Μολυβάκι

7 Μαϊ. 2019

Η Ευρώπη, ο Μητσοτάκης,

ο λαϊκισμός και η τρομοκρατία

Εν όψει των κρίσιμων ευρωεκλογών έχει αναμφίβολα ενδιαφέρον να ασχοληθούμε με τις θέσεις των κομμάτων σχετικά με το μέλλον της Ευρώπης και της ίδιας της Ε.Ε., ιδίως υπό την πίεση ενδυνάμωσης των ακροδεξιών, ως εκπροσώπων του σκληρού αντι-ευρωπαϊσμού και μέσω αυτού της επιστροφής στους εθνικισμούς που στοιχειώνουν την ήπειρο. 

Παρατηρώ με ενδιαφέρον την αφωνία της ΝΔ. και του αρχηγού της σε ό,τι σχετίζεται μ’ αυτήν την ημερήσια διάταξη. Φυσικά, αυτό δεν σημαίνει ότι και στα άλλα ζητήματα εσωτερικού πολιτικού ενδιαφέροντος διακρίνω κάποια σοβαρή προγραμματικού τύπου αναφορά από το στόμα του κ. Μητσοτάκη. Ωστόσο, οι θέσεις του σε θέματα, όπως π.χ. η φορολογική πολιτική, αποτελούν ψήγματα έστω μιας «πολιτικής για την Ελλάδα», και δεν απομένει για τον καθένα από μας τους πολίτες παρά να κρίνουμε αν οι απόψεις αυτές θα θέλαμε να επιβραβευτούν ως το μέλλον της χώρας. Στα ευρωπαϊκά θέματα, όμως, ηχηρή σιωπή!

Θα προσέθετα ότι με την ευκαιρία της πρόσφατης επίσκεψης στην Ελλάδα του υποψηφίου του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ), Μάνφρεντ Βέμπερ, για να δηλωθεί η υποστήριξη της Ν.Δ. στην ευρωπαϊκή δεξιά, παρατήρησα και κάτι ακόμη: Την προσπάθεια Μητσοτάκη να ελληνοποιήσει την ατζέντα των ευρωεκλογών! Αντί να αξιοποιήσει την ευκαιρία και να (προσπαθήσει) να αρθρώσει από μεριάς του κάποιον -έστω προσχηματικό- ευρωπαϊκό λόγο! Έτσι, η επίσκεψη Βέμπερ στην Ελλάδα υπό τη διαβεβαίωση του επικεφαλής του ΕΛΚ ότι ξεκινά την προεκλογική εκστρατεία του για την ευρωκάλπη από την Ελλάδα για να τιμήσει τη χώρα και το κόμμα που τον φιλοξένησε, περισσότερο μοιάζει με την προσπάθεια να απέχει χρονικά από τις ευρωεκλογές όσο περισσότερο γίνεται η επίσκεψη αυτή στη χώρα μας, για να παραβλέπεται η δυσανεξία Μητσοτάκη-Ν.Δ. απέναντι στην προβληματική που αναπτύσσεται σ’ όλη την υπόλοιπη Ευρώπη.

Στον κ. Βέμπερ αρκεί απολύτως να τον υπερψηφίσουν για διάδοχο του Ζαν Κλοντ Γιούνκερ οι ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν με τη Ν.Δ., ακόμη κι αν η πολιτική τους είναι αντι-ευρωπαϊκή. Άλλωστε, το ίδιο κάνει ο κ. Βέμπερ  και με την αντι-ευρωπαϊκή πολιτική Όρμπαν. Του αρκεί να τον υπερψηφίσουν οι ευρωβουλευτές που θα εκλεγούν με το κόμμα του κ. Όρμπαν, το Fidesz, ακόμη κι αν η πολιτική τους είναι αντι-ευρωπαϊκή.

Δείγμα προς επικύρωση της αντι-ευρωπαϊκής πολιτικής Όρμπαν ασφαλώς δεν χρειάζεται να προσκομιστεί. Στην περίπτωση της Ν.Δ., όμως, θα ήταν χρήσιμο να υπενθυμίζεται η χασματική διαφορά απόψεων μεταξύ του κ. Μητσοτάκη και όλης της υπόλοιπης Ευρώπης (συμπεριλαμβανομένων συνολικά και όλων των κομμάτων-μελών του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος όπου ανήκει ο κ. Μητσοτάκης) σε ό,τι αφορά τη συμφωνία των Πρεσπών!

Παρά ταύτα, δεν θα αρκούσε αυτό και μόνο (δηλαδή η αντίθεση της Ν.Δ. σ’ όλη την υπόλοιπη Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένου -όπως είπαμε- και ολόκληρου του ΕΛΚ), για να μιλάμε για αντι-ευρωπαϊσμό του κ. Μητσοτάκη. Όμως, κοντά στην αντίθεση για τη συμφωνία των Πρεσπών, επιστρατεύτηκε και η αφήγηση περί «προδοσίας της Μακεδονίας» από τον Τσίπρα. Μιας προδοσίας του Τσίπρα, για την προαγωγή της οποίας -πάντα κατά τον κ. Μητσοτάκη- εργάστηκε και συνέβαλε ομοθύμως και ολοψύχως όλη η Ε.Ε., η Κομισιόν, ο Γιούνκερ, η Μέρκελ, ο Μακρόν, η Μογκερίνι, το ΕΛΚ και προσωπικά και ο ίδιος ο Βέμπερ, προσφέροντας στην ελληνική κυβέρνηση τη μη περικοπή των συντάξεων ως αντάλλαγμα για την «προδοσία της Μακεδονίας». Και φυσικά δεν χρειάζεται περαιτέρω τεκμηρίωση πόσο αντι-ευρωπαϊκό είναι να εμφανίζει ο κ. Μητσοτάκης συλλήβδην ολόκληρη την Ε.Ε. και ανεξάρτητα από τις ιδεολογικοπολιτικές διαφορές ανάμεσα στα ευρωπαϊκά  κόμματα που την απαρτίζουν, ως το κεντρικό μέρος μιας συνομωσίας σε βάρος της Ελλάδας.

Δεν έχει σημασία εδώ να αναφέρω πόσο ανακόλουθο και προσβλητικό για τους Έλληνες (και όχι μόνο τους δεξιούς) είναι να χαριεντίζεται ο αρχηγός του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον κ. Βέμπερ ως βασικό συμπαραστάτη στην κατά Μητσοτάκη «προδοσία της Μακεδονίας»! Και να προσκαλεί, μάλιστα, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης σε στήριξη του ευρωπαίου συμπαραστάτη στην ίδια προδοσία, χαρακτηρίζοντάς τον επί πλέον και ως «φιλέλληνα»! Αυτά θα τα κρίνουν οι εκλογείς. Και κοντά σ’ αυτά θα συνεκτιμήσουν, εικάζω, οι εκλογείς και πόσο σοβαροί είναι ένα κόμμα και η ηγεσία του, που ενώ αποκάλυψαν μια προδοσία σε βάρος των μεγάλων συμφερόντων της Ελλάδας και του ελληνισμού, στην προεκλογική περίοδο εν όψει της ευρωκάλπης αποφεύγουν να αναφερθούν ευθέως στην προδοσία όπου συνέβαλε η Ε.Ε., ως καταλυτικής σημασίας ένδειξης της «ποιότητας πολιτικής» του υπερεθνικού ευρωπαϊκού θεσμού.

Δεν γνωρίζω αν ο κ. Μητσοτάκης αποφεύγει να αποκαλύψει την τεράστια συμβολή της Ε.Ε. στη μεγάλη προδοσία και την άθλια συναλλαγή που διατείνεται ότι έλαβε χώρα στη συμφωνία των Πρεσπών, για να αποφύγει και την προσωπική  «ορμπανοποίησή» του, από μεριάς της Ε.Ε., συγκαταλεγόμενος -αν το έκανε- στη χορεία των ακροδεξιών ευρωσκεπτικιστών. Γνωρίζω, όμως, πόσο ενισχύθηκε η ελληνική ακροδεξιά από τη στάση της Ν.Δ. στο θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών. Ξέρω, επίσης, ότι ένας υπεύθυνος δημόσιος άνδρας, αν μόνος του και κόντρα σ’ όλους τους άλλους ανακαλύπτει τέτοια προδοσία σε βάρος της χώρας του, παραμερίζει όλα τα υπόλοιπα και μάχεται μέχρις εσχάτων υπέρ της, ενώ την ίδια ώρα, οφείλει να καταστεί ορκισμένος αντι-ευρωπαίος. Ακριβώς όπως αντι-ευρωπαίοι θα οφείλαμε να καταστούμε όλοι, αν η Ε.Ε. μεθόδευε τέτοιες ύπουλες πρακτικές σε βάρος μιας, οποιασδήποτε, χώρας-μέλους της, πολλώ μάλλον της δικής μας.  

