Μολυβάκι

9 Μαρ. 2020

Υβριδική εκτροπή

και (παρα)στρατιωτικός νόμος

Ενώ η οργανωμένη πολιτεία αδυνατεί να θέσει φρένο στους θρησκόληπτους τσαρλατανισμούς που απειλούν ευθέως τη δημόσια Υγεία στην πανδημία του κορωναϊού, την ίδια ώρα πυρπολούται προσφυγικές δομές υπό τις επευφημίες στελεχών του κυβερνώντος κόμματος, υψώνονται πανό στη μεθόριο που ζητάνε να στηθούν κρεμάλες για το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος αλλά και ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ούτε λίγο-ούτε πολύ μιλάνε για πρακτορική δράση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. υπέρ της Τουρκίας, και ένοπλες παρακρατικές ομάδες με αφορμή την κρίση στον Έβρο προβαίνουν σε καθημερινές και επαναλαβανόμενες δημοκρατικές εκτροπές, με βάναυσες παραβιάσεις στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών κατά συρροή, υπό την ανοχή κρατικών υπαλλήλων -αν όχι με την υποκίνηση της ίδιας της κυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη. 

Η δυστοπία αυτή δεν είναι μια μονομερής αφήγηση, για να τύχουν υπεράσπισης κομματικές απόψεις. Είναι αυτό που ζούμε όλοι σήμερα και που κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι συμβαίνει! Κι αυτό δεν μπορεί να συνεχιστεί άλλο! Πρέπει να σταματήσει αμέσως!  

Ο κίνδυνος (δημοκρατικός και ευρύτερα σχετιζόμενος με το συμφέρον της χώρας, ως μέλους της κοινότητας των δυτικών δημοκρατιών) είναι πια πολύ μεγάλος, για να εκτονώνεται σε αστειάκια και αναρτήσεις των κοινωνικών δικτύων. Η δημοκρατική εκτροπή δεν περιορίζεται πια σε θεσμικές ατασθαλίες ή κοινοβουλευτικές διακωμωδήσεις του πολιτεύματος. Αγγίζει πλέον τον σκληρό πυρήνα της δημοκρατικής υπόθεσης και φτάνει ως την οργανωμένη και με κυβερνητική υποκίνηση έμπρακτη άρση θεμελιωδών ατομικών ελευθεριών.

Ένας (παρα)στρατιωτικός νόμος ήδη επικαθορίζει τις σχέσεις μεταξύ των πολιτών αλλά και τις σχέσεις πολιτών με την οργανωμένη πολιτεία. Και αυτός ο (παρα)στρατιωτικός νόμος, επιβάλλεται από παρακρατικές δομές ομάδων (πολλών ένοπλων), τις οποίες το πολίτευμα οφείλει να ελέγξει αμέσως για να αποκατασταθεί η θεμελιώδης δημοκρατία, που φυσικά κινδυνεύει σοβαρά από τέτοιες πρακτικές. Αν η οργανωμένη ελληνική πολιτεία αδυνατεί ή είναι απρόθυμη να σταματήσει αυτή την έμπρακτη εκτροπή από την ομαλότητα, απλά αίρεται η δημοκρατική βάση συγκρότησης της χώρας και των θεσμών της. Αν σ’ αυτήν την εκτροπή επισπεύδοντα ή υποκινητικό ρόλο διαδραματίζει η πολιτικη εξουσία, τότε πρόκειται για πραξικόπημα.                  

Αυτά τα βασικά πράγματα έχει υποχρέωση να ξεκαθαρίσει αμέσως ο κ. Κυριάκος Μητσοτάκης! Και ως τώρα δεν το χει κάνει! Αντίθετα, δείχνει να βολεύεται απ’ αυτή τη δυστοπία, με περίσσια αφροσύνη, χρησιμοποιώντας σοβαρές υποθέσεις για τα συμφέροντα της χώρας ως αντιπερισπασμούς, για «να σπρωχτεί κάτω απ το χαλί» η παταγώδης αποτυχία του ίδιου και της κυβέρνησής του στο σύνολο των πεδίων πολιτικού ενδιαφέροντος, από την οικονομία, τη μείωση του εισοδήματος των αδύναμων νοικοκυριών και τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών, ως την εξωτερική πολιτική και τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στην ανατολική Μεσόγειο.    

Εδώ υπάρχει και ένα ιδιαίτερα λεπτό σημείο: Ο χειρισμός του Κυριάκου Μητσοτάκη ως τώρα απέναντι στους τυχοδιωκτισμούς Ερντογάν εργαλειοποίησης ανθρώπων σ’ ένα ευρύτερο πλαίσιο προαγωγής τουρκικών γεωπολιτικών συμφερόντων, έχει μετατρέψει το πρόβλημα εκτός από διακρατική και διεθνή διαφορά, σε εσωτερικό πολιτικό ζήτημα. Δεν χρειάζεται  να πω περισσότερα για τις συνέπειες αυτής της εξέλιξης. Όλοι τις κατανοούμε…        

Όμως, γενικά, το πρόβλημα είναι πολύ μεγαλύτερο, απ’ όσο εμφανίζεται από πολλούς συγκαταβατικά ως «ξέσπασμα δικαιολογημένης οργής» μιας δοκιμαζόμενης συνοριακής περιοχής.

Και είναι πολύ μεγαλύτερο, ακριβώς διότι δεν πρόκειται για ένα ξέσπασμα καθοριζόμενο τοπικά και χρονικά ως εξαίρεση από τις επιταγές μιας δύσκολης συγκυρίας. Αντιθέτως, το ξέσπασμα ευθέως σχετίζεται με τις πρακτικές ένοπλων χρυσαυγήτικων ομάδων, στις γειτονιές της Αθήνας. Συνδέεται απολύτως με τις επιθέσεις από άλλες ομάδες με μολότοφ σε σπίτια βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α., με τα παιδιά τους την ώρα της επίθεσης μέσα στα σπίτια, την περίοδο που στη Βουλή ψηφιζόταν η συμφωνία των Πρεσπών. Πρόκειται, δηλαδή, για επανάληψη του χρυσαυγήτικου φαινομένου, αυτή τη φορά πολιτικά αποενοχοποιημένου (και ίσως απολύτως νομιμοποιημένου πλέον) για τα μάτια πολλών πολιτών, που ως σήμερα δήλωναν ότι απορρίπτουν με βδελυγμία τις φασιστικές και ναζιστικές πρακτικές των πογκρόμ κατά όποιων κάθε φορά οι φασίστες αποφασίζουν να ορίσουν ως ανθρώπους «άξιους εξολόθρευσης».

Είναι, λοιπόν, τα προηγηθέντα περιστατικά, τα μέσα αλλά και η ανοιχτή εκφορά των διακηρυσσόμενων κινήτρων για τις αλλεπάλληλες εκτροπές και τις κατά συρροή βάναυσες παραβιάσεις στοιχειωδών πολιτικών δικαιωμάτων Ελλήνων και αλλοδαπών πολιτών από νομιμοποιημένους πια χρυσαυγήτες, που ορίζει το πολιτικό πλαίσιο του ενεργού παρακράτους. Και όχι μόνο στον Έβρο! Διότι, σε τί διαφερει η πυρπόληση προσφυγικών υποδομών στην Αθήνα από ακροδεξιούς προ ετών, από τις πυρπολήσεις προσφυγικών δομών στα νησιά προ ημερών; Σε τίποτα! Δίκαιη η οργή των νησιωτών  για την απαράδεκτη και επικίνδυνη κυβερνητική απόφαση συσσώρευσης προσφύγων στα νησιά, αντί να αποφορτίζονται με μετακίνηση σε δομές στην ηπειρωτική Ελλάδα, αλλά  το να πυρπολούνται προσφυγικές εγκαταστάσεις ήταν και είναι συντεταγμένος χρυσαυγητισμός! Αυτό και τίποτ’ άλλο!

Κλείνω με μια παρατήρηση που θεωρώ κρίσιμη!

Ακούω με ενδιαφέρον τη συμψηφιστική λογική ορισμένων, ιδίως εκ του ΚΙΝΑΛ ορμωμένων, διότι, λέει, και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έκανε τα ίδια. Αντιπαρέρχομαι τη βασιμότητα της λογικής των πολιτικών συμψηφισμών, όταν το επίδικο είναι απειλές κατά της δημοκρατίας, όπως οι σημερινές. Φυσικά και είναι κατακριτέες τραμπούκικες πρακτικές απ’ οπουδήποτε και αν προέρχονται. Όμως, συμψηφισμοί πάνω στους οποίους δομείται η ανοχή σε σημερινές εκτροπές, δεν είναι ανεκτοί. Απλούστατα διότι όποιος τους επικαλείται ως επεξήγηση της ανοχής του στις σημερινές αντιδημοκρατικές εκτροπές, γίνεται μέρος του αποενοχοποιημένου χρυσαυγητισμού και παύει να είναι μέρος των δημοκρατικών πολιτών. 

Επίσης, εδώ τέτοιοι συμψηφισμοί αποδεικνύουν ένοχη αφέλεια σε πολιτική ανάλυση και οδηγούν σε fake παραδοχές. Γιατί; Διότι, είναι τελείως διαφορετική υπόθεση η άσκηση της όποιας και με όποιο τρόπο αντιπολίτευσης από περιθωριακό τότε κόμμα, σε σύγκριση με τραμπούκικες και παρακρατικές εκτροπές, που -όπως οι σημερινές- εκδηλώνονται και ασκούνται με την ανοχή -αν όχι την υποκίνηση- μείζονος κόμματος που μάλιστα κυβερνάει τη χώρα!!!

Αν καμώνεται κάποιος πως δεν καταλαβαίνει τη διαφορά ανάμεσα στην πεζοδρομιακή  αντιπολίτευση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το 5%, από τη μία, και το σημερινό παρακράτος που οργώνει τον Έβρο, από την άλλη, συγγνώμη αλλά δεν θεωρώ τον παραλογισμό που αναδύεται απ’ αυτή τη σύγκριση ανομοίων ζήτημα νοημοσύνης, αλλά υπόθεση άγονης μικροσκοπιμότητας.

Για να το πω πιο απλά: Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν ήταν τότε και δεν μπορούσε ποτέ να είναι «παρακράτος». Σήμερα παρακράτος στα κράσπεδα της κυβέρνησης και του οργανωμένου κράτους δρα! Κι όποιος δεν αποστασιοποιείται απ’ αυτό, γίνεται μέρος του.   

Πραξικοπήματα στην Ελλάδα ποτέ δεν έκαναν οι αντιπολιτεύσεις! Οι κυβερνήσεις και οι κρατικές εξουσίες με όργανά τους, έκαναν. Και πάντα με βαρύτατο κόστος για τη χώρα τους πολίτες.

 

 

 

 

6 Μαρ. 2020

Ένα σχόλιο για τον Έβρο

Καθώς η κρίση στον Έβρο τις τελευταίες ώρες φαίνεται να αποκλιμακώνεται (αποκαλύπτοντας και την πραγματική της διάσταση, τουρκικής εργαλειοποίησης δύστυχων ανθρώπων στο περιθώριο του μετώπου στο Ιντλίμπ και μέχρι τη χθεσινή ρωσο-τουρκική συμφωνία, που επικύρωσε τη στρατιωτική ήττα Ερντογάν και τη νίκη των δυνάμεων Άσαντ στην περιοχή), πίσω απομένει ο αχνός των όσων είπαμε και κάναμε αυτές τις μέρες.

Δεν είναι μόνο πολιτικό το θέμα, είναι και ευκαιρία προσωπικής αυτο-αξιολόγησης για τον καθένα μας.

Ας ξαναδιαβάσουμε όλοι τις αναρτήσεις μας!

- Όσοι από μας έσπευσαν να ενταχθούν στο στρατόπεδο των οπαδών της θεωρίας περί εισβολής, ασύμμετρης πολεμικού τύπου απειλής και περί κινδύνου για την εδαφική μας ακεραιότητα, έχουν την ευκαιρία να το ξανασκεφτούν και να αναλογιστούν τις ομοιότητες που αναδύονται ανάμεσα σ’ αυτά και στο κίνημα των περικεφαλαιοφόρων της Πρέσπας, καθώς και τις πολιτικές συνέπειες αυτών των ομοιοτήτων στην ατομική πολιτική στάση του καθενός μας απέναντι στα πράγματα.  

- Όσοι από εμάς έσπευσαν να εξαντλήσουν την πολιτική ματιά τους στις εξελίξεις στο δικαιωματικό και μόνον πεδίο της υπόθεσης (που αναφίβολα υπάρχει, αλλά λειτουργεί αφαιρετικά για την πρόσληψη όλων των παραμέτρων του ζητήματος), νομίζω πως πρόσθεσαν εμπειρίες στο προσωπικό τους αντιληπτικό των πραγμάτων οπλοστάσιο, για να βλέπουν πια την ευρύτερη εικόνα.

Εκείνο όμως που κυρίως απομένει πίσω είναι τα προσφυγικό στα νησιά μας! Η αποφόρτιση προσφύγων προς την ηπειρωτική Ελλάδα είναι άμεσης προτεραιότητας ανάγκη. Και το θέμα δεν μπορεί να συνεκτιμάται με τις εκλογικές απώλειες που φοβάται η κυβέρνηση Μητσοτάκη πως θα καταγράψει ανά νομό της επικράτειας, γιατί εδώ το μεγαλο ζήτημα είναι να μη χαθούν τα νησιά μας (με καταλυτική βαρύτητα στο πλέγμα των κυριαρχικών δικαιωμάτων μας στο Αιγαίο) σε ρόλους τόπων εκτοπισμού και ζωνών φιλοξενίας ανεπιθυμήτων.

Όπως, επίσης, πρέπει τα ταχύτερο να αποκατασταθεί το δικαίωμα υποδοχής από την Ελλάδα αιτήσεων ασύλου, που (ορθά) προσωρινά έχει ανασταλεί.

Την εικόνα από την Ευρώπη, ας μην τη θέσουμε εδώ! Είναι άλλωστε παγκοίνως γνωστή η αδυναμία της να παιξεί τον θετικό ρόλο που της αναλογεί σε πληθώρα θεμάτων.

Πολιτικά, από τη στάση των πολιτικών προσώπων  στο έκτακτο αυτό κρίσιμο περιστατικό, μία στάση διέκρινα ως υπεύθυνη και ισορροπημένη: Τη στάση του Αλέξη Τσίπρα! Και, μάλιστα, στάση, που τηρήθηκε με «γρατζουνίσματα» στο εσωτερικό σκηνικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (δηλαδή με παραταξιακό κόστος).

Δυστυχώς, καμιά άλλη ανάλογης υπευθυνότητας στάση δεν είδα από τον προοδευτικό χώρο (για τη δεξιά-ακροδεξιά δεν έτρεφα προσδοκίες). Για το ΚΚΕ έφταιγε ο καπιταλισμός, για το ΜΕΡΑ25 όλα αυτά ήταν μια ευκαιρία για να τεθεί βέτο στην ΕΕ στο πλαίσιο του διαλόγου για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό και για το ΚΙΝ.ΑΛ. (όσοι απομένουν εκεί ενεργοί για τον προοδευτικό χώρο) θέσεις οπισθοφυλακής, προφανώς σε μια προσπάθεια να διατηρηθούν οι επαφές τους με το τερατικό σύμπτωμα συμπόρευσής με το προσωπικό της περικεφαλαίας των Πρεσπών.   

Θα τα ξαναπούμε!...  

 

 

 

3 Μαρ. 2020

Το επίκεντρο του νέου αντι-συριζισμού

(και οι ηρακλείς του νεο-μητσοτακισμού) 

Μέσα λίγες ώρες η κυρία Τασία άρχισε να ξαναφταίει! Μεταβάλλεται έτσι σε προσωπικότητα διεθνούς εμβέλειας, αφού από το 2015 ως και σήμερα -και πιθανότατα πλέον και στο μακροπρόθεσμο μέλλον- με μια απλή κίνηση του χεριού της μπορεί να κινητοποιεί εκατομμύρια ανθρώπους σ’ ολόκληρο τον κόσμο και να τους μαζεύει στα ελληνοτουρκικά σύνορα, θαλάσσια ή στον Έβρο.

Φυσικά σήμερα δεν είναι η ίδια η κυρία Τασία αυτοπροσώπως, αλλά το πνεύμα και η παράδοση που εκείνη εμφύσησε στους συριζο-μαδουραίους. Οι οποίοι τολμούν να θέτουν ζήτημα ανθρώπινων δικαιωμάτων για τις χιλιάδες που έστειλε ο Ερντογάν στα ελληνο-τουρκικά σύνορα. Ακούς εκεί! Άνθρωποι και κάποιοι να έχουν το θράσος να ζητάνε σεβασμό για εκείνους στα ανθρώπινα δικαιώματά τους;  

Άμα διαβάσετε αναφορές από ΚΙΝ.ΑΛ. μεριά σχετικά με τη δικαιωματική πτυχή των δραματικών εξελίξεων στον Έβρο -στην χυδαιότερη στην ιστορία επιχείρηση εργαλειοποίησης του ανθρώπινου παράγοντα για να υποστηριχτούν οι τουρκικοί στρατιωτικοί σκοποί στη Συρία- θα αποκαλυφτεί η πραγματικότητα: Για την σοβαρή κρίση, την οποία σήμερα διέρχεται η Ελλάδα στο προσφυγικό (κρίση, που σκέπτομαι ότι θα είναι το γκρίζο νέο μνημονιακό περιβάλλον μας από ΄δω και πέρα, περιβάλλον αριθμών που πια θα αφορούν σε ανθρώπους, και όχι σε δισεκατομμύρια ευρώ), δεν φταίει επομένως η σημερινή κυβέρνηση! Η κυρία Τασία και οι πολιτικές παραδόσεις της φταίνε!

Θα μου πείτε: εδώ ο Πέτσας λέει τα μύρια όσα, οι αναφορές από ΚΙΝ.ΑΛ. μεριά σε πείραξαν; Μα, ο Πέτσας, εκπρόσωπος της ακροδεξιάς παράγκας που κυβερνάει είναι! Μ’ αυτόν επέλεξαν να παραλληλίζονται και να συγκρίνονται οι άνθρωποι του ΚΙΝ.ΑΛ.;

Μεγαλύτερο ξέπλυμα της καταστροφής που προκάλεσε η διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη (εν προκειμένω στο προσφυγικό –διότι η καταστροφή δεν περιορίζεται εδώ έχοντας προσλάβει γενικευμένα χαρατηριστικά και εκτείνεται σε όλο σχεδόν το εύρος των δημόσιων πραγμάτων αλλά και στη διαβίωση των νοικοκυριών) δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Μέσα σε λίγες ώρες, όπως είπαμε, έπεσε η «γραμμή» και διακινήθηκε με τη γνωστή αποτελεσματικότητα στα μέσα της καθεστωτικού τύπου «μιντιακής δικτατορίας» και τα κοινωνικά δίκτυα.

Σύμφωνα με τη «γραμμή» αυτή, όλο το δραματικό σκηνικό με το προσφυγικό το κυβερνητικό 7μηνο Κυριάκου Μητσοτάκη, ουδέποτε έλαβε χώρα. Οι θλιβερές εικόνες προσφύγων που αφικνούνται σε περιοχές της ηπειρωτικής Ελλάδας προερχόμενοι από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και καταδιώκονται μαζί με τα παιδιά τους από περικεφαλαιοφόρους, δεν συνέβησαν ποτέ. Η μικροπολιτική επιλογή της Ν.Δ. τελικά να συσσωρευτούν οι πρόσφυγες στα νησιά μας, σ’ ένα ιδιότυπο καθεστώς περιορισμένων δικαιωμάτων των νησιωτών υπό την επιβολή των ΜΑΤ, δεν υπήρξε ποτέ. Η διέλευση του υπουργικού χαρτοφυλακίου για το προσφυγικό από τα χέρια καμιά δεκαριά ως τώρα υπουργών, όλων αποτυχόντων, ποτέ δεν ήταν αλήθεια. Η προσπάθεια να μη χάσει το κυβερνών κόμμα ψήφους στην ηπειρωτική Ελλάδα, με συνέπεια την επικίνδυνη απόφαση να μετατραπούν τα ελληνικά νησιά του ανατολικού Αιγαίου σε αποθήκες ανθρώπων (με τεράστιες επιπτώσεις για τη ζωή και την οικονομία των νησιωτών), είναι μια πλάνη. Η γελοιοδέστατη ιστορία κατάργησης του υπουργείου Μεταναστευτικής Πολιτικής, που συγκρότησε η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α., και ο εξαναγκασμός της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη να το επανιδρύσει μετα από ένα εξάμηνο «με την ουρά κατω απ’ τα σκέλια», είναι απλή φαντασίωση και όχι πραγματικό περιστατικό. Η πλήρης αδυναμία Κυριάκου Μητσοτάκη να διεθνοποιήσει το θέμα του Έβρου και η «πόρτα» που έφαγε (και όχι μόνο) από την Άγγελα Μέρκελ -ένας ακόμη ισχυρός ηγέτης που τού την πέταξε- με την άρνηση της Γερμανίας ακόμη και σήμερα να καταδικάσει τη διεθνοπολιτική εργαλειοποίηση του προσφυγικού ζητήματος με ανθρώπους-όργανα γεωπολιτικής του Ερντογάν, λες και δεν έχουν επισυμβεί.

Τίποτα απ’ όλ’ αυτά δεν έχει λάβει χώρα! Δεν τα είδαμε και δεν τα ζήσαμε. Όλα είναι πλάσματα της φαντασίας μας. Η μόνη και πλήρης αλήθεια είναι ότι η κυρία Τασία και τα «παιδιά» της ξαναφέρνουν τους ανθρώπους-φαντάσματα, όργανα γεωπολιτικών σκοπιμοτήτων στον Έβρο και αυτό είναι που έχει δημιουργήσει το σημερινό πρόβλημα για την Ελλάδα και όχι η χάσκουσα ανικανότητα του Κυριάκου Μητσοτάκη. Και, επίσης, η αλήθεια είναι ότι οι υπερήφανοι περικεφαλαιοφόροι, μαζί με τους ηρωικούς νεοδημοκράτες και τους αποφασισμένους πελταστές του αθάνατου ΚΙΝ.ΑΛ. ορθώνουν  στα στήθια τους απέναντι στην προδοσία των συριζαίων, που όχι μόνο φέρνουν τα μιάσματα στην πόρτα μας αλλα έχουν και το θράσος να ζητάνε να τους μεταχειριστούμε σαν ανθρώπους.

Αυτή είναι η «γραμμή», Ν.Δ.-ΚΙΝ.ΑΛ.-Βελόπουλου-περικεφαλαιοφόρων, που πλασάρουν ανενδοίαστα τα μέσα της «μιντιακής δικτατορίας» και καταναλώνουν αμασητί πλέον όλοι οι συγκαταλεγόμενοι στον εσμό εξουσίας που κυβερνάει. Κοινός τόπος η ακόλουθη σταση: Στα παλιά μας τα παπούτσια αν η Ελλάδα βρίσκεται σε κρίσιμη στιγμή ένεκα των τυχοδιωκτισμών του Ερντογάν στον Έβρο! Στα παλιά μας τα παπούτσια, επίσης, εάν τη σημερινή περιπέτεια προκάλεσε προδήλως το μπλοκ εξουσίας που κυβερνάει τη χώρα. Εμείς βρήκαμε αυτήν την περιπέτεια της χώρας ως μοναδική ευκαιρία να αποκαταστήσουμε τον αντισυριζισμό μας, που μας έφερε στην εξουσία και που τόσο γρήγορα αποκαθηλώθηκε από εμάς τους ίδιους, δηλαδή τη χειρότερη διακυβέρνηση στην ιστορία της χώρας. Δεν θα φταίει ο Ερντογάν, δεν θα φταίει ο Κυριάκος Μητσοτάκης, θα φταίει ξανά η κυρία Τασία και τα παιδιά της.

Κι επειδή πολλοί μου λένε, «καλά, αλλά ποιά είναι η πρότασή σου», αντιγράφω τις σκέψεις που έχω ήδη εκθέσει:

1. Ό,τι συμβαίνει σήμερα δεν είναι πρόβλημα με γεωπολιτικές παραμέτρους και θεωρώ ανόητο, επικίνδυνο και βλαπτικό για την Ελλάδα να το χειρίζεται με τέτοια ανακλαστικά, απλά γιατί αν το κάνει αυτό, συμβάλλει όντως στη μετατροπή του σε γεωπολιτικό θέμα, όπως επιδιώκει να κάνει με τους τυχοδιωκτισμούς του ο Ερντογάν.

2. Τι είναι το σημερινό πρόβλημα; Είναι ζήτημα μετακίνησης πληθυσμών που προκαλείται από μια σειρά αιτίων. Αν το το αντιμετωπίσει έτσι (και όχι ως δήθεν άτυπο ελληνο-τουρκικό πόλεμο) μόνο να κερδίσει έχει η Ελλάδα και όχι να χάσει.

3. Ορθώς η Ελλάδα λαμβάνει έκτακτα μέτρα, διότι δεν μπορεί να περνάνε όλοι όσοι φτάνουν στα ελληνικά σύνορα και χωρίς καμιά λήψη μέτρων καταγραφής και διαχείρισης των εισερχομένων. Όπως επίσης ακόμη και μέτρα αποτροπής των εισόδων είναι ανεκτά, σε έκτακτες περιπτώσεις, αν η μαζικότητα των προσελεύσεων και ο βαθμός υποκίνησης των προσερχομένων, όπως συμβαίνει σήμερα, επιχειρεί ακριβώς να το μετατρέψει σε θέμα στρατιωτικών ή γεωπολιτικών στόχων του ερντογανικού τυχοδιωκτισμού.

4. Με την Τουρκία η Ελλάδα πρόβλημα έχει σε επίπεδο αμφισβήτησης κυριαρχικών δικαιωμάτων της στο Αιγαίο, και την ανατολική μεσόγειο, στον αέρα και τη θάλασσα, καθώς και στο Κυπριακό. Είναι ολέθριο σφάλμα για μας να γενικεύσουμε με βελοπουλικά ανακλαστικά και μπογδανισμούς τις ελληνοτουρκικές διαφορές, όταν αυτές έχουν απολύτως συγκεκριμένο περιεχόμενο και ιστορία και είμαστε όλοι ενωμένοι στην άρνηση παραχώρησης οποιουδήποτε κυριαρχικού ή εκμεταλλευτικού δικαιώματός μας και σε οποιονδήποτε. Το προσφυγικό από τη φύση του είναι διεθνές ζήτημα και όχι διμερής διαφορά απορρέουσα από απαράδεκτες τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

5. Θεωρώ επιχείρηση ακραίας γελοιοποίησης της σοβαρότητας της Ελλάδας διεθνώς, να εμφανίζεται το προσφυγικό από μας ως άτυπη "πολεμική" εισβολή, την οποία δήθεν οι ακρίτες μας εξουδετερώνουν ηρωικά κλ.π. κλ.π.. Είναι γελοιότητα η Ελλάδα να πουλάει ως επιτυχία της (και δυστυχώς όχι μόνο στο εσωτερικό και για τις επικοινωνιακές ανάγκες των μητσοτάκηδων) σε οιονεί "πολεμικό" μέτωπο (όπως η ίδια το έχει μετατρέψει) το "θρίαμβο" της νίκης των ΜΑΤ κατά των ανθρώπων που κινητοποίησε ο Ερντογάν μέχρι τα συνορά μας. Λίγη αυτοσυγκράτηση! Ο δήθεν ηρωισμός από τη γελοιότητα δεν απέχει πολύ. Και εκεί καραδοκεί και ο ευτελισμός του αισθήματος να αγαπάς και να υπερασπίζεσαι τον τόπο σου, από αγνό αίσθημα σε μικροπολιτικό εξάρτημα μιας ακροδεξιάς οπτικής στα πράγματα.

6. Όσο λάθος θεωρώ να αντιμετωπίζουμε τα σημερινά ως δήθεν "πολεμικό" περιστατικό της ελληνοτουρκικής διένεξης, άλλο τόσο θεωρώ λάθος να ζητούμε χειρισμό των σημερινών συνθηκών στον Έβρο ως αποκλειστικά υπόθεση μετακίνησης πληθυσμών και ανθρωπίνων δικαιωμάτων, επειδή δεν κατανοούμε ότι η σημερινή του κλιμάκωση, ακριβώς επιχειρεί να του προσδώσει και χαρακτηριστικά τρέχουσας γεωπολιτικής σκοπιμότητας.

Κάτι τελευταίο: Η γελοία ελληνική κυβέρνηση-εκπρόσωπος του μπλοκ εξουσίας που ανακατέλαβε την διακυβέρνηση τον περασμένο Ιούλιο με τα γνωστά μέσα (ενημέρωσης, αλλά όχι μόνο) διαπράττει και μια ακόμη βαριά αήθεια. Στην προσπάθειά της να παρασιωπήσει ότι έργο δικό της και μόνο δικό της είναι το σημερινό μεγάλο πρόβλημα, επιχειρεί να εμφανίσει ότι τα σημερινά είναι συνέχεια και "ένα πράμα" με την πολιτική της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο προσφυγικό. Κι όμως, το ψέμα τους και εδώ βοά! Ήταν μεγάλη επιτυχία του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ότι πέτυχε να απο-εργαλειοποιήσει τον από τότε διαφαινόμενο τυχοδιωκτισμό του Ερντογάν να μετατρέψει το φαινόμενο της μετακίνησης πληθυσμών (στην οποία ο ίδιος συνέβαλε σημαντικά με τις επεμβάσεις στη Συρία) σε μέσο επίτευξης γεωπολιτικών σκοπών. Αντίθετα, αυτό σήμερα εξελίσσεται πλήρως και είναι η σημερινή κυβέρνηση που όχι μόνο απέτυχε να το αποτρέψει αλλά και ο τρόπος που το χειρίζεται συνεισφέρει στο η Ελλάδα να προσχωρεί στο μοιραίο παιγνίδι ότι όντως το προσφυγικό είναι γεωπολιτικό παίγνιο και όχι πάγιο φαινόμενο των ταραγμένων συγκυριών, όποτε αυτές προκύπτουν.

Προσπάθησα να είμαι σύντομος!..

 

 

 

 

29 Φεβ. 2020

Η σκευωρία, οι μεθοδεύσεις

και οι πολιτικές διώξεις

Η παρακολούθηση των εργασιών της προανακριτικής επιτροπής, εκτός από το τρέχον μεγάλο πολιτικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον της, διαθέτει και μια άλλη λεπτή πτυχή: Τη διευκόλυνση διακρίβωσης μέσα απ’ τα μάτια απλών πολιτών των πραγματικών πολιτικών συντεταγμένων, εντός των οποίων άνοιξε και εξελίσσεται το θέμα. Κατά την εντύπωσή μου είναι εμφανές και δεν μπορεί με τίποτα «να σπρωχτεί κάτω απ’ το χαλάκι», ότι πρόκειται για ενεργοποίηση των όποιων υφιστάμενων διατάξεων του νόμου περί ευθύνης υπουργών, για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας, με ερωτήματα θεσμικού δημοκρατικού ενδιαφέροντος, και όχι υποθέσεις διαφθοράς πολιτικών προσώπων.

Η διαπίστωση άγει και σ’ ένα βαθύτερο συμπέρασμα: Η προανακριτική συγκροτήθηκε μέσα σ’ ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, καθοριστικά επηρεαζόμενο από το κλίμα που διαμορφώθηκε στη χώρα την περίοδο 2015-2019. Δηλαδή, μια περίοδο, που σχετικά μ’ αυτή -επίσης εδώ για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας- η αντιπολίτευση έθεσε επίσημα σε αμφισβήτηση την πολιτική νομιμοποίηση εκλεγμένης από δύο αλλεπάλληλες κάλπες κυβέρνησης να ασκήσει τα εκ του συντάγματος σαφώς οριζόμενα καθήκοντά της. (Κάτι ανάλογο, αλλά χωρίς ποτέ να αχθεί αυτή η πτυχή σε υπόθεση κοινοβουλευτικής διερεύνησης, συνέβη και με την πρόθεση του Γ. Παπανδρέου να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα, η οποία άλλωστε τότε δεν επιχειρήθηκε, αφού ο τότε πρωθυπουργός ανετράπη σε λίγες ώρες από το ίδιο μπλοκ δυνάμεων της Ν.Δ. και μέρους του τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ήδη ΚΙΝ.ΑΛ., που σήμερα κυβερνάει τη χώρα).

Προσεκτικότερη ματιά στα πράγματα δείχνει ότι εδώ εντοπίζεται μια κρίσιμη μεταβολή των όρων διεξαγωγής του συστήματος κομματικών ανταγωνισμών: Ενώ ως σήμερα υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς ή και σκευωρίες περί τούτου (όπως με το «βρώμικο ‘89») επιστρατεύτηκαν από κόμματα με κύριο σκοπό να παραχθούν πολιτικά αποτελέσματα σε βάρος των πολιτικών αντιπάλων τους, σήμερα ελλείψει υποθέσεων φερόμενης πολιτικής διαφθοράς κατά την 5ετία ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (παρ’ ό,τι προσπαθήθηκε με μεγάλη επιμέλεια να παραχθούν τέτοιες υποθέσεις από τη «μιντιακή δικτατορία» που στήριξε και τα μάλα συνέβαλε στη αναρρίχηση του σημερινού μπλοκ εξουσίας στη κυβέρνηση), υιοθετείται το θεσμικό πεδίο, ως πεδίο τέλεσης ενδεχόμενου «πολιτικού εγκλήματος», για να κερδηθούν «πόντοι» στις τρέχουσες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Το πράγμα δεν θα ήταν τόσο σοβαρό, αν δεν είχε προηγηθεί προαναγγελία επί 5 συναπτά έτη από μεριάς της αντιπολίτευσης της πρόθεσης να αμφισβητηθεί ανοιχτά η θεσμικά εδραία βούληση της τότε κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης να διεκδικεί το αυτονόητο δικαίωμά της να κυβερνήσει εφ’ όσον έχει εκλεγεί (ή όταν και αν και στο μέλλον τυχόν θα επανεκλεγεί). Άλλωστε, καθόλου τυχαία και συμπτωματικά, πριν μερικές μέρες μόλις, διεξήχθη ενώπιόν μας ως πολίτες, ο απροσχημάτιστος διάλογος σχετικά με το δικαίωμα να αγγίξει ο Τσίπρας τους ελληνικούς «αρμούς εξουσίας», ή όχι, ακόμη κι αν θα έχει κερδίσει στο μέλλον εκλογές. Δηλαδή, εδώ δεν είναι ίσως μια πολιτική αστοχία «ανυπόμονων οπαδών» της Ν.Δ. ή του ΚΙΝ.ΑΛ, αλλά πολιτική εξέλιξη, απόρροια μιας 5ετούς ακροδεξιάς πολιτικής προέλευσης απόπειρας να τεθούν περιοριστικοί όροι στις τρέχουσες δραστηριότητες των κομμάτων.  

Το φαινόμενο που εδώ περιγράφω, ως ρητή πολιτική γραμμή της Ν.Δ. όταν ήταν στη αντιπολίτευση, και με τη σαφέστατη σύμπραξη του ΚΙΝΑΛ, ανιχνεύεται σε πληθώρα περιπτώσεων: από το δημοψήφισμα του 2015, έως τη συμφωνία των Πρεσπών. Κυριάκος Μητσοτάκης και Φώφη Γεννηματά δεν διάρθρωσαν επί μία 5ετία τον θεσμικά προσδιοριζόμενο αντιπολιτευόμενο λόγο τους, αλλά συστηματικά έθεσαν σε αμφισβήτηση τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ασκεί τα καθήκοντά της!   

Μόνον που άλλο είναι να εγείρεις τέτοια ζητήματα όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση και άλλο να τα ανοίγεις ως κυβερνητικές επιλογές. Στην αντιπολίτευση σε σημαντικό βαθμό η συστηματική διεκτραγώδηση και η υπερβολικά φορτισμένη αρνητική αφήγηση ενός κόμματος για τα εκάστοτε κυβερνητικά έργα θεωρείται (και είναι) μέρος του συστήματος κομματικών αντιπαραθέσεων. Κι αυτό ισχύει ακόμη κι αν η ασυμβίβαστη αντιπολίτευση εκτείνεται και σε υπόνοιες περί αντιδημοκρατικών προαιρέσεων των κυβερνώντων.  Στο κάτω-κάτω ακόμη και ως παγίως τιθέμενο από τις αντιπολιτεύσεις ένα αίτημα «άψογης» λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών λειτουργεί ως τείχος ανάσχεσης «γλιστριμάτων» της οποίας κυβερνητικής εξουσίας.  

Η μεταβολή που επισήμανα ως εδώ, σηματοδοτεί την έγχυση στο πολιτικό DNA ενός κυβερνώντος πλέον κόμματος (και με την υποστήριξη ενός άλλου κόμματος, που φέρει το ειδικό ενδιαφέρον ότι υπήρξε καίριος «αρμός» νομιμοποίησης των εξουσιών που σήμερα αμφισβητούνται -και αμφισβητούνται όχι πλέον από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά από δυναμικές κοινωνικές και ιδελογικοπολιτικές και σε διεθνή κλίμακα), μιας προσχώρησης στη λογική των καθαρών πολιτικών διώξεων κατά αντίπαλων κομμάτων. Η προανακριτική δεν είναι μια υπόθεση ενδεχόμενης διαφθοράς πολιτικών προσώπων αλλά μια υπόθεση ενδεχόμενης τέλεσης πολιτικών  εγκλημάτων! Αυτό είναι το σημείο που αλλάζει δραματικά τα πράγματα και γεννά βαθύτερες σκέψεις για τα κίνητρα συγκρότησης της προανακριτικής. 

Οι ίδιες οι εργασίες της προανακριτικής εμφανίζουν και μια περίεργη συμπόρευση των όσων συμβαίνουν στο πλαίσιο των εργασιών της με τις γενικές πολιτικές ιδιαιτερότητες της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Αμέσως μετά την εμπέδωση ως εγγενούς στοιχείου της σημερινής διακυβέρνησης, την εικόνα της εξαιρετικά χαμηλής πολιτικής ποιότητάς της, στο πλαίσιο των εργασιών της προανακριτικής (και ενώ ως τότε τίποτα το στοιχειωδώς σοβαρό δεν είχε από τις καταθέσεις των μαρτύρων τεκμηριωθεί), αιφνιδίως -και απολύτως εκτός του πεδίου πολιτικών  προσλαμβανουσών της- μια μάρτυρας της προανακριτικής και πρώην κορυφαία δκαστική λειτουργός άνοιξε το ζήτημα ότι ο Παπαγγελόπουλος, λέει, «σχεδίαζε πραξικόπημα»!!!   

Λίγο νωρίτερα, άλλος πρώην κορυφαίος δικαστικός λειτουργός (που μάλιστα είχε ήδη εξεταστεί από την προανακριτική και ενώ ο ίδιος πριν από την προανακριτική είχε δώσει πληθώρα καταθέσεων για παρόμοιες υποθέσεις χωρίς ποτέ να δώσει την  παραμικρή ένδειξη πολιτικών επεμβάσεων στο έργο του ως εν ενεργεία κουρυφαίος δικαστικός λειτουργός), επίσης αιφνιδίως ζητάει να δώσει συμπληρωματική κατάθεση, στην οποία αυτή τη φορά τα θυμάται όλα και ανακαλεί στη μνημη του ότι τελικά έγιναν πολιτικές παρεμβάσεις στη δουλειά του όταν ήταν εν ενεργεία δικαστικός.

Και οι δύο παραπάