3 Οκτ. 2022

Τί σημαίνει η νέα τουρκο-λιβυκή συμφωνία και γιατί η Ελλάδα αν δεν αντιδράσει έχει ήδη ηττηθεί

Η Ελλάδα ηττάται κατά κράτος

-  Πώς θα αντιδράσουμε;

(Μερος Α': Οι πρώτες κινήσεις)  

Η ώρα να πληρώσει η Ελλάδα τα επίχειρα της τελικά, αντικειμενικά και εκ του αποτελέσματος μειοδοτικής πολιτικής του Κυριάκου Μητσοτάκη στις θαλάσσιες ζώνες, όπου η Ελλάδα διατηρεί στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο αδιαπραγμάτευτα κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα, ήρθε! Και οι συνέπειες είναι τεράστιες για τη χώρα μας, με μέρος της ελληνικής κυριαρχίας (οπωσδήποτε νοούμενης) να χάνεται για μας, για πρώτη φορά μετά από τη συγκρότηση του σύγχρονου ελληνικού κράτους στα σημερινά σύνορά του, όπως αυτά διαμορφώθηκαν μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

Ναι, από την επανάσταση του 1821 και μετά, η Ελλάδα ηττήθηκε σε πολέμους (όπως σε άλλους νίκησε), αποτυγχάνοντας να υλοποιήσει ορισμένα από τα σχέδια της ηγεσίας της κατά τον 19ο και τον 20ο αιώνα. Ηττήθηκε, μεταξύ άλλων, στη Μικρά Ασία, σε μια στρατιωτική εξέλιξη, που όρισε με όρους ιστορικής διατηρησιμότητας τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και την ελληνο-κυπριακή γραμμή επαφής στην ανατολική Μεσόγειο, ως τις απώτατες ζώνες προς ανατολάς, που περιήλθαν εις χείρας του ελληνισμού, με όλο το πλέγμα δικαιωμάτων ανεξαρτησίας αλλά και κυριαρχικών, εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων των ίδιων περιοχών, να περιέρχονται οριστικά σε ελληνικά χέρια. Ταυτόχρονα, η ιστορικά οριστική περιέλευση αυτών των ίδιων περιοχών σε ελληνικά χέρια, οριοθετεί με απόλυτη σαφήνεια και τα όρια τουρκικής κυριαρχίας στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής μεσογειακής λεκάνης, και δεν παραχωρεί ούτε ένα εκατοστό περισσότερο σε δικαιώματα ουδέ καν τουρκικών φαντασιώσεων, κυριαρχικής, εδαφικής και εκμεταλλευτικής επεκτασιμότητας της Τουρκίας προς δυσμάς. Τελεία και παύλα!

Αυτό ακριβώς που κάνει η νέα συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης, είναι να διαρρυγνύει με πρωτοφανή αντιδικαιακή βιαιότητα τα μη επιδεχόμενα καμιά αμφισβήτηση ελληνικά δικαιώματα στην περιοχή μας και να ανακατανέμει αυτά τα ίδια ελληνικά δικαιώματα (κυριαρχίας και εκμετάλλευσης), προς όφελος της Τουρκίας. Πρόκειται για το τελευταίο βήμα μιας μακράς αλληλουχίας τουρκικών  κινήσεων την τελευταία τριετία που κυβερνάει την Ελλάδα ο Κυριάκος Μητσοτάκης, απολύτως αναβαθισμένων  διεκδικήσεων της Άγκυρας σε βάρος της Ελλάδας, που από την απλή αμφισβήτηση αυτών των κάθε μορφής και περιεχομένου και μη επιδεχόμενων αμφισβήτηση ελληνικών δικαιωμάτων, που προχωρεί και εξελίσσεται σε έμπρακτες και άμεσα εξαργυρώσιμες (πρακτικά και τυπικά) συνέπειες αφαίρεσης ελληνικών δικαιωμάτων από εμάς και περιέλευσής τους σε τουρκικά χέρια!