Ωστόσο, έχω την εντύπωση ότι οι αποδείξεις της στροφής Μητσοτάκη (και μαζί του και ολόκληρης της Ν.Δ.) στο στρατόπεδο του συντεταγμένου ευρω-σκεπτικισμού, δεν εξαντλούνται μόνο στη συμφωνία των Πρεσπών. Ανακαλώ ουκ ολίγες δημόσιες επιτιμήσεις Μητσοτάκη για την ανάμιξη της Ε.Ε. ως επισπεύδοντα παράγοντα σε παρεμβάσεις οικονομικής πολιτικής στην Ελλάδα, που από τον αρχηγό της Ν.Δ., έχουν επιτιμηθεί ως απολύτως καταστροφικές για τη χώρα μας. Με κεντρικό εμπνευστή αυτών των πολιτικών για την οικονομία της Ελλάδας, το ευρωπαϊκό κόμμα (το ΕΛΚ), του οποίου ο κ. Μητσοτάκης και η Ν.Δ. είναι μέλη.

Διαφορετικές εκτιμήσεις για την κατάσταση της οικονομίας μιας χώρας είναι βεβαίως ανεκτές, χωρίς εξ αυτών να αναδύεται κατ’ ανάγκη αντι-ευρωπαϊσμός. Όμως, εδώ, ο τόνος διεκτραγώδησης που χρησιμοποιεί ο κ. Μητσοτάκης σχετικά με την καταστροφή για την ελληνική οικονομία που επιφέρουν οι πολιτικές που επιβάλλει η Ε.Ε., είναι τέτοιος, που δεν θα δικαιολογούσε κριτική αποστασιοποίηση απ’ αυτές τις πολιτικές, αλλά ανοιχτή αντιπαράθεση. Διότι, φυσικά, δεν είναι ο κ. Τσίπρας εξ ιδίων και άνευ άλλων παρεμβάσεων που επέλεξε την οικονομική πολιτική. Είναι παγκοίνως γνωστό ότι πρόκειται για πολιτικές που επιβάλλονται από την Ε.Ε.. 

Κι εδώ βρίσκεται μια ακόμη πρωτοφανής αντίφαση: Το ευρωπαϊκό κόμμα (το ΕΛΚ), του οποίου Μητσοτάκης και Ν.Δ. είναι μέλη, είναι ο κατ’ εξοχήν εμπνευστής της οικονομικής πολιτικής που καταγγέλλει η αξιωματική αντιπολίτευση (φυσικά όταν κυβερνούσε το κόμμα του την εφάρμοζε απαρέγκλιτα), με σχεδόν όλα τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά κόμματα να έχουν εκφράσει διαφωνίες. Πως γίνεται, λοιπόν, να προσκαλούνται οι Έλληνες από τον κ. Μητσοτάκη στην Αθήνα να υποστηρίξουν το ευρωπαϊκό κόμμα που καταστρέφει την ελληνική οικονομία, και να το υποστηρίξουν υπό τη σκέψη  ότι αφού αυτό το κόμμα (το ΕΛΚ) θα έχει κερδίσει τις εκλογές, ο κ. Μητσοτάκης θα το παρακαλέσει (το κόμμα αυτό, το ΕΛΚ) να αλλάξει πολιτική, π.χ. στο θέμα των πρωτογενών  πλεονασμάτων; Συνολική αλλαγή οικονομικής πολιτικής επιζητεί η Αθήνα (και όλη η Ε.Ε. και η ευρωζώνη) και όχι, βεβαίως, έναν πολιτικό αρχηγό για να διαθέτει η Ελλάδα «γλείψιμο» στο ΕΛΚ και τις Βρυξέλλες! Άλλωστε, ποια εμπιστοσύνη θα μπορούσε να έχει ένας σώφρων πολιτικός που έχει καταγγείλει μια εθνική προδοσία, για να μας ζητάει να στηρίξουμε κεντρικό πρόσωπο-αρωγό στην προδοσία, ώστε κατόπιν να τον παρακαλέσουμε να αλλάξει προς όφελός μας την οικονομική πολιτική. Αν πρόδωσε εμάς τους Έλληνες ο κ. Βέμπερ στο μακεδονικό, γιατί δεν θα μας πρόδιδε στην οικονομική πολιτική;   

Αντιπαρέρχομαι, μάλιστα, στο σημείο αυτό, ότι ουδόλως προκύπτει από την ίδια τη ζωή ότι χρειάζεται «να έχεις μπάρμπα στις Βρυξέλλες» για να αλλάξουν τμήματα της οικονομικής πολιτικής που επιβάλλεται από την Ε.Ε. και την ευρωζώνη  και τα οποία δεν ευνοούν την ελληνική οικονομία. Η μη εφαρμογή του μέτρου περαιτέρω περικοπής των συντάξεων και η διαφαινόμενη μη εφαρμογή του μέτρου μείωσης του αφορολόγητου ορίου από κυβέρνηση κόμματος ιδεολογικοπολιτικού αντιπάλου του ΕΛΚ, αποδεικνύει ότι παρέλκει να έχεις «γλείψιμο» στην Ε.Ε., για να αλλάξεις πολιτικές που δεν ευνοούν τη χώρα σου. Μάχεσαι, και ή κερδίζεις ή ηττάσαι.

Στο σημείο αυτό, αφού προσπάθησα ως τώρα να αναφερθώ στην (όποια διατιθέμενη) ευρωπαϊκή πολιτική Μητσοτάκη στα πεδία της διεθνούς θέσης της Ελλάδας στις σχέσεις της με την Ε.Ε. καθώς και της οικονομικής πολιτικής, περνώ στα ιδεολογικά σημεία του ευρωπαϊκού μητσοτακικού λόγου.

Λαϊκισμός και τρομοκρατία. Ας τα δούμε ένα-ένα!

Από την αρχή παρατηρεί κανένας -και μάλιστα με σχετική ευκολία- ότι άλλο εννοεί ο κ. Μητσοτάκης όταν ομιλεί περί «λαϊκισμού» και άλλο εννοεί όλη η υπόλοιπη Ευρώπη, ακόμη και οι ομοϊδεάτες του στο δεξιό Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, όταν χρησιμοποιούν τον ίδιον όρο. (Όχι! Για να είμαι ειλικρινής υπάρχει ακόμη ένας ευρωπαίος δεξιός πολιτικός, που -μόνο στην Ελλάδα, γιατί, οπουδήποτε αλλού, όχι- εννοούσε ό,τι και ο κ. Μητσοτάκης, όταν χρησιμοποίησε τη λέξη «λαϊκισμός»: Ο κ. Βεμπερ!)

Παντού, σ’ ολόκληρη την Ε.Ε., όλοι όσοι αναφέρονται στον «λαϊκισμό» εννοούν λαϊκισμό της δεξιάς. Και κάνοντας λόγο για λαϊκισμό της δεξιάς εννοούν την πολιτική θέση των ακροδεξιών, που σήμερα στην Ευρώπη από αντι-προσφυγικές απόψεις εκκινούντες και απευθυνόμενοι σε ανακλαστικά μέρους της κοινής γνώμης που γοητεύονται από τις πρακτικές των επωαζόντων το αυγό του φιδιού, προσελκύουν κοινά. Μ’ άλλα λόγια, αυτός ο συγκεκριμένος και μη επιδεχόμενος  ένταξη σε κάποια άλλη πολιτική ομάδα «λαϊκισμός» ανησυχεί σύμπασα την Ευρώπη και όχι κάτι άλλο!

