η παράταξη υπό τους όρους που ο ίδιος εχει επιβάλλει στην λειτουργία της ως πολιτικού οργανισμού.

Υπ’ αυτή την παραδοχή  το πρωταρχικό πολιτικό αιτούμενο του σήμερα δεν είναι να λειτουργήσει ο υγιώς νοητός πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ κομμάτων, ώστε οι πολίτες όταν στηθούν οι κάλπες να επιλέξουν σε συνθηκες δημοκρατικής ομαλότητας να επιλέξουν την επόμενη κυβέρνηση της χώρας. Μάλιστα, κατά μία εκδοχή, ακριβώς για να λειτουργήσει ο υγιώς νοητός πολιτικός ανταγωνισμός μεταξύ κομμάτων, προϋποτίθεται ότι θα (πρέπει να) έχει προηγηθεί η αποκατάσταση  των δομών της ελληνικής δημοκρατίας, που σήμερα προφανώς ταλαιπωρούνται από τον σημερινό πρωθυπουργό και το μπλοκ εξουσίας που τον στηρίζει.

Το κλίμα αυτό ως βάση του παρόντος μείζονος πολιτικού αιτούμενου στη χώρα, με διαφορές βεβαίως στη λεκτική όλων ανεξαιρέτως των κομμάτων της αντιπολίτευσης, περίπου συμπίπτει σ' όλα τα κόμματα της σημερινής βουλής, με την εξαίρεση φυσικά του κυβερνώντος κόμματος (αν και πληθαίνουν οι φωνές στο εσωτερικό του που δείχνουν να μοιράζονται την εκτίμηση ότι η ελληνική δημοκρατία βιώνει μια περίοδο ανωμαλίας, η αποκατάσταση της οποίας κατά μείζονα λόγο επείγει).

Έτσι, σε μια ρεαλιστική θέαση των πραγμάτων, κατά βάση καθίσταται δευτερεύον και το ζήτημα ποιός θα διαδεχτεί στην κυβέρνηση της χώρας τον παρόντα παράγοντα πολιτικής ανωμαλίας στη σημερινή Ελλάδα! Ίσως αυτός είναι ο λόγος που φαίνεται ατελέσφορη, άχαρη και αχρείαστη η αγωνιώδης προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ να απορρίπτει ουσιαστική συνεργασία μετεκλογικά με τη μείζονα παράταξη της αντιπολίτευσης, τον ΣΥΡΙΖΑ! Και για τον ίδιο λόγο να ακούγεται εκτός του πλαισίου των πραγματικών πολιτικών αιτουμένων της παρούσας περιόδου η ούτως ή άλλως εξ αρχής πομπώδης μεγαλοστομία των υπολειμμάτων του πάλαι ποτέ μεγάλου κινήματος, του ΠΑΣΟΚ, περί ανυπαρξίας «σχεδίου για τη χώρα», αναφορές στις οποίες αρέσκεται ο κ. Ν. Ανδρουλάκης και οι προκάτοχοί του. Συνθηματολογία, που περισσότερο με φιγούρα ότι στο κόμμα αυτό υπερηφανεύονται πως κατέχουν την τεχνική ενάσκησης της κρατικής εξουσίας προσομοιάζει, παρά με ικανότητα παραγωγής σύγχρονης πολιτικής. Ποιό σχέδιο για τη χώρα; Αν δεν φύγει πρώτα ο εφιάλτης από την εξουσία τέτοιο «σχέδιο» δεν είναι λογικό να επιζητείται, διότι πάλι σε αντιδημοκρατικές πολιτικές τερατογενέσεις θα οδηγήσει.

Γι’ αυτό και όποιος αντί να θετει ως αναγκαία και απαράβατη προϋπόθεση για τις εξελίξεις που θα ακολουθήσουν την απομάκρυνση του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτών από την κυβέρνηση, φλερτάρει με τις κατασκευασμένες από το σημερινό μπλοκ εξουσίας κινδυνολογίες περί δήθεν απειλών κατά της «σταθερότητας», παίζει εκών-άκων το παιχνίδι του σημερινού πρωθυπουργού, και όχι το παιχνίδι της δημοκρατίας. Άλλωστε, για ποια σταθερότητα να μιλήσουμε; Μήπως για εκείνη που έχει προκαλέσει την δημοκρατική ανωμαλία που βιώνουμε ως πολίτες; Να «μένει το βύσσινο», φίλοι του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ!  

Κατά το ίδιο σκεπτικό ούτε μπορεί το ίδιο κόμμα με αυτό που κυβερνάει σήμερα την Ελλάδα, δηλαδή η ΝΔ, να είναι η λύση στο δημοκρατικό αδιέξοδο που έχουμε φτάσει, απλά αλλάζοντας αρχηγό. Η εξάρθρωση των προσώπων, των πρακτικών  και των απόψεων που οδήγησαν τη χώρα στο σημερινό κατάντημα να είναι ο ουραγός δημοκρατίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, απαιτεί να μείνει το κόμμα στην αντιπολίτευση, έως ότου αποκαθαρθούν οι διαδικασίες του από τα γυμνάσματα αλλεπάλληλων εκτροπών που έχει οργανώσει και υλοποιεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Καλή η προσπάθεια του πρώην πρωθυπουργού και πρώην προέδρου της ΝΔ, Κώστα Καραμανλή, να σώσει το κόμμα του υποδεικνύοντας ουσιαστικά «εσωτερική» αλλαγή αρχηγού και κάθαρση από τις εκτροπές του Κυριάκου Μητσοτάκη εν κυβερνητικώ πλω, αλλά αυτό δεν είναι λύση. Η Ελλάδα πριν και πάνω απ’ όλα και φυσικά πάνω και από τις ανάγκες της ΝΔ, πρέπει να επιστρέψει στη δημοκρατική ομαλότητα.