Αυτή είναι η βαθύτατη συμβολική και πρακτική διαφορά αυτής της τελευταίας εξέλιξης με τη νέα τουρκο-λιβυκή συμφωνία, από τις συστηματικές τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος της Ελλάδας τις περασμένες δεκαετίες. Για να το κανω πολύ καθαρό: Μέχρι σήμερα οι τούρκοι μας έλεγαν τί διεκδικούν από εμάς. Τώρα, αυτό που διεδικούν από εμάς, απλά απλώνουν το χέρι τους και το παίρνουν!

Δεν απομένει, λοιπόν, παρά να διαφανεί ποιά θα είναι η ελληνική αντίδραση! Και όταν λέμε η «ελληνική αντίδραση», δεν εννοούμε την «κουβεντιαστή», αλλά την έμπρακτη! Σε πράξεις καθαρής αρπαγής, δεν ανοίγεις συζήτηση και διάλογο με τον άρπαγα! Του κόβεις το χέρι! Αλλιώς…

Ομολογώ πως δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι αν η τουρκική ηγεσία αλλά και ο διεθνής παράγων θεωρούσαν πως η Ελλάδα έχει πολιτική ηγεσία μη διατεθειμένη να βάλει σ’ ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης με κανέναν και για κανένα λόγο, μη επιδεχόμενα αμφισβήτηση ελληνικά δικαιώματα, αν θα είχαμε φτάσει σήμερα σ’ αυτό το σημείο. Θεωρώ πως όχι! Και γι’ αυτό δεν έχει σημασία να πλατειάσουμε σε συζητήσεις αποτίμησης του εάν ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι προδότης (δηλαδή ενεργεί σε συμφωνία με τον αντίπαλο -που ασφαλώς δεν είναι), αν είναι μειοδότης (δηλαδή ενεργεί υποβαθμίζοντας από ιστορικό αγνωστικισμό τα μείζονα ελληνικά συμφέροντα), ή αν είναι απλά ηλίθιος και δραματικά ανίκανος! Εδώ σημασία έχει το αποτέλεσμα και η απολύτως άκαμπτη ανάγκη μέτρων άμεσης ανάσχεσης των συνεπειών αυτού του κακού, δηλαδή της τουρκικής αρπαγής! Κι αυτή είναι τώρα πλέον η ιστορική υποχρέωση των ελλήνων και της ηγεσίας τους τους, εξαιρουμένου φυσικά του αυτουργού αυτης της μεγάλης ελληνικής ήττας, που ο ίδιος λόγω των συνεπειών των πράξεών του και της ήττας που έφερε -και αν διέθετε στοιχειώδες φιλότιμο- θα όφειλε να αυτοεξαιρείται από κάθε συμμετοχή σε πολιτικες διαδικασίες, αντι να συνεχίζει να αναμασά καθημερινές ανοησίες καταναλωτικής εξαργύρωσης μόνον για αναγνώστες, ακροατές και τηλεθεατές επιπέδου και προθέσεων της λίστας Πέτσα.  

Ας δούμε, λοιπόν, τί μπορούμε να κάνουμε οι έλληνες!

Ξεκινώντας από τα απλά …αλλά πολύ κρίσιμα!

1-2 ώρες πριν τα ανακοίνωση της νέας τουρκο-λιβυκής συμφωνίας από τον Τσαβούσογλου, ο έλληνας πρωθυπουργός έβαλε τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να ανακοινώσει ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι διατεθειμένος να συναντηθεί με τον Ταγίπ Ερντογάν στο περιθώριο της έκτακτης συνόδου κορυφής της ΕΕ στην  Πράγα.

