15 Νοε. 2022

Επίκαιρη επέτειος, όσο ποτέ άλλοτε

Πολυτεχνείο και δημοκρατια

Κάθε φορά που πλησιάζουν οι μέρες να γιορτάσουμε την επέτειο της εξέγερσης του Πολυτεχνείου, περισσεύουν οι αναφορές περί του επίκαιρου χαρακτήρα της εκδήλωσης, τουλάχιστον ως προς τα πολιτικά νοήματα που κάθε χρονιά αναδύονται σε συνάρτηση με τις τρέχουσες εξελίξεις. Αυτό είναι ένα από τα ισχυρά κλισέ του γιορτασμού, που μερικές φορές μάλιστα καταντάει ασυγχώρητη υπερβολή για την ταπεινότητα με την οποία η ίδια η εξέγερση και οι ήρωές της προσήλθαν στον υπέρτατο υπέρ ελευθερίας αγώνα κατά του καθεστώτος της χούντας. Ο πομπώδης και πανηγυρικός τόνος που αναγκαστικά περικλείεται σε κάθε μορφής γιορτασμό, όπως συμβαίνει και στη συγκεκριμένη περίπτωση, αντιτίθεται εκ των πραγμάτων στον αναστοχασμό που σιωπηλά απαιτούν οι περιστάσεις τιμητικής συλλογικής μνήμης μιας δημοκρατικής εξέγερσης κατά ενός ανελεύθερου καθεστώτος, πολλές φορές καλύπτοντας την ουσία της ιστορικής ανάμνησης.  

Σπάνια, όμως, ήταν -και μελλοντικά θα είναι- τόσο επίκαιρο το μήνυμα του Πολυτεχνείου, όσο είναι σήμερα. Διότι πραγματικά και αφτιασίδωτα σήμερα αυτό που κομίζει ο γιορτασμός της επετείου είναι  το αίτημα της δημοκρατίας! Μιας δημοκρατίας που έχει πολλαπλώς και από κάθε πλευρά βιαστεί με απίστευτη ωμότητα και κατεξευτελιστεί από τη χυδαιότητα της πολιτικής διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ενδεδυμένου μάλιστα του τελευταίου με την απατηλή τήβεννο της λαϊκής νομιμοποίησης των εκλογών του 2019, υπό το ασύστολο ψεύδος ότι απ’ αυτήν τεκμαίρεται δήθεν δικαίωμά του να κάνει ό,τι κάνει βιάζοντας τους δημοκρατικούς θεσμούς.

Αμ, δεν είν έτσι! Αυτό δεν είναι δημοκρατία!

Όπως δημοκρατία δεν είχαμε, όταν οι αστυνομικοί της χούντας μπουκάρανε στα σπίτια αντιστασιακών και αγωνιστών της ελευθερίας, και σήμερα οι μπάτσοι της αριστείας εισβάλλουνε απρόκλητα στα σπίτια των Ινδαρρέδων και τους ξυλοφορτώνουν με πρωτοφανείς τραμπουκισμούς.

Όπως δημοκρατία δεν είχαμε τότε, με κάθε δημόσια συνάθροιση να καταπνίγεται με βίαια καταστολή και οι απεργίες να απαγορεύονται, και σήμερα κάθε μαζική αντίδραση να πνίγεται στα χημικά και να συντρίβεται από κρατικά όργανα επιφορτισμένα με τον αδιανόητο εμπαιγμό περί «διαφύλαξης της δημόσιας τάξης» από τους σύγχρονους Λαδάδες. (Τον πολιτικό πρόγονό τους, δηλαδή, που είχε εισηγηθεί την εκτέλεση του Ανδρέα Παπανδρέου και είχε σαπίσει στο ξύλο τους δημοσιογράφους Τάκη Λαµπρία και Γιάννη Λάμψα, επειδή τόλμησαν αναφερθούν στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας στη αρχαία Ελλάδα). Και βέβαια με τις απεργίες σήμερα να απαγορεύονται με δικαστικές αποφάσεις, πριν ακόμη πραγματοποιηθούν.

