20 Οκτ. 2022

Η πιο επικίνδυνη φάση του πολέμου στην Ουκρανία

Δολιοφοθορείς της ειρήνης

Τα αλλεπάλληλα σαμποτάζ σε υποδομές της Ρωσίας και σε δυτικές εγκαταστάσεις (με πιο πρόσφατο παράδειγμα τα γερμανικά τρένα), είναι μια ασφαλής ένδειξη ότι ο πόλεμος στη Ουκρανία έχει πλέον ποιοτικά αναβαθμιστεί από μια θερμή σύγκρουση τοπικού χαρακτήρα και με περίπου στεγανοποιημένες επιπτώσεις ως προς τη δυνητική επέκτασή του, σε μια γενικευμένη αντιπαράθεση δύσης-ρωσίας. Μάλιστα, αν ο όρος «δύση» είναι επαρκώς διασαφηνισμένος σε ό,τι αφορά το ποιοί περιλαμβάνονται σ’ αυτήν, αντίθετα, στο αντίπαλο δέος της δύσης, καταγράφεται μια εντυπωσιακή διεύρυνση της διεθνούς επιρροής της Ρωσίας, που παρά την αναμενόμενη επιφύλαξη της Κίνας εξελίσσεται και αρθρώνεται βαθμαία σ’ ένα πανίσχυρο  συγκροτημένο αντιδυτικό στρατόπεδο παγκοσμίως.

Είναι το θλιβερό επιστέγασμα μιας απολύτως αποτυχημένης στάσης της δύσης απέναντι στη ρωσική πρόκληση να ξεκινήσει τον πόλεμο στην Ουκρανία. Μιας παταγώδους δυτικής αποτυχίας υπό αμερικανική καθοδήγηση, που αντί να οδηγήσει σε πλήρη και ασφυκτική απομόνωση της Ρωσίας, κατέληξε να λειτουργεί ως επιταχυντής σύμπηξης της διεθνούς αντιδυτικής συμμαχίας, με τη συμμετοχή μερικών από τις ισχυρότερες δυνάμεις του πλανήτη.

Τα διάφορα σαμποτάζ και οι γελοίες εκ των υστέρων αντιπαραθέσεις και εκατέρωθεν  αλληλοκατηγορίες σχετικά με το ποιός ευθύνεται για τις δολιοφθορές σε υποδομές, αποκαλύπτουν, λοιπόν, μια τρομακτική πραγματικότητα: Ένας διευρυμένος πόλεμος μέσα στην Ευρώπη, που ως σήμερα φαινόταν να είναι πολύ μακριά, έχει πάψει πια να είναι ένα ακραίο σενάριο και έχει ενισχυθεί πολύ ως πιθανή συνέχεια του ουκρανικού πολέμου. Αντίστοιχα και αντίρροπα, η ειρήνη και η πάγια επιζήτησή της απομακρύνεται ολοένα και περισσότερο από τα ενδεχόμενα σενάρια του μέλλοντός μας, έχοντας σχεδόν πλήρως και ομολογημένα επισήμως εξοστρακιστεί από τις επιδιώξεις της δυτικής διπλωματίας.  Κι αυτή, δυστυχώς, είναι μια μεγάλη νίκη που ήδη έχει κερδίσει ο Πούτιν, αφού έτσι ένας μεγαλύτερος πόλεμος σχεδόν νομιμοποιείται ως δήθεν ορθή και σώφρων αντίδραση σε μια τοπική σύρραξη.   

Οι ελάχιστες σημερινές δυτικές ηγεσίες, δηλαδή, έχουν πετύχει το αδιανόητο: Ενώ όλες οι θερμές συγκρούσεις στον πλανήτη μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο εξελίχτηκαν ως τοπικές συρράξεις (Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν, Συρία, Υεμένη κ.λπ., ακόμη και οι αμερικανικοί βομβαρδισμοί στη Σερβία μέσα στην καρδιά της Ευρώπης) σήμερα ο ουκρανικός πόλεμος είναι αντιληπτός από μεγάλο μέρος  της διεθνούς κοινής γνώμης ως προανάκρουσμα μιας γενικευμένης θερμής αντιπαράθεσης σε παγκόσμια κλίμακα!