Αντίθετα, ξανά σ’ ολόκληρη την Ευρώπη η πολιτική αριστερά εδώ και πολύ καιρό έχει γίνει δεκτή ακόμη και από τα συντηρητικά κόμματα ως χρήσιμη συνιστώσα του ενοποιητικού ευρωπαϊκού προτάγματος. Η ρυμούλκηση της αριστεράς στον φιλο-ευρωπαϊσμό δεν είναι τελευταίο φαινόμενο. Ήδη από τη δεκαετία του ΄70 στην Ευρώπη έδρασαν κόμματα -ακόμη και κομμουνιστικά- που υπό τον όρο «ευρω-κομμουνισμός» σηματοδότησαν συντεταγμένη στροφή της αριστεράς προς την ευρωπαϊκή ενοποίηση. Και αν τότε και ακολούθως στη δεκαετία του ’80, ο «ευρω-κομμουνισμός» εν μέρει τουλάχιστον υπήρξε προϊόν της προσπάθειας της αριστεράς να αποστασιοποιηθεί από τα ευρωπαϊκά καθεστώτα του λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού», σήμερα η ευρωπαϊκή αριστερά δεν επιλέγει ετεροκαθοριστικά τον φιλο-ευρωπαϊσμό της. Αντίθετα, σήμερα πλέον θεωρεί τον εαυτό της (και έτσι γίνεται δεκτή και προσλαμβάνεται και από τα άλλα πολιτικά μέρη) ως μέρος μιας ευρύτερης συμμαχίας, από τη συντηρητική παράταξη ως την αριστερά, η οποία μπορεί να εγγυηθεί την απομόνωση των ακροδεξιών και την εξουδετέρωση του κινδύνου που αυτοί εκπροσωπούν για μια γενικευμένη ευρωπαϊκή εκτροπή σε νεο-ολοκληρωτισμούς ναζιστικής και φασιστικής ιδεολογικής κοπής.

Έχουν αυτά καμιά σχέση με τον «λαϊκισμό», όποτε (και είναι αρκετά συχνά) αυτή η λέξη έρχεται στα χείλη του κ. Μητσοτάκη; Καμιά απολύτως! Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, όταν λέει «λαϊκισμός», εννοεί τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Δηλαδή ένα κόμμα που στην Ε.Ε. θεωρείται δεδομένος παράγων ενίσχυσης του αντι-ακροδεξιού μετώπου που προωθούν όλες οι πολιτικές παρατάξεις -του ΕΛΚ συμπεριλαμβανομένου- και με προσδοκία κρίσιμης συμβολής στην ανάσχεση των  ρατσιστικών απόψεων που εμφανίζονται στην Ευρώπη λόγω του προσφυγικού.  Ουδείς πλέον στην Ε.Ε. διανοείται να εντάξει τα αριστερά -ακόμη και τα κομμουνιστικά κόμματα- στον «λαϊκισμό», που μόνον αλά Μητσοτάκη προσλαμβάνει άλλα πολιτικά χαρακτηριστικά.

Στην ουσία αυτής της επί πλέον απόκλισης Μητσοτάκη από τα κρατούντα στην Ευρώπη, που τελικά καταλήγει σ’ έναν ιδιότυπο ανομολόγητο μητσοτακικό αντι-ευρωπαϊσμό, κρύβεται, όμως, και μια βαθύτατη και μεγάλη πολιτική διαφορά αντιλήψεων, που αποκαλύπτει το ακροδεξιό πολιτικό DNA του προσώπου: ΚΑΝΕΝΑΣ, απολύτως κανένας (με εξαίρεση τους ακροδεξιούς) στην Ευρώπη, δεν αισθάνεται να απειλείται από τον κομμουνισμό! Μόνο στην Ελλάδα το αισθάνονται αυτό πολίτες υποστηρικτές του νεο-μητσοτακισμού, καθώς και ακροδεξιοί. Με ποια τεκμηρίωση; Καμία!

Όμως, έτσι, σπρώχνεται μια ολόκληρη παράταξη που εδώ και δεκαετίες έχει ξεκαθαρίσει ιδεολογικοπολιτικά μέσα της (στο DNA της) ότι η αριστερά συνιστά δημοκρατικό πόλο, σε μια μετακίνηση παραταξιακής άποψης, που εκ των πραγμάτων ευνοεί την ελληνική ακροδεξιά. Πως μπορεί αυτές οι απόψεις Μητσοτάκη και οι επαγωγικές πολιτικές συνέπειες τους να προσλαμβάνονται από τους υπόλοιπους ευρωπαίους; Για την απάντηση ρωτήστε τον κ. Βέμπερ!  Αυτός άλλωστε επέβαλε την ακροδεξιά του Όρμπαν ως ανεκτή στη δημοκρατική δεξιά της Ε.Ε.. Γιατί να μην το κάνει και με τον κ. Μητσοτάκη; Τις ψήφους των ευρωβουλευτών του θα χρειαστεί σε μερικές εβδομάδες…

Άφησα τελευταίο, για συμβολικούς για πρακτικούς λόγους, το θέμα της θέσης του κ. Μητσοτάκη απέναντι στην τρομοκρατία!  

Όταν ο κ. Μητσοτάκης ομιλεί για τρομοκρατία, εννοεί ως γνωστόν, τους  «μπαχαλάκηδες» τον Ρουβίκωνα, τον Κουφοντίνα, τον Ρωμανό και μερικές απολύτως περιθωριακές εξτρεμιστικές ομάδες, π.χ. Ρούπα), για τις οποίες τις περισσότερες φορές έχουν διαγνωστεί σχέσεις με το κοινό έγκλημα. Ομάδες που έχουν πράγματι προχωρήσει σε κάποιες ενέργειες (βομβιστικές, επίθεση στον Παπαδήμο κ.λπ.), ομολογουμένως εντυπωσιακές, αλλά ως προς την πολιτική αποτελεσματικότητά τους απολύτως άγονες. Η σχέση των ανωτέρω ομάδων με τις Ερυθρές ταξιαρχίες, τη Φράξια-Κόκκινος Στρατός και άλλα ελάχιστα ανάλογα φαινόμενα στην Ευρώπη τη δεκαετία του 1970, είναι γνωστό σ’ όλους ότι ήταν ανύπαρκτες. Και, φυσικά, σήμερα το σύνολο σχεδόν αυτών των ομάδων δεν επιχειρεί.

Υπάρχει κάποια σχέση της μητσοτακικής αφήγησης περί τρομοκρατίας, με ό,τι εννοούν όλοι οι υπόλοιποι ευρωπαίοι όταν μιλούν γι’ αυτήν; Οι επιθέσεις και οι δεκάδες νεκροί κατά κεντρικών σημείων σε πόλεις στην Ευρώπη, αποδίδονται από κανέναν σ’ ολόκληρη την ήπειρο σε ανάλογες πολιτικές θέσεις και αίτια, με εκείνα που επικαλείται ο κ. Μητσοτάκης; Η «Γερμανίδα Ρούπα» είναι που δολοφόνησε μετανάστες;

Μιλώντας, όμως, και για την ελληνική πραγματικότητα! Τις επιθέσεις, τις βιαιότητες και τις δολοφονίες κατά προσφύγων και μεταναστών, στην Ελλάδα, οι επίγονοι της 17Ν τις έκαναν; Υπάρχει έστω και ένας Έλληνας, διερωτώμαι,  που αισθάνεται ότι απειλείται σήμερα από την αριστερή τρομοκρατία του κ. Μητσοτάκη εκτός από τους ακροδεξιούς -είτε οι τελευταίοι συνειδητά είναι ακροδεξιοί, είτε απλώς δεν το έχουν ακόμη συνειδητοποιήσει;

Για να το ξεκαθαρίσουμε: Σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, τρομοκρατία είναι νοητή ως δραστηριότητα φανατικών φονταμενταλιστών και ως νεο-ναζιστική και νεο-φασιστική δραστηριότητα. Αριστερή τρομοκρατία δεν υπάρχει και από κανέναν απολύτως δεν είναι αντιληπτή ως απόρροια της αριστερής πολιτικής ματιάς στις εξελίξεις. Κι αν ο κ. Μητσοτάκης μιλήσει σε ευρωπαϊκά ακροατήρια και χρησιμοποιήσει τον όρο «τρομοκρατία» με τον τρόπο, τις πολιτικές επεκτάσεις και τα υπόρρητα νοήματα που το κάνει εδώ στην Ελλάδα, τα ακροατήρια αυτά είτε θα το ρίξουν στην πλάκα, είτε θα τον αγνοήσουν!  

Κι ως εδώ κανένα πρόβλημα. Το δικαίωμα αυτο-έκθεσης παντός δημοσίου προσώπου σε αστείες απόψεις αναφαίρετο! Όμως, ο κ. Μητσοτάκης, με τέτοια ανεδαφική πολιτική χρέωση της τρομοκρατίας στην οπωσδήποτε προσλαμβανόμενη από την κοινή γνώμη αριστερά, ξεπλένει στην Ελλάδα ακροδεξιούς και χρυσαυγήτες. Δυνάμεις, δηλαδή, που από το σύνολο των δημοκρατικών κομμάτων στην Ευρώπη, μαζί με το ΕΛΚ,  η ήττα τους τίθεται ως κεντρικός σκοπός στις ευρωεκλογές.

Η Ν.Δ. επί των ημερών Μητσοτάκη έχει περιέλθει σε αντι-ευρωπαϊκή στάση, όσο ποτέ άλλοτε στην ιστορία του κόμματος. Το κακό ξεκίνησε επί ηγεσίας Σαμαρά, με ανοιχτές τότε συμπράξεις με ακροδεξιούς, των οποίων σήμερα την ήττα επιζητεί ευθέως όλη η Ευρώπη, του δεξιού ΕΛΚ συμπεριλαμβανομένου. Συνεχίζεται και επιτείνεται σήμερα, με στελέχη της Ν.Δ. σε καίρια κομματικά πόστα, παρ’ ό,τι τα στελέχη αυτά διαθέτουν βεβαρυμμένο πολιτικό ιστορικό συμμετοχής σε νεοναζιστικά «παιχνίδια». Κορυφώνεται με τον απο-ευρωπαϊσμό της κομματικής θέσης εν όψει ευρωεκλογών και γενικών εκλογών.

Όσοι Έλληνες συντηρητικοί πολίτες το ανέχονται, έχουν πλέον σοβαρές ευθύνες. Η αποστασιοποίηση της Ν.Δ. από τη δημοκρατική παράδοση του μεταδικτατορικού καραμανλισμού πλήττει όλους τους δημοκράτες πολίτες. Και οι ίδιοι οφείλουν να το αποτρέψουν.

----------------------------

(Υγ.: Τυχόν διακρινόμενες πολιτικές ομοιότητες και άλλων ελληνικών κομμάτων  με τις θέσεις Μητσοτάκη σχετικά με την Ε.Ε., δεν είναι προϊόν συμπτώσεων αλλά της πραγματικότητας. Και φυσικά, όσα εκτέθηκαν στην παρούσα ανάλυση σχετικά με τον κ. Μητσοτάκη αφορούν απολύτως και σε όποιους μιμητές του)   

 

 

 

5 Μαϊ. 2019

Ευρωεκλογές: Πόσο πραγματικός

είναι ο κίνδυνος της ακροδεξιάς

"...είναι ολοφάνερη η σημαντική ενδυνάμωση της ακροδεξιάς. Όμως, για πρώτη φορά εμφανίζεται τόσο καθαρά το φαινόμενο άμεσης μετατόπισης κοινών της παραδοσιακής δεξιάς προς την ακροδεξιά. Κι αυτό, εκτός από τη χρεοκοπία του μίγματος ακραίας συντηρητικής πολιτικής και νεο-φιλελευθερισμού που εφαρμόζουν τα ευρωπαϊκά δεξιά κόμματα την τελευταία δεκαετία, υπογραμμίζει παράλληλα ότι τα ίδια αυτά κόμματα της ευρωπαϊκής παραδοσιακής δεξιάς, υπήρξαν εκ του αποτελέσματος πολιτικές κοιτίδες των νεο-ναζιστικών και νεο-φασιστικών αλλά και των ακροδεξιών κομμάτων στις χώρες της ηπείρου μας..."

(Όλη η ανάλυση με διαγράμματα: https://www.circogreco.gr/2019/05/05/evroekloges-akrodexia/)

 

 

 

1 Μαϊ. 2019

Τί γίνεται στη Βενεζουέλα;

Παρ’ ό,τι επιχειρείται να εμφανιστεί ως ακόμη εν εξελίξει, το πραξικόπημα στη Βενεζουέλα, κατά πάσα πιθανότητα έχει καταρρεύσει. Ήδη, ο Λεοπόλδο Λόπες -βασικός συμπαραστάτης του Γκουαϊδό στην απόπειρα πραξικοπήματος- και καμιά 20αριά μέσοι αξιωματικοί που κινητοποίησαν τους λόχους τους για την ανατροπή του Μαδούρο, έχουν διαφύγει σε πρεσβείες ξένων χωρών, ο πρώτος στην πρεσβεία της Χιλής και οι αξιωματικοί στην πρεσβεία της Βραζιλίας, όπου τους παραχωρήθηκε άσυλο.  Άλλωστε, «πραξικόπημα διαρκείας», μόνο ως φάρσα θα ήταν νοητό. Αν όλα δεν έχουν τελειώσει σε λίγες ώρες, τότε κατά κανόνα ένα πραξικόπημα αποτυγχάνει.       

Σε μια αντίδραση κορυφαίας ανευθυνότητας, ο Γκουαϊδό, προσπαθώντας να δώσει την εντύπωση ότι ακόμη είναι πιθανή η ανατροπή του Μαδούρο σαν αποτέλεσμα του πραξικοπήματος, κάλεσε τους υποστηρικτές του σε διαδηλώσεις σήμερα, εργατική πρωτομαγιά, ρίχνοντας «στη φωτιά» απλούς πολίτες και θυσιάζοντάς τους στη μάχη των διεθνών εντυπώσεων, όπως άλλωστε ανενδοίαστα είχε ομολογήσει σε συνέντευξή του στη Deutsche Welle, χθες.

Η επιλογή του καθεστώτος Μαδούρο να αφήσει τον Γκουαϊδό να αλωνίζει, αποδεικνύει από τη μία πόσο λίγος είναι ο εκλεκτός των δυτικών  πρωτευουσών και πόσο ανίκανος να απειλήσει στα σοβαρά τον Μαδούρο. Από την άλλη, ο ακραίος τυχοδιωκτισμός Γκουαϊδό, καταναλώνει στη «μηχανή του κιμά» πολίτες. Ήδη οι πρώτες αναφορές σχετικά με τη μεταχείριση του Γκουαϊδό από το καθεστώς της Βενεζουέλας, δείχνουν ότι θα αφεθεί να συνεχίσει ανεμπόδιστα τους τυχοδιωκτισμούς του. Ο Μαδούρο δεν τον εκλαμβάνει ως σοβαρή απειλή, όπως είναι φανερό και το γεγονός ότι επιτρέπεται στον Γκουαϊδό να ενεργεί ανεμπόδιστα, χρησιμοποιείται ήδη από το καθεστώς ως «διπλή απόδειξη» προς τη διεθνή κοινή γνώμη: α. ότι ο Γκουαϊδό είναι μια αστεία περίπτωση, και β. ότι δεν υπάρχει θέμα ανελευθερίας στη χώρα.

Ωστόσο, τόσο από μεριάς του καθεστώτος όσο και από μεριάς Γκουαϊδό, «εργαλείο» της αντιπαράθεσης γίνονται οι πολίτες.

Αν δεν υπήρχε η πανίσχυρη ενημερωτική «μηχανή» των δυτικών μέσων ενημέρωσης, η απόπειρα πραξικοπήματος στη Βενεζουέλα θα είχε ήδη χαρακτηριστεί ως οπερέτα.

Η Βενεζουέλα, (μαζί με την τουρκική περίπτωση προ ετών) αποδεικνύουν ότι η εποχή των «πραξικοπημάτων της πυτζάμας» (δηλαδή η κίνηση μιας μικρής ομάδας αξιωματικών), δεν μπορεί να έχει αποτέλεσμα, ιδίως αν το υπό ανατροπή καθεστώς διαθέτει ευρεία λαϊκή στήριξη, όπως ο Μαδούρο και ο Ερντογάν.

Αυτό που τώρα προέχει στη Βενεζουέλα είναι να διαφυλαχθούν οι πολίτες από την εργαλειοποίησή τους, λόγω των εκατέρωθεν τυχοδιωκτισμών των αντιμαχόμενων παρατάξεων. Τώρα πρέπει να πέσουν οι τόνοι και να αποφευχθεί η αιματοχυσία του πεζοδρομίου. Μετά τα ξανασυζητάμε!   

Μόνη παρατήρηση διεθνούς ενδιαφέροντος αυτήν την ώρα, ότι η τυχοδιωκτική στροφή Τραμπ στην εξωτερική πολιτική των Η.Π.Α., διαπερνά τις εξελίξεις σ’ όλον τον κόσμο παράγοντας εκτεταμένη ανασφάλεια και απειλώντας την ειρήνη, που ως την εποχή της αραβικής άνοιξης φαινόταν να ενισχύεται. Ιδίως στη λατινική Αμερική, ο ακραίος τυχοδωκτισμός Τραμπ με την υποστήριξη σε καθεστώτα νεοφασιστών και ακροδεξιών, ως δήθεν δημοκρατικές διέξοδοι σε χώρες της περιοχής, διχάζει επικίνδυνα το λατινόφωνο τμήμα της «δυτικής ηπείρου». Κι αυτή η συνέχιση τέτοιων ή ανάλογων εξελίξεων πρέπει να αποτραπεί και να υποκατασταθεί από μια ευρύτερη διεθνή συζήτηση για την ενδυνάμωση της δημοκρατίας στην περιοχή, στην οποία η Ε.Ε. θα μπορούσε και θα όφειλε να έχει καίριο λόγο, αντί για τις ακροδεξιές βλακείες Ταγιάνι, που προσβάλλουν ευθέως το ευρωπαϊκό δημοκρατικό DNA.     

H ανθρωπότητα δεν αντέχει άλλη μία αιματηρή τραγωδία τύπου "αραβική άνοιξη".  

 

 

 

29 Απρ. 2019

Η Ισπανία, η ελπίδα και η απειλή

Τα επίχειρα της επιλογής «καλοπιάσματος» της ακροδεξιάς σ’ ολόκληρη την Ευρώπη φαίνεται πως αρχίζουν να πληρώνουν τα συντηρητικά κόμματα στις χώρες-μέλη της ΕΕ, όπως προκύπτει από το εκλογικό αποτέλεσμα στην Ισπανία. Απ’ αυτήν την οπτική, πρόκειται για ένα ιστορικό εκλογικό αποτέλεσμα, με συνέπειες πολύ ευρύτερες απ’ ό,τι η επιβεβαίωση της αισιόδοξης αίσθησης ότι το μέλλον της ηπείρου μας έχει αριστερό πρόσημο και αν είναι να ενεργοποιηθούν σοβαρές κινήσεις ουσιαστικής και πειστικής αναζωογόνησης του ευρωπαϊκού  ενοποιητικού προτάγματος, απ’ αυτόν τον ιδεολογικο-πολιτικό χώρο θα αναδυθούν.

Οι ισπανικές εκλογές δείχνουν αναμφίβολα τον δρόμο της γνήσιας λαϊκής βούλησης για τη συνέχεια στην Ισπανία και την Ευρώπη. Πρόκειται για την ανάγκη (νέου και εκ θεμελίων) εκδημοκρατισμού  των διαδικασιών λήψης των ευρωπαϊκών αποφάσεων καθώς και για τη μετάβαση από την ιδεοληψία του -τελικά αποδιαρθρωτικού- αυτοσκοπού διεθνούς ρόλου της Ε.Ε. με όρους γερμανικής υπεροχής (δηλαδή μια μονότονη ομοιογένεια στην οικονομία και τη διπλωματία), σε μια ενότητα διαφορετικών αλλά ίσων μεταξύ τους κρατών-παραγόντων. Στη δύναμη, δηλαδή, που απορρέει ακριβώς από τη συνένωση πολύπλοκων πολιτικών και πολιτισμικών ισορροπιών σε μια ενιαία διεθνή πολιτική στάση, η οποία ακριβώς λόγω της υπηρέτησης λίαν εκτεταμένων γεωπολιτικών συμφερόντων μπορεί  να απευθύνεται συνεκτικά στη διαφορετικότητα των συνιστωσών του μεγαλύτερου ενοποιητικού εγχειρήματος στην ιστορία. Αυτή είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση που θα συνήγειρε τους πολίτες της και θα τους συντόνιζε στον μείζονα σκοπό, αντί της εκπνέουσας επιλογής των τελευταίων δεκαετιών, δορυφοροποίησης των ίδιων συνιστωσών γύρω από τον διαθέσιμο ισχυρό πόλο, που αποδείχτηκε πως συσσωρεύει ισχύ και πλούτο ανομοιομερώς και ενεργοποιεί φυγόκεντρες δυνάμεις.

Επειδή, όμως, από κανένα εκλογικό αποτέλεσμα δεν αναφύονται συμπεράσματα μονοσήμαντα, θετικά ή αρνητικά, οι κάλπες στην Ισπανία φέρουν στην επιφάνεια τον μεγάλο κίνδυνο (για την Ε.Ε. και την ίδια την Ισπανία): Την ενδυνάμωση της ακροδεξιάς, τόσο ώστε να καθίσταται υπολογίσιμος πολιτικός «χώρος»! (Και δεν πρόκειται για ευρωεκλογές εδώ αλλά για εθνικές κάλπες!)

Σπεύδω να διευκρινίσω ότι το φαινόμενο ενίσχυσης της ακροδεξιάς στην Ε.Ε. δεν είναι καινοφανές και σαφώς τα πρωτογενή αίτιά του ανιχνεύονται στην προϊούσα χρεοκοπία της ευρωπαϊκής πολιτικής, από την περίοδο κατάρρευσης των λεγόμενου «υπαρκτού σοσιαλισμού» ως το 2.000, οπότε χρονικά τοποθετούνται περίπου η εμπέδωση της μεγάλης δεξιάς στροφής των ευρωπαίων σοσιαλδημοκρατών και η θεσμοθέτηση ευρωπαϊκών ρυθμίσεων κορυφής, με πρόδηλα νεοφιλελεύθερα στοιχεία. Έκτοτε, με κορύφωση τη διαχείριση της παγκόσμιας  νομισματοπιστωτικής κρίσης και την εγκληματική προσφυγή στην περαιτέρω νεο-φιλελευθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας, τα διαλυτικά φαινόμενα στην Ε.Ε. εντάθηκαν.

Διατείνομαι, δηλαδή, ότι υπάρχει μια πρώτη γενιά πολιτικών αιτίων για την αποδυνάμωση του ευρωπαϊκού ενοποιητικού σκοπού (που δρομολόγησαν την ακροδεξιά ενίσχυση), τα οποία ανάγονται στην μετακίνηση της Ε.Ε. από τον τυπικά ουδέτερο πολιτικό χαρακτήρα της σε καθαρά δεξιό υπερκρατικό μηχανισμό. (Αυτό άλλωστε το σοσιαλδημοκρατικό ιδεολόγημα περί κράτους ουδέτερου έναντι ταξικών συμφερόντων επικαθόρισε την κεντροαριστερά στροφή της Ε.Ε. από το 1980 ως την κατάρρευση της Ε.Σ.Σ.Δ.. Κι αυτό το ιδεολόγημα εγκαταλείπουν οι σοσιαλδημοκράτες με τη δεξιά στροφή που επιχειρούν τη δεκαετία του 1990, θεσμοθετώντας το Μάαστριχτ και τη Λισσαβώνα). Συνεπεία αυτών ακολουθεί, όμως, και ως απόρροιά τους, η εξελικτική αποδυνάμωση της μεσαίας τάξης, κοινωνική διεργασία που δρομολογεί την επανεμφάνιση της ενισχυόμενης ακροδεξιάς στην Ευρώπη. Αυτό είναι το πρώτο κύμα αιτίων για την ενίσχυση της ακροδεξιάς, των νεο-ναζιστών  και των νεο-φασιστών στην Ε.Ε., ως τη στιγμή που ξεσπά η παγκόσμια κρίση των αγορών το 2008 με εμβληματικό περιστατικό την κατάρρευση των Lehman Brothers. Το πρόσωπο αυτών των «πρώτων» ευρωπαίων  ακροδεξιών και των ακόμη πιο ακραίων συνοδοιπόρων τους, νεο-ναζιστών και νεο-φασιστών, υπάρχει στην Ευρώπη ήδη από τον Ζαν Μαρί Λεπέν και τα ακροδεξιά κόμματα στην Ολλανδία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία και αλλού.    

Σήμερα, όμως, ανιχνεύεται ένα δεύτερο κύμα αιτίων, για την ακροδεξιά ενδυνάμωση στην Ευρώπη: Η συστηματική προσπάθεια των παραδοσιακών συντηρητικών κομμάτων να «καλοπιάσουν» τους ενισχυόμενους ακροδεξιούς, για να «ζητιανέψουν» εκλογική επιρροή!     

Καθαρές επιβεβαιώσεις των συνεπειών αυτού του «καλοπιάσματος» βλέπουμε στην Γερμανία, με το AfD, στην Ιταλία με την διάλυση του Μπερλουσκονισμού και την ενίσχυση της Λέγκας του Βορρά, στην Αυστρία όπου το ακροδεξιό κόμμα συγκυβερνά με τη δεξιά, αλλά και στην Ελλάδα, όπου η ακροδεξιά ρητορική Σαμαρά (με την αδιανόητη προεκλογική πρόσκληση στους πολίτες «να ανακαταλάβουν τις πόλεις» τους, εκδιώκοντας δηλαδή τους Σύρους πρόσφυγες του πολέμου που εν τω μεταξύ είχε ξεσπάσει»), έδωσε στις εκλογές του 2012 στη Χρυσή Αυγή 7%, με το νεο-ναζιστικό μόρφωμα να μπαίνει για πρώτη φορά στην ιστορία στη Βουλή.       

Στην Ισπανία, όμως, είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται τόσο ευρεία, σαφής και άμεση αντίστροφη μετακίνηση από το κόμμα της δεξιάς στο Vox. Ένα ακροδεξιό κόμμα, δηλαδή, που απορροφά το 1/3 περίπου της ισχύος του παραδοσιακού δεξιού κόμματος ΡΡ, σε σύγκριση με τις προηγούμενες εκλογές του 2017.

Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ του πρώτου κύματος ακροδεξιάς ενίσχυσης στην Ευρώπη (δηλαδή από την εποχή του Ζαν Μαρί Λεπέν και ως το ξέσπασμα της νομισματοπιστωτικής κρίσης στην Ε.Ε. το 2010), και του φαινομένου της σημερινής ενίσχυσής της, είναι πολιτικά βαθύτατη: Στο πρώτο κύμα (1995-2010) ήταν τμήματα της μεσαίας και της μικροαστικής τάξης που λόγω της εισοδηματικής απαξίωσής τους (από την αξιοπρεπή τοποθέτησή τους στον κοινωνικό σχηματισμό επί των ημερών της «προοδευτικής σοσιαλδημοκρατίας» 1980-1995), μετακινήθηκαν στην ακροδεξιά. Σήμερα, είναι η ακραία συντηρητικοποίηση της δημόσιας ατζέντας που επιβάλλουν τα παραδοσιακά δεξιά κόμματα, που γεννά το δεύτερο κύμα ακροδεξιάς πολιτικής στροφής στην Ε.Ε.! 

(Σαφή δείγματα συντηρητικοποίησης αυτής της δημόσιας ατζέντας, που επέβαλε η παραδοσιακή ευρωπαϊκή δεξιά, είναι η εκτός τόπου και χρόνου συζήτηση για κάποιον φυσικά ανύπαρκτο νεο-κομμουνισμό στην Ευρώπη, η αντιπροσφυγική κίνηση ακόμη και από οργανωμένα κράτη-μέλη, ο τυφλός νεο-φιλελευθερισμός ως δήθεν μέσο  αναπτυξιακής ανάνηψης ενώ αποδεδειγμένα εκ του αντιθέτου παρατείνεται ο αντιπληθωρισμός και οι υφεσιακές πιέσεις. Ακόμη, είναι η μεγάλη ενίσχυση νεο-ολοκληρωτικών αντιλήψεων για τις κοινωνικές σχέσεις, όπως η βία κατά των γυναικών, των αναπήρων, των μεταναστών και κάθε αδύναμης ομάδας, που καθίστανται στόχος εκτόνωσης της ρατσιστικής βάσης των κινήτρων της ακροδεξιάς. Κοντά σ’ αυτά, το επικίνδυνο φλερτ παραδοσιακής δεξιάς και ακροδεξιών στην Ε.Ε. έχει πλέον ενεργοποιήσει και την καθ’ αυτόν αντιευρωπαϊκή ατζέντα, όπως απέδειξε το Brexit.

Στην Ελλάδα, τα αντίστοιχα φαινόμενα και οι τεράστιες ευθύνες της Ν.Δ. και των ευρύτερων δυνάμεων της δεξιάς αντιπολίτευσης, έχουν εγκαταστήσει στον δημόσιο διάλογο θέματα όπως η «μαδουρολογία» και ο νεο-κομμουνισμός της κυρίας Φώφης Γεννηματά, σε «πακέτο ενός», δεξιάς και ακροδεξιάς, υπό τον νεο-μητσοτακισμό. Ατζέντα που φυσικά ευνοεί ιδίως την ακροδεξιά στην Ελλάδα, χρυσαυγήτες και λοιπούς εκφραστές του ακροδεξιού πολιτικού κινδύνου, με τις πρακτικές των μολότοφ κατά σπιτιών βουλευτών που υπερψήφισαν τη συμφωνία των Πρεσπών, τις ανοιχτές δημόσιες επανεμφανίσεις υποστηρικτών της δικτατορίας, τις βιαιότητες κατά μειοψηφικών κοινωνικών ομάδων και άλλα πολλά που είναι γνωστά σ’ όλους!)   

Σε τέτοιο πολιτικό περιβάλλον στην Ευρώπη με τις ευρωεκλογές να επίκεινται, το αποτέλεσμα των γενικών εκλογών στην Ισπανία ασφαλώς δείχνει τον δρόμο της ελπίδας, αλλά ταυτόχρονα, κρούει τον κώδωνα κινδύνου!

Ο σκοπός ενίσχυσης της αριστεράς και των σοσιαλιστικών δυνάμεων στις ευρωεκλογές, είναι το σημείο-κλειδί για την όσμωση και μετουσίωση θετικών προσεγγίσεων  του κοινού ευρωπαϊκού μέλλοντός μας, σε αδρή πολιτική προοπτική προόδου για την Ε.Ε.. Ταυτόχρονα, όμως, ο στόχος στρατηγικής ήττας της δεξιάς στις ίδιες κάλπες, αποτελεί την καλύτερη εγγύηση ότι η ακροδεξιά απειλή θα εκπέσει σε φθίνον ιστορικό ανοσιούργημα, αντί της σημερινής απειλής που δυστυχώς εκπροσωπεί.  

Κάθε άλλος «στρατηγικός στόχος», γελοίος και προσχηματικός, παρέλκει!

Και όσοι τυχόν προσχωρούν στη στοχοθεσία των προσχημάτων, ενώπιον της ιστορίας θα έχουν να απολογηθούν, με τον περιθωριακό πολιτικό λόγο που τους αναλογεί, ακόμη και αν ολοφάνερα υποφέρουν από το σύνδρομο της πολιτικής μεγαλομανίας, θεωρώντας τον απολύτως συμπληρωματικό ρόλο τους ως δήθεν «κεντρικό», στις εξελίξεις που  έπονται! 

 

 

 

24 Απρ. 2019

Πολάκης…

Διαφωνώ απολύτως με φίλους που προσχωρούν στην άποψη ότι ένα άτομο με ειδικές ανάγκες που εισέρχεται στην πολιτική, δεν θα πρέπει να τυγχάνει ειδικού χειρισμού λόγω της αναπηρίας του. Και ότι από την ώρα που ένας ανάπηρος μπαίνει στην πολιτική θα αντιμετωπίζεται με τον ίδιον τρόπο που αντιμετωπίζονται όλα τα άλλα πολιτικά πρόσωπα που δεν έχουν αναπηρία.

Θεωρώ αυτήν την άποψη βαρβαρότητα! Και στην πολιτική η βαρβαρότητα πρέπει να πάψει να είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά της, όπως έχει καταλήξει εδώ και καιρό να είναι στις δυτικές κοινωνίες, με θεμελιώδες αίτιο την μακρά κυριαρχία των νεοφιλελεύθερων πρακτικών στη διαχείριση των κοινωνιών και των προβλημάτων τους. Δεν μπορεί στην ζωή και την καθημερινότητα μας (δηλαδή στην «πολιτική των απλών πολιτών») να υπάρχουν πρόνοιες και άγραφοι κανόνες του «πολιτισμού της ανθρωπιάς» για την διευκολυντική προς τους αναπήρους μεταχείρισή τους και στην «πολιτική των πολιτικών τεχνοκρατών» οι κανόνες αυτοί να μην ισχύουν, μεταβάλλοντας την πολιτική σε αρένα βαρβαρότητας.   

Εξηγούμαι: Φυσικά και ένα άτομο με ειδικές ανάγκες πρέπει να τυγχάνει ειδικής μεταχείρισης στην πολιτική και στην καθημερινή ζωή του, ως πολιτικός και ως πολίτης, αντίστοιχα, ώστε στο μέτρο του δυνατού να αίρονται τα προβλήματα που παράγει η αναπηρία του και να αποκαθίσταται η αρχή της «ισότητας» μεταξύ ανθρώπων, την οποία η φύση ή η ατυχία με τις δικές τους νόρμες κάποτε παραβαίνουν.

Γι’ αυτό (αλλά γι’ αυτό και μόνο!) και ο τρόπος αντιμετώπισης ενός ανάπηρου πολιτικού από έναν παραταξιακό αντίπαλό του (του Κυμπουρόπουλου, από τον Πολάκη, για να είμαστε συγκεκριμένοι), ήταν ένα ατόπημα και μια αήθεια. Όσο αήθεις ήταν και είναι τόσον καιρό τώρα οι χαρακτηρισμοί Κουρουμπλή ως «γλίτσα», ξεπουλημένου και πολιτικά αργυρώνητου, λόγω των πολιτικών επιλογών του. Από τους ίδιους που σήμερα εξεγείρονται κατά του Πολάκη, για όσα είπε κατά του Κυμπουρόπουλου. Οι αήθειες όλων αυτών που καθυβρίζουν χρόνια τώρα σκαιότατα τον Κουρουμπλή (και σήμερα ως ακραία υποκρισία ζητούν το πολιτικό κρέμασμα του Πολάκη) είναι που έχουν συμβάλλει στη δημιουργία του «χώρου» για τις συμπεριφορές του αναπληρωτή υπουργού Υγείας έναντι του Κυμπουρόπουλου.    

Βεβαίως, εδώ πρόκειται για υπουργό! Και τα ατόπημα είναι βαρύτερο! Σωστά! Μόνον που τα όσα είπε ο Πολάκης για τον Κυμπουρόπουλο, καμιά σχέση δεν έχουν με τα περί «γλίτσας» και τα τοιαύτα. Η αήθεια Πολάκη δεν έγκειται στην καθύβριση του πολιτικού αντιπάλου του αλλά στο ότι παρέβη την υποχρέωση  αντιμετώπισης του Κυμπουρόπουλου με τη λεπτότητα που αρμόζει σ’ ένα ανάπηρο πολιτικό και όχι ότι τον εξύβρισε, όπως τεχνηέντως επιχειρείται να παρουσιαστεί.

Αυτά επί της υπόθεσης «πολιτικού πολιτισμού» που έχει ξεσπάσει με αφορμή το θέμα αυτό.    

Υπάρχει, όμως, και η καθαρά πολιτική πτυχή! Ας τη δούμε λίγο…

Η «συγκινητική μέχρις γελοιότητας» (ως ακραία υποκριτική) προσπάθεια να αναχθεί το θέμα Κυμπουρόπουλου-Πολάκη σε κεντρικό θέμα της προεκλογικής περιόδου στον δρόμο για τις ευρωκάλπες, είναι πολιτικά σχεδιασμένη και προετοιμασμένη, από κέντρα πολιτικά, επιχειρηματικά και μιντιακά, για να αλλάξει η ατζέντα του διακυβεύματος αυτών των εκλογών!  Που δεν είναι άλλη από την επικέντρωση του δημόσιου διαλόγου σ’ ολόκληρη την Ευρώπη στον μείζονα σκοπό να ηττηθεί η δεξιά και η ακροδεξιά, η πρώτη ως το βασικό πολιτικό αίτιο ενδυνάμωσης της δεύτερης, και η άλλη ως το καθαρό πρόταγμα για μια δημοκρατική Ευρώπη.

Αυτόν τον κεντρικό πολιτικό διάλογο σ’ ολόκληρη την Ευρώπη, σχεδιασμένα και μεθοδευμένα προσπαθούν τα κέντρα που προανέφερα να αποπροσανατολίσουν στην Ελλάδα, με την τεχνητή μετατροπή του θέματος Κυμπουρόπουλου-Πολάκη σε κεντρικό προεκλογικό ζήτημα. Και το κάνουν, διότι τις τελευταίες δύο εβδομάδες με την επικέντρωση του δημόσιου  διαλόγου στα καίρια πολιτικά στοιχεία του εξ αφορμής του ότι οι ευρωεκλογές πλησιάζουν, χάνει με ραγδαίους ρυθμούς έδαφος η κενολογική αντιπολίτευση των fake news, που τα ίδια κέντρα διακινούν ως δήθεν έγκυρη πληροφόρηση των πολιτών, επηρεάζοντας με όρους θεσμικής παρέκκλισης τις πολιτικές προτιμήσεις της κοινής γνώμης.  

…Αλλά, εκτός απ’ αυτό το κάνουν για να:

- Αποπροσανατολιστεί ο μείζων σκοπός για ήττα της δεξιάς και της ακροδεξιάς στις επικείμενες ευρωεκλογές, τσαλαβουτώντας (οι υποκριτές της απόπειρας τεχνητής μετατροπής του θέματος Κυμπουρόπουλου-Πολάκη σε κεντρικό προεκλογικό ζήτημα) σε πρόδηλες ανοησίες, όπως για παράδειγμα ότι ο Πολάκης είναι χρυσαυγήτικο στοιχείο! Το λένε και το διακινούν οι υποκριτές, που λίγα 24ωρα νωρίτερα καθύβριζαν σκαιώς -ή το ανέχονταν ως «πταίσμα»- τη σύντροφο του πρωθυπουργού, επειδή η κυρία Περιστέρα Μπαζιάνα πήγε στη δίκη της Χρυσής Αυγής και συναντήθηκε με την κυρία Μάγδα Φύσσα. Εκείνες οι ύβρεις, που ευθέως συμπαρίστανται στη νεοναζιστική οργάνωση, δεν ήταν χρυσαυγητισμός, αλλά οι αναφορές Πολάκη για τον Κυμπουρόπουλο είναι χρυσαυγητισμός. Τί χρείαν άλλων αποδείξεων της υποκρισίας έχουμε;

- Χαθεί η θέαση των πολιτών προς τις τρέχουσες πραγματικές πολιτικές εξελίξεις στην υπόθεση της Novatis (όπου ήδη δύο πρώην υπουργοί Υγείας, της Ν.Δ. και του ΠΑ.ΣΟ.Κ. κατόπιν άρσης της ασυλίας τους περιέρχονται πλέον στην αρμοδιότητα της τακτικής δικαιοσύνης για να δώσουν εξηγήσεις για τα σε βάρος τους στοιχεία). (Σ.σ.: Την ώρα που γράφονταν όλ’ αυτά, γινόταν επίσης γνωστό ότι ασκήθηκε δίωξη κατά της συζύγου του διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδας, για την υπόθεση του Health Forum του 2014).

(Στο σημείο αυτό να υπογραμμιστεί επίσης ότι ο Πολάκης από την αρχή υπήρξε προνομιακός στόχος της Ν.Δ. και του ΚΙΝ.ΑΛ.! Λόγω της συμπεριφοράς του, λένε τα δύο κόμματα της δεξιάς αντιπολίτευσης, μείζονας και ελάσσονας. Εγώ, για τη συμπλήρωση της εικόνας -και πέραν της αξιολόγησης της συμπεριφοράς του- προσθέτω ότι ο Πολάκης είναι κεντρικό πρόσωπο της προσπάθειας να πέσει φως στο τεράστιο «πάρτι» που έλαβε χώρα στον χώρο της Υγείας επί κυβερνήσεων των δύο κομμάτων της σημερινής αντιπολίτευσης –και όχι μόνο στη  υπόθεση της Novartis! Το αναφέρω για να αξιολογείται κι αυτό από τον καθένα μας κατά την κρίση του στο πολιτικό παζλ των πραγμάτων…)           

- Παραμεριστεί η αλγεινότατη εντύπωση που προκάλεσε στην κοινή γνώμη η ανοιχτή παρέμβαση στις πολιτικές υποθέσεις της χώρας κατά της κυβέρνησης, από μεριάς επιχειρηματία, δημοτικού άρχοντα στον Πειραιά, μόνου ισχυρού παράγοντα της δημοφιλέστερης ελληνικής ποδοσφαιρικής ΠΑΕ, διωκόμενου σε βαθμό κακουργήματος, συνεργάτες του οποίου φέρονται ως εμπλεκόμενοι σε υποθέσεις του κοινού ποινικού δικαίου και ο οποίος είναι εκδότης, ιδιοκτήτης ενημερωτικών και άλλων ιστοσελίδων, ενώ φέρεται και ως κάτοχος ραδιοφωνικών σταθμών, και είναι (μέσω  της εξαγοράς του ΔΟΛ)  αγοραστής του MEGA (που το άφησε να κλείσει) και του ΒΗΜΑ-FM (που τα δικαστήρια δεν του επιτρέπουν επίσης να κλείσει), είναι ιδιοκτήτης της μόνης εταιρείας διακίνησης του ελληνικού Τύπου (με την Επιτροπή Ανταγωνισμού να διερευνά την υπόθεση)  και ενώ την ίδια ώρα  διεκδικεί μέσω εταιρείας συμφερόντων του και άδεια καναλιού πανελλήνιας εμβέλειας.

- Αποκρυβεί το ολοκάθαρο γεγονός ότι η ευρωπαϊκή πολιτική ατζέντα του νεο-μητσοτακισμού καταρρέει! Με πρώτο και ενδεικτικότερο όλων το ανέντιμο, εξόφθαλμα βλαπτικό για τα συμφέροντα της Ελλάδας, και πανταχτόθεν υποδεικνυόμενο ως ασύστολο, ψεύδος ότι η κυβέρνηση ξεπούλησε, λέει, το όνομα της Μακεδονίας, για να λάβει ως αντάλλαγμα από την ηγεσία της Ε.Ε. τη μη περικοπή των συντάξεων. Μα, αν ήταν αυτό αλήθεια, γιατί έχει πάψει να το επικαλείται ο νεο-μητσοτακισμός, εν όψει των ευρωεκλογών; Αυτό δεν θα έπρεπε να το κεντρικό σημείο της προεκλογικής ατζέντας της Ν.Δ.; Και θα τολμήσει ο κ. Μητσοτάκης, στις 4 εβδομάδες που απομένουν ως τις ευρωεκλογές, να το ξαναπεί; Ή θα το φάει κι αυτό το «μαύρο σκοτάδι» της σειράς από αλλεπάλληλες γκάφες, που πετάει ο σημερινός αρχηγός της εγχώριας δεξιάς -όπως για παράδειγμα εκείνην την αλήστου μνήμης εξαγγελία Μητσοτάκη περί απόδωσης του ΕΝΦΙΑ στην τοπική αυτοδιοίκηση, με την οποία γελά το πανελλήνιο και σηκώνονται οι τρίχες στα κεφάλια των τοπικών αρχόντων, και αν και ενώπιον τοπικών εκλογών ΟΥΤΕ ΜΙΑ φορά δεν έχουν τολμήσει να το ξαναπούν οι νεοδημοκράτες, ούτε και ο ίδιος ο αρχηγός της ΝΔ, και φυσικά παρέλκει να τονιστεί ότι δεν θα το έλεγε ποτέ κάποιος υποψήφιος για δήμαρχος ή περιφερειάρχης, γιατί αν το έκανε θα τον έπαιρναν με τις πέτρες;

-Ξεχαστεί ότι αυτοί που μιλάνε σήμερα για τον χρυσαυγητισμό του Πολάκη, είναι εκείνοι που οργανώνουν συγκεντρώσεις (μαζί με τους χρυσαυγήτες) κατά εκδηλώσεων του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., πετούν μολότοφ κατά σπιτιών βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος με τα παιδιά να είναι μέσα, κάνουν ότι δεν άκουσαν τις πρόσφατες νεοναζιστικές και ακραία ρατσιστικές δημόσιες απόψεις Βορίδη και Άδωνη στη Βουλή  (του δεύτερου με τη δήθεν χιουμοριστική αλλά απολύτως ενδεικτική ατάκα ότι αν οι συριζαίοι γίνουν δεξιοί θα γίνουν «κανονικοί άνθρωποι»!).

- Υποτιμηθεί η υπόθεση των δανείων των κομμάτων, Ν.Δ. και ΠΑ.ΣΟ.Κ..

- Συσκοτιστεί ότι και η γενική πολιτική ατζέντα του νεο-μητσοτακισμού και εν  αναμονή των βουλευτικών εκλογών καταρρέει -για παράδειγμα με την απροσχημάτιστη ατάκα του αρχηγού κατά των δώρων του Πάσχα σε εργαζομένους! (Ειρήσθω εν παρόδω, ατάκα Μητσοτάκη σε συνέδριο όπου χορηγός είναι φορέας τον οποίο ο ίδιος έχει καταγγείλει ως «διαπλεκόμενο» με την κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (!!!) στην γελοία δήθεν  «υπόθεση» Πετσίτη-Βενεζουέλας και τη στιγμή που υποστηρικτής του Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα  αποκαλεί ανύπαρκτη την άλλη γελοία υπόθεση με τον χρυσό του Μαδούρο!)

Για όλους αυτούς τους λόγους, πολύ ορθά έπραξε ο πρωθυπουργός και την ανόητη προσπάθεια Μητσοτάκη να κάνει (με την απειλή για πρόταση μομφής) κεντρικό θέμα της προεκλογικής περιόδου για τις ευρωεκλογές τις -απαράδεκτες κατά τα άλλα και για τους λόγους που εξηγήθηκαν στην αρχή- αναφορές Πολάκη, την αντιμετωπίζει παραπέμποντάς την στην πραγματική πολιτική ατζέντα της περιόδου! Γιατί όταν έχεις να κάνεις με fake αντιπολίτευση, ο μεγαλύτερος κίνδυνος που διατρέχεις είναι να γίνεις κι εσύ fake κυβέρνηση. Και τί λόγο θα είχε ο Τσίπρας, έχοντας βγάλει την Ελλάδα από τον φαύλο κύκλο των μνημονίων, έχοντας συμφωνήσει σε σοβαρή απομείωση του ελληνικού εξωτερικού χρέους, έχοντας αναβαθμίσει όσο λίγες φορές στην ιστορία τη διεθνή θέση της χώρας, έχοντας λάβει σοβαρά μέτρα αποκατάστασης του βαρύτατα πληγέντος κοινωνικού ιστού λόγω των μνημονίων, έχοντας προχωρήσει σε ιστορικές παρεμβάσεις (όπως την εκμετάλλευση των υδρογονανθράκων), έχοντας κάνει τόσα άλλα, να μπει στη ατζέντα της ακατάσχετης ψευδολογίας και των fake news;

Γι’ αυτό και εξ ίσου στημένη και ατελέσφορη είναι και η προσπάθεια (ακόμη μία δακρύβρεχτη υποκρισία) όσων δήθεν διαγιγνώσκουν χρυσαυγητισμό στον Πολάκη να «περάσουν» ότι ο Τσίπρας είναι το ίδιο με τον Πολάκη. Ο Τσίπρας είναι «ίδιος» με τον Πολάκη, όσο «ίδιοι» είναι ο Μητσοτάκης και ο Βενιζέλος με τον Βορίδη και τον Άδωνη και όσο ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος με τον Μπαλτάκο.

O Τσίπρας γνωρίζει ότι κανένας δεν θα τον θυμάται, επειδή ήταν φίλος, ή όχι, και επειδή απέπεμψε, ή όχι, τον Πολάκη. Ο Τσίπρας επίσης γνωρίζει, (κι αυτό είναι το μεγάλο πλεονέκτημά του, που εξηγεί γιατί αυτός επιλέγει ατζέντας πολιτικής αλήθειας όταν η σημερινή δεξιά αντιπολίτευση προτιμά ατζέντα πολιτικής ψευδολογίας), ότι αν θα τον θυμούνται, θα είναι για το τέλος στο μνημόνιο, το μακεδονικό, τους υδρογονάνθρακες και τους αγωγούς και άλλα τοιαύτα. Περισσότερο, όμως, απ’ όλα ο Τσίπρας φαίνεται να ξέρει πως για όποιους λόγους θα τον θυμούνται ή θα τον ξεχάσουν στο μέλλον, για κάποιους άλλους η ιστορική μνήμη έχει πει γι’ αυτούς τις τελευταίες της λέξεις!

Και ξέρετε ποιές είναι αυτές οι λέξεις; Ας πω μερικές, ενδεικτικά, που αρκούν, όμως, για να καταλάβουμε όλοι τί εννοώ: Siemens, Novartis, δάνεια κομμάτων, νεοφιλελευθερισμός, ακροδεξιά!