Όπως δημοκρατία δεν είχαμε τότε, που οι αριστεροί και οι δημοκρατικοί πολίτες παρακολουθούνταν από τους χαφιέδες της ασφάλειας ως δυνάμει επικίνδυνοι για τη χώρα και το εθνικό συμφέρον, και σήμερα πολιτικοί και δημοσιογράφοι παρακολουθούνται για λόγους «εθνικής ασφάλειας» και όσοι διαμαρτύρονται γι’ αυτό το αντιδημοκρατικό αίσχος να αναγορεύονται από κυβερνητικά χείλη ούτε λίγο-ούτε πολύ σε πράκτορες του Ερντογάν και να κατηγορούνται ότι αντιστρατεύονται το συμφέρον της Ελλάδας.

Όπως δημοκρατία δεν είχαμε τότε, που η δικαιοσύνη, αντί για ύστατο καταφύγιο του πολίτη αλλά και υπέρτατος καθ’ ύλην υπερασπιστής των  δημοκρατικών θεσμών,  πλειοδοτούσε σε αυθαίρετες και δικονομικά ανεπίτρεπτες παραβιάσεις θεμελιωδών ανθρώπινων δικαιωμάτων, και σήμερα η δικαιοσύνη, αντί να εξιχνιάζει τις υποκλοπες από κρατικά όργανα υπό την άμεση, αποκλειστική και απόλυτη εποπτεία προσωπικά του Κυριάκου Μητσοτάκη, κυνηγάει όσους έκαναν τις αποκαλύψεις του μεγάλου πολιτικού εγκλήματος των παρακολουθήσεων επειδή τις έφεραν στο δημοκρατικό φως της δημοσιότητας.

Όπως δημοκρατία δεν είχαμε τότε, όταν η προδοσία της Κύπρου από έλληνες είχε σαν τραγική συνέπεια τον Αττίλα και την απώλεια εθνικού χώρου για τον ελληνισμό, και σήμερα βασικά κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά δικαιώματα της Ελλάδας στα νησιά μας και τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο, αφήνονται εκτεθειμένα στην τουρκική επιθετικότητα, με αντάλλαγμα ένα σόου του Κυριάκου Μητσοτάκη σε αμερικανικό κοινό.

Εκτός απ’ αυτά, όμως, υπάρχει και η πιο κρίσιμη ίσως πτυχή της επίκαιρης διάστασης που έχει στις μέρες μας, η επέτειος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Διότι, τότε, μετά από 7 χρόνια ανελευθερίας και βάναυσης καταπάτησης των δημοκρατικών θεσμών, ήταν η άμεση παρέμβαση και αντίδραση του λαϊκού παράγοντα, που ενεργοποίησε τις διεργασίες για την κατάρρευση των συνταγματαρχών και την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Και σήμερα, μετά από 10 χρόνια μνημόνια, που κατασπαράξαν βασικά δικαιώματα της Ελλάδας ως χώρας στο πλαίσιο της συλλογικής διαδικασίας ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Μετά από εγκλεισμούς πρωτοφανούς αυστηρότητας και μοναδικής σκληρότητας όσο σε καμιά άλλη χώρα του δυτικού κόσμου με την επίκληση της πανδημίας. Μετά τους χιλιάδες θανάτους λόγω πλημμελέστατης αρωγής της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη στο δημόσιο σύστημα Υγείας, θανάτους που θα μπορούσαν να έχουν αποφευχθεί. Μετά από τον απόλυτο ευτελισμό της κοινοβουλευτικής διαδικασίας διερεύνησης των υποκλοπών από πρωθυπουργικά όργανα σε βάρος πολιτικών και δημοσιογράφων, με το πόρισμα της εξεταστικής επιτροπής-παρωδίας. Μετά από μια διακυβέρνηση, όπου οι ανεξάρτητες διοικητικές αρχές (ως κρίσιμος αρωγός της ίδιας της διαδικασίας του δημοκρατικού αυτοελέγχου) συνθλίβονται ή απομονώνονται (π.χ. ΕΣΡ, ΑΔΑΕ κ.λπ.), όπου οι δικαστικές αποφάσεις δεν εφαρμόζονται (π.χ. αναδρομικά σε συνταξιούχους, απόφασεις Κεραμέως κ.λπ.), όπου οι εποπτικές αρχές παραμερίζονται χωρίς πολλά-πολλά (π.χ. ΡΑΕ). Μετά απ’ όλ’ αυτά…