Έχω σημειώσει σε κάποιο σημείωμά μου πριν από μερικές εβδομάδες, ότι τέτοια υστερική αντίδραση της δύσης στην απαράδεκτη από πάσης άποψης ρωσική πρόκληση εκκίνησης ενός τοπικού πολέμου μέσα στην Ευρώπη, θα ήταν δόκιμη, ανεκτή, ίσως ακόμη και επιβεβλημένη, αν ανιχνευόταν στρατηγική επιλογή της Ρωσίας να έρθει σε γενική αντιπαράθεση με τη δύση, ακόμη και με πόλεμο. Όμως, από κανέναν σοβαρό αναλυτή και από καμιά λογική προσέγγιση στους στόχους της Μόσχας δεν διαγιγνώσκεται τέτοια απώτερη επιδίωξη από την επίθεση της Ρωσίας κατά της Ουκρανίας. Τα όρια της γεωπολιτικά σαφέστατης συνύπαρξης με τη δύση στα πρώην σύνορα ΝΑΤΟ-Ρωσίας αναζητούνται από ρωσικής πλευράς με τον ουκρανικό πόλεμο, και ως εκεί. Άλλωστε, ποιός θα τολμούσε χωρίς κίνδυνο γελοιοποίησής του να ισχυριστεί ότι ο Πούτιν ξεκινώντας αδίστακτα τον πόλεμο κατά της Ουκρανίας  στόχευε σε δεύτερο επίπεδο να έρθει σε ολομέτωπη θερμή αντιπαράθεση  με τη δύση;    

Μ’ ολ’ αυτά, διαπιστώνεται σήμερα πόσο δίκιο είχαμε όσοι από την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, καταδικάζοντας απερίφραστα και αυστηρά τη Ρωσία ως τον προταίτιο παράγοντα της σύρρραξης, αποφύγαμε να προσχωρήσουμε λαύροι στο φαιό μέτωπο  μιας σε τελευταία ανάλυση αντιρωσικής υστερίας, που ποτέ δεν είχε σαν σκοπό να αποκαταστήσει την ειρήνη στην Ευρώπη, αλλά στοχεύει σε μια γεωπολιτική στρατηγικού χαρακτήρα νίκη της δύσης, που σήμερα ούτε οι γεωπολιτικοί συσχετισμοί δυνάμεων αλλ’ ούτε και τα πολιτικά, οικονομικά και πολιτισμικά διεθνή δεδομένα θα δικαιολογούσαν. Εκτιμώ πως αυξημένη ευθύνη μετά τις ΗΠΑ σ’ αυτό το σκηνικό του παραλόγου έχει η Ευρώπη, που λόγω ελλείμματος ηγετικών αξιών στο εσωτερικό της αλλά και ως διεθνής παράγων αντί να παρέμβει κατευναστικά για τον πόλεμο «μέσα στην αυλή της», πλειοδοτεί σε υστερία, προκειμένου να εκμεταλλευτεί η νομενκλατούρα των Βρυξελλών τον πόλεμο, ώστε να «σπρώξει κάτω απ’ το χαλάκι» τις αλγεινές στους ευρωπαίους πολίτες εντυπώσεις από την κραυαγλέα ανεπάρκειά της. «Δεν φταίμε καθόλου εμείς για την οικονομική κρίση, τη στρατηγική ανασφάλεια των χωρών-μελών της ΕΕ ένεκα των τυχοδιωκτισμών του ΝΑΤΟ και της Μόσχας και τον ιστορικά δεξιότατης πολιτικής κοπής αντιρωσισμό, για την κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση στην ήπειρο, αλλά φταίει ο Πούτιν»!