…Αφήνω ότι και το ίδιο το τάιμινγκ αυτής της ανακοίνωσης (δηλαδή ενώ επίκειται η ανακοίνωση της νέας τουρκο-λιβυκής συμφωνίας) δείχνει ανάγλυφα πάσο άσχημα ενημερωμένος είναι ο έλληνας πρωθυπουργός για τεκταινόμενα στα ελληνο-τουρκικά, ώστε ως πρωθυπουργός να έχει πλήρη συναίσθηση των λόγων και των πράξεών του σ’ αυτό το μείζον για την Ελλάδα ζήτημα…   

…Αφήνω ότι και πριν την ανακοίνωση της νέας τουρκο-λιβυκής συμφωνίας η διαθεσιμότητα συνάντησης του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον Ερντογάν είναι πολύ αμφιλεγόμενη, ιδίως όταν η τουρκική ρητορική άμεσης αμφισβήτησης της ελληνικής κυριαρχίας στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου έχει κορυφωθεί…

Το ερώτημα τώρα πλέον είναι: Συνεχίζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να δηλώνει έτοιμος να συναντηθεί με τον ηγέτη χώρας, που πριν λίγες ώρες -φυσικά με εντελώς παράνομο τρόπο και διαδικασία- ανακοίνωσε ότι δι’ αρπαγής αφαιρεί από την χώρα μας ζωτικό χώρο και δικαιώματα, για να τα νέμεται η δική του χώρα;

Ασφαλώς, ως απάντηση στην αρπαγή δεν μπορεί να επαρκεί η γλυκανάλατη  ανακοίνωση του ελληνικού ΥΠΕΞ, που υπό την διεύθυνση του αξιοπρεπούς Νίκου Δένδια κινδυνεύει να καταστεί η πιο αναποτελεσματική διπλωματική ηγεσία της Ελλάδας στα 200 χρόνια σύγχρονης ιστορία της, με την δήλωση ότι «η χώρα θα ενημερώσει τους συμμάχους της».  Αυτά είναι αστεία πράγματα! Σ’ αυτές τις περιπτώσεις δεν λες στους συμμάχους σου τί «δεν θα κάνεις», αλλά το τί θα πράξεις για να ανατρέψεις την παράνομη και απαράδεκτη τουρκική κίνηση. Οτιδήποτε λιγότερο, ισοδυναμεί με στάση ανοχής και αναγνώρισης του πρακτικού αποτελέσματος που παράγεται από τις ανακοινώσεις Τσαβούσογλου!

Ένα απλό παράδειγμα πράξης που θα αναλογούσε στις συνθήκες αυτών των γεγονότων, ως δέουσα ελληνική στάση: Ανακοινώνεις στους συμμάχους σου (που όλη αυτή την περίοδο μόνο χλιαρά αντιδρούν στις ολοφάνερες τουρκικές διεκδικητικές ανομίες σε βάρος της Ελλάδας), ότι η ως σήμερα εν πολλοίς δυσανάλογη και επιβαρυντική για τη χώρα μας προτροπή τους για «διάλογο» με τον άρπαγα, απορρίπτεται τίμια, ανοιχτά και καθαρά από την Αθήνα, ως μεροληπτική σε βάρος μας! Πιο εξειδικευμένα, σε επίπεδο ΕΕ αυτό θα σήμαινε απαίτηση της Αθήνας προς τις Βρυξέλλες να ακυρωθεί η πρόσκληση στον Ερντογάν να παρευρεθεί στην έκτακτη σύνοδο κορυφής της ΕΕ στην Πράγα, ειδοποίηση προς το ΝΑΤΟ ότι οι στρατιωτικές διευκολύνσεις της Ελλάδας «παγώνουν» και, τέλος, ενημέρωση του αμερικανικού στέιτ ντιπάρτμεντ ότι οι ελληνο-αμερικανικές συμφωνίες θα επανεξεταστούν από την αρχή.

Τί άλλο μπορούμε και οφείλουμε να κάνουμε;

...Θα το δούμε στο επόμενο, Μέρος Β΄ αυτής της ανάλυσης…