…δεν απομένει παρά μόνο το προφανές συμπέρασμα ότι για να εκδιωχθεί αυτός ο κυβερνητικός εσμός των αρπακτικών περί τον Κυριακο Μητσοτάκη και για να αποκατασταθούν στοιχειωδώς οι θεσμοί της δημοκρατίας, καταλύτης μπορεί και πάλι να είναι ο λαϊκός παράγοντας και μόνον και η πολιτική ενεργοποίησή του, ιδίως αν η αντιπολίτευση μάλλον υπνώττει.

Γι’ αυτό είναι τόσο επίκαιρος φέτος ο γιορτασμός της επετείου εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Γιατί, όταν οι θεσμοί νοσούν και τα δημοκρατικά όργανα-αντίβαρα στην ανελευθερία ατροφούν, η λαϊκή ενεργοποίηση, χωρίς προαπαιτούμενα και πολιτικούς συμβιβασμούς τρεχουσών παραταξιακών σκοπιμοτήτων, είναι η μόνη δίοδος προς την ελευθερία του πολίτη.

Και, σημειωτέον, ότι μόνο με αποκατεστημένη την ελευθερία και διασφαλισμένα τα ατομικά δικαιώματα του καθένα θα αποκτούσε νόημα και η επακόλουθη συζήτηση για την επιδίωξη της ευημερίας. Αλλιώς, το καθεστώς θα μείνει ανέγγιχτο επί της πολιτικής ουσίας και εκείνοι που θα έπρεπε να αχθούν ενώπιον της δικαιοσύνης για την πληθώρα ποινικών αδικημάτων που έχουν διαπράξει σε βάρος μας και σε βάρος του δημόσιου συμφέροντος θα δραπετεύσουν από την υποχρέωση λογοδοσίας και απολογίας τους, λειτουργία που σε τελευταία ανάλυση είναι μείζων αρχή της δημοκρατικής διαδικασίας,

Κλείνω με μια τελευταία παρατήρηση. Μία από τις ύστατες προσπάθειες του καθεστώτος Κυριάκου Μητσοτάκη να αντιδράσει στις καταιγιστικές αποκαλύψεις για το άνομο έργο του, είναι η έκφραση δήθεν της ανησυχίας του ίδιου καθεστώτος και των υποστηρικτών του, ότι επειδή ήρθε στο φως το σκάνδαλο των παρακολουθήσεων πολιτικών και δημοσιογράφων από πρωθυπουργικά όργανα, τροφοδοτείται έτσι μια τυφλή λαϊκή οργή που δεν επιτρέπει ένα γόνιμο δημόσιο διάλογο για τα πραγματικά προβλήματα της χώρας. Δήθεν ανησυχία, δηλαδή, για την αρνητική ψήφο που θα εκφραστεί στις επόμενες εκλογές.    

Πρόκειται για μια ακόμη μεγάλη απάτη του Κυριάκου Μητσοτάκη και των συν αυτώ. Διότι βεβαίως σήμερα το πρόβλημα δεν είναι η αρνητική ψήφος, αφού προηγείται παντός άλλου το αίτημα αποκατάστασης των δημοκρατικών θεσμών.

Ζητω η 17η Νοέμβρη 1973! Το Πολυτεχνείο ζει!