Τις τελευταίες εβδομάδες εκμεταλλευόμενοι κάποιες επιτυχίες των ουκρανών επί του πεδίου των μαχών, οι λαύροι οπαδοί της θεωρίας ότι είναι εφικτή χωρίς γενικευμένη σύγκρουση η ταπείνωση της Ρωσίας, διακινούν εκτιμήσεις περί της δυνατότητας να κερδηθεί ο πόλεμος για λογαριασμό της δύσης. Πρόκειται για επικοινωνιακά και τελικά γελοία μυθεύματα ανόητων σχολιαστών της σκληρής πραγματικότητας, που περί άλλων μαρτυρεί.

Ρεαλιστική προσέγγιση στις εξελίξεις του πολέμου δείχνει καθαρά ότι η  Ρωσία εχει ήδη πετύχει το κύριο μέρος των επιδιώξεών της, που ολοκληρώθηκαν με τις παράνομες -και γι’ αυτό απολύτως απαράδεκτες- προσαρτήσεις εδαφών της ανατολικής Ουκρανίας. Αυτό που απομένει να κάνει η Ρωσία είναι να διασφαλίσει ότι τα προσαρτημένα εδάφη θα μείνουν μελλοντικά υπό τον έλεγχό της. Τα υπόλοιπα που αφορούν στις επιθέσεις σε ουκρανικούς στόχους εκτός της παραλιακής ζώνης στη Μαύρη Θάλασσα, ακόμη και επιθέσεις κατά του Κιέβου και της Λβιβ (Λεοντόπολις) στη δυτική Ουκρανία, άλλο σκοπό δεν έχουν από το να προσπαθούν να κρατούν μακριά από τις προσαρτημένες περιοχές τα μέτωπα των μαχών. Στο φόντο αυτής της δεύτερου επιπέδου ρωσικής επιχείρησης σε περιοχές εκτός των προσαρτημένων εδαφών, υπάρχουν επίσης δύο στόχοι της Ρωσίας: η αποτροπή ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ (αλλά και τυχόν επέκτασης της νατοϊκής επιρροής και πιο ανατολικά, όπως σχεδιαζόταν από δυτικά κέντρα εδώ και καιρό), και η προσπάθεια να συρθούν οι ΗΠΑ και η ΕΕ σε εφ’ όλης της ύλης διαπραγμάτευση, για την αποκατάσταση της γραμμής ισορροπίας μεταξύ των δύο πλευρών, περίπου εκεί όπου είχε χαραχτεί μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου και τη διάλυση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.   

Οι πραγματικότητες που εξέθεσα πιο πάνω είναι φυσικά αδύνατο να εξαφανιστούν από το σκηνικό, όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, κρυπτόμενες πίσω από την ξερή προπαγάνδα που ασκεί η δύση. Έτσι, οι ανοησίες ότι επίκειται ήττα και πτώχευση της Ρωσίας (ενώ η αλήθεια είναι ότι η Ουκρανία έχει ήδη πτωχεύσει και είναι απολύτως εξαρτώμενο από τη στρατιωτική και οικονομική εξωτερική βοηθεια κράτος), δεν αλλάζουν τη βάση των πραγμάτων. Η Ρωσία, άλλωστε, γι’ αυτό πλήττει με εγκληματική επιμονή υποδομές, αντί να παρατείνει τις επιθέσεις κατά ουκρανικών δυνάμεων πέραν της προσαρτημένης ζώνης.   

Στο σημείο αυτό αξίζει να διερευνηθεί το ενδεχόμενο η μετατροπή της Ουκρανίας από ανεξάρτητη χώρα εντεταγμένη στη δύση σε ένα προτεκτοράτο απολύτως εξαρτώμενο για οικονομικούς και στρατιωτικούς λόγους από τις ΗΠΑ (κυρίως) και την ΕΕ, να υπήρξε στρατηγικά σχεδιασμένη κίνηση των δυτικών, το οποίο η ρωσική εισβολή απλώς επιτάχυνε. Αν είναι έτσι (και υπάρχουν ενδείξεις συστηματικής υποκίνησης της Ουκρανίας από δυτικά κέντρα προς μια οργανωμένη στάση, την οποία η προσάρτηση της Κριμαίας δεν αναχαίτισε αλλ’ αντίθετα την ενδυνάμωσε), τότε θα έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια «βιετναμοποίησης» της Ουκρανίας, δηλαδή για έναν πόλεμο μέσα στην Ευρώπη, με επίδικο σκοπό την αναβίωση της σκοτεινής εποχής του διπολισμού, προς ένα διπολισμό νέας κοπής του 21ου αιώνα. Κι αυτό είναι έγκλημα σε βάρος του κόσμου, που θα έπρεπε να ασχολείται κατ’ απόλυτη προτεραιότητα με τα μεγάλα προβλήματα βιωσιμότητας της ανθρωπότητας (ανυπέρβλητη και μακρά οικονομική κρίση, γενικευμένη φτώχεια και βία, κλιματική αλλαγή κ.λπ.), αντί να αναλώνεται σε εμπλοκές στην αχρείαστη και επικίνδυνη αντιπαράθεση «ποιός είναι πιο μάγκας».              

Γι’ αυτούς τους λόγους, η εμφάνιση ολο και περισσότερων σαμποτάζ σε βάρος της μίας και της αλλης πλευράς, είναι η χειρότερη εξέλιξη. Που αποτελεί  επίσημη προαναγγελία ότι επίκειται γενίκευση της σύγκρουσης. Και αυτό δεν ανακόπτεται με προκατασκευασμένες ανακοινώσεις της εκατέρωθεν προπαγάνδας ότι «έφταιγε ο άλλος». Αποτρέπεται με σοβαρό διαλογο ειρήνευσης, κι ας τον ξορκίζει η ήδη ηττημένη ηγεσία του Κιέβου.

Σημαίνουν μήπως όλα τα παραπάνω ότι δικαιολογείται η Ρωσία; Κάθε άλλο! Η διεθνής κοινότητα οφείλει να μείνει σταθερή και αμετακίνητη στη στάση κάθετης απόρριψης κάθε αναγνώρισης των προσαρτήσεων! Μαζί με τις προσπάθειες απομόνωσης της Ρωσίας και άσκησης πιέσεων την οικονομία της μέσω της επιβολής κυρώσεων. Αλλά, άλλο αυτά, και άλλο να πρέπει η ανθρωπότητα (και μάλιστα η Ευρώπη) να συρθεί σε γενικευμένη σύρραξη, ως μέσο για να ανατραπούν οι προσαρτήσεις ουκρανικών εδαφών.

Η Ευρώπη βίωσε στο πετσί της την μαύρη εποχή των δεκάδων εκατομμυρίων θανάτων από τους μεγάλους πολέμους, προσφέροντας εκ του αποτελέσματος στις ΗΠΑ την ανεπανάληπτη ευκαιρία να εκμεταλλευτεί ότι εκείνη βρισκόταν μακριά από τον χαλασμό και μπορούσε να οικοδομήσει πρόοδο και ισχύ, όταν οι άλλες μεγάλες δυνάμεις αυτο-καταστρέφονταν. Τυχόν επανάληψη του ίδιου ειδεχθούς εγκλήματος σε βάρος των ευρωπαϊκών πληθυσμών στην εποχή μας, δεν θα είναι απλά αστοχία μικρών ηγεσιών, αλλά συντεταγμένη βαρβαρότητα κατά του δυτικού πολιτισμού, που πολιτισμικά και μέσα στην ψυχή των πολιτών της εμφορείται από τις αρχές του ανθρωπισμού και της ειρηνικής συνύπαρξης των λαών.

Αλλιώς, εκτός από κούτσουρα στα τζάκια των παγωμένων ευρωπαϊκών σπιτιών, θα πετάγονται και βόμβες. Και δυστυχώς οδεύουμε πλεισίστιοι προς αυτό το κακό...