26 Οκτ. 2022

Φτάνει μια συνεδρίαση κεντρικής επιτροπής για να ητηθεί ο φραξιονισμός;

ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ: Πολλά λόγια

– περιορισμένη παραγωγή πολιτικής  

Μικρή πολιτική αποτελεσματικότητα είχε η συνεδρίαση της Κ.Ε. του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην προσπάθεια να επιλυθεί το μεγάλο πρόβλημα του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, που δεν είναι άλλο από τον απροσχημάτιστο φραξιονισμό που μετασυνεδριακά έχει εμπεδωθεί και έχει οδηγήσει στη χαίνουσα γραφειοκρατικοποίηση ενός μαζικού κόμματος, ενώ έχει αποστεώσει κάθε ουσιαστική και πειστική αντιπολίτευση απέναντι στην κυβερνητική λαίλαπα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αυτή είναι η μόνη ρεαλιστική αποτίμηση των πρακτικών επιδράσεων της τελευταίας συνόδου της Κ.Ε., του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ στην εντεινόμενη προβληματική σχετικά με την πολιτική και εκλογική τύχη του κόμματος.

Είμαι απολύτως βέβαιος ότι και ο ίδιος ο πρόεδρος του κόμματος έχει πλήρη επίγνωση ότι φραστική καταδίκη του φραξιονισμού, αν δεν συνοδεύεται από έμπρακτα μέτρα αποδιάρθρωσης των παρακομματικών μηχανισμών που αναμφίβολα υπάρχουν και δρουν μέσα στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αποτελεί «κενό γράμμα». Φυσικά, έχω συναίσθηση ότι οι όποιες παρεμβάσεις για την επίλυση του προβλήματος στο επίπεδο του Αλέξη Τσίπρα πρέπει να γίνουν με σεβασμό σε ισορροπίες που ενισχύουν αντί να αποδομούν την συνοχή της παράταξης.

Όμως, το εάν από τη συνεδρίαση του κορυφαίου καθοδηγητικού οργάνου του κόμματος προέκυψε η αναγκαία στις σημερινές πολιτικές συνθήκες αποτελεσματικότητα ως προς τις αποφάσεις που ελήφθησαν και την εν γένει κομματική κίνηση προς εξάρθρωση του συνεπειών που παράγουν τα λιμνάζοντα ύδατα των φραξιών, δεν αξιολογείται διαφορετικά, παρά μόνο από το κλίμα τις επόμενες ημέρες μετά τη συνεδρίαση. Και το κλίμα αυτό, ακόμη και για ένα μη εξασκημένο στις κομματικές ρουτίνες μάτι, δεν είναι άλλο από την επιστροφή των φραξιών στη συνήθη λειτουργία τους, γελοιποιώντας το πολιτικό περιεχόμενο των αποφάσεων του οργάνου και των αναφορών του προέδρου.

Μία μόνο φράση από τα όσα είπε στη συνεδρίαση ο Αλέξης Τσίπρας: «… να πούμε ΟΧΙ σε ό,τι αποπνέει απογοήτευση, παραγοντισμό, ανεπάρκεια και μίζερο φραξιονισμό»!

Πιο ανέντιμη και πολιτικά ύπουλη παρέμβαση απέναντι σ’ αυτή τη δήλωση-πρόσκληση του προέδρου του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης, από το να τεθεί θέμα ότι δήθεν έτσι γεννάται πρόβλημα περιορισμού του δικαιώματος στην άποψη του καθενός, δεν θα μπορούσε να υπάρξει! Κι όμως, αυτή ήταν η αντίδραση των φραξιονιστών!

Αλλά, εδώ το θέμα παύει να είναι ζήτημα πολιτικά ανήθικης αντίδρασης από τους ιδιοκτήτες της «κομματικής παράγκας», που άλλωστε την εξουσία τους μέσα στην παράταξη επιδιώκουν να νομιμοποιήσουν, να παγιώσουν και ει δυνατό να επεκτείνουν. Το θέμα πια γίνεται «ζήτημα Τσίπρα» και αφορά την αδυναμία του να προωθήσει την πολιτική που ο και ο ίδιος υποστηρίζει και προωθεί και μάλιστα με την έγκριση της μεγάλης πλειοψηφίας των μελών του κόμματος! Διότι αν ο πρόεδρος δεν μπορεί «να περάσει» αποτελεσματικά μέσα στο κόμμα τις πολιτικές που με άψογες δημοκρατικές διαδικασίες ο ίδιος επιλέγει και τα μέλη νομιμοποιούν, τότε πώς θα προσλαμβανόταν η εικόνα του απέναντι στην κοινή γνώμη, όταν ως αυριανός πρωθυπουργός θα κληθεί να εφαρμόσει πολιτικές της χώρας;

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι χθεσινό κόμμα. Έχει μακρά ιστορία δεκαετιών, μετά την πτώση της δικτατορίας των συνταγματαρχών. Βεβαίως και προσυνεδριακά υπήρχαν ομαδοποιήσεις και φραξιονισμοί. (Και σε κάθε περίπτωση πολιτικά ανοίκειες είναι αυτές οι συμπεριφορές ιδίως εσωκομματικά). Όμως, το μείζον κίνητρο εν όψει του συνεδρίου ήταν η διαμόρφωση ενδοπαραταξιακών συσχετισμών δύναμης ευνοϊκών για τους φραξιονιστές. Δηλαδή, ήταν μια ομαδοποίηση διαγκωνισμού για τη διεκδίκηση κομματικών οφιτσίων, που περίπου άφηνε αλώβητη την κεντρική κομματική γραμμή, όπως τη διαμόρφωνε και την ασκούσε ο Αλέξης Τσίπρας!

Στη συνεδρίαση της τελευταίας κεντρικής επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, όμως, έγιναν βήματα προς τα πίσω! Διότι εδώ οι φραξιονιστές δεν επιζήτησαν κατάληψη οφιτσίων, αλλά απαίτησαν απροσχημάτιστα ισότιμο δικαίωμα και ισοβαρή επιρροή στη διαδικασία λήψης των αποφάσεων, ίδια με εκείνα του προέδρου. Ξέρετε πρακτικά και εκ του πολιτικού αποτελέσματος, ποιά είναι η εντύπωση που αποκομίζουν οι πολίτες απ’ αυτό, που μάλιστα δεν μπόρεσε να σταματήσει ο Αλέξης Τσίπρας (είτε εξ αδυναμίας,  είτε εξ επιλογής, μικρή σημασία έχει το αίτιο εδώ); Οι πολίτες αντιλαμβάνονται, λοιπόν, ότι αύριο ο Τσίπρας ως πρωθυπουργός ενδεχομένως θα πρέπει πρώτα να διαβουλεύεται και να παίρνει την έγκριση της απολύτως μειοψηφικής φραξιονιστικής πτέρυγας του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, για να μπορεί στη συνέχεια να λάβει αποφάσεις! Αλήθεια, στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν κατανοούν κατόπιν αυτών ότι οι πολίτες διαμορφώνουν τη στάση τους απέναντι σ’ όλ’ αυτά με το μοτίβο «αν πρόκειται ο Τσίπρας να διαπραγματεύεται με τους βαρόνους του κόμματός του για να λαμβάνει αποφάσεις για την Ελλάδα, να μένει το συριζέικο βύσινο»; Ομιλούμε, δηλαδή, για ομαδοποίηση που έχει προσλάβει την πολιτικά θανατηφόρα εικόνα ενός αδιεξόδου για ένα κόμμα (ιδίως για ένα κόμμα που διατείνεται ότι είναι μαζικό και λαϊκό).

Έτσι, η ομαδοποίηση και ο άκρατος φραξιονισμός που κυριαρχεί στον ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δεν αφορά πια μια εσωτερική διαδικασία μεταξύ κομματικών παραγόντων αλλά εκτείνεται στον πυρήνα της ευθύνης για τη διακυβέρνηση της χώρας! Κι αυτό δεν μπορεί να παραταθεί ούτε μια μέρα περισσότερο και πρέπει να τελειώσει εδώ και οριστικά! Και είναι αποκλειστικά και μόνο δουλειά του Τσίπρα να το πράξει!

Ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ, δεν έχει πια άλλο χρόνο! Η εντύπωση που εκπέμπει προς τους πολίτες ότι είναι στράτευμα αλληλοσυγκρουόμενων μεταξύ τους ομάδων, αντί παράταξης με όραμα την απεμπλοκή της χώρας από τον ολέθριο φαύλο κύκλο στον οποίο την οδήγησαν οι συντηρητικές κυβερνήσεις που διοικούν την Ελλάδα επί δεκαετίες, είναι συνταγή στρατηγικής ήττας! Ακόμη κι αν θα κέρδιζε τις επόμενες εκλογές!

Ο Τσίπρας, επομένως, οφείλει να απαιτήσει εδώ και τώρα άμεση δήλωση αυτό-διάλυσης των κομματικών ομάδων και των φραξιών! Ως όρου απαράβατου για να συνεχίσει να ηγείται της μεγάλης προσπάθειας ανατροπής που χρειαζεται η χώρα σαν οξυγόνο.

Τα κομματικά όργανα και η δημοκρατική λειτουργία τους είναι μέσο ιδεολογικοπολιτικής συγκρότησης και εξέλιξης των κομμάτων, ως κέντρων πολιτικής ενεργοποίησης των κοινωνιών και αναζήτησης λύσεων στα εκάστοτε προβλήματα. Αντίθετα, τα κομματικά όργανα (και οι ισορροπίες μέσα σ’ αυτά) δεν μπορεί να καθίστανται εργαλεία και πλαίσιο διακυβέρνησης μιας χώρας. Η διακυβέρνηση είναι άκρως συγκεντρωτική διαδικασία (λόγω της αμείλικτης αποτελεσματικότητας στο πεδίο λήψης των αποφάσεων, που απαιτεί η διαχείριση των άμεσων αναγκών των πολιτών) που δεν μπορεί να διαχέεται σε άλλα κέντρα εξουσίας.

Τούτο, είτε ο Αλέξης Τσίπρας μπορεί να το υπηρετήσει ως πρωθυπουργός, είτε όχι. Κι απ' αυτό θα κριθεί και θα τεθεί υπό κρίση και το εάν είναι κατάλληλος για το αξίωμα, ή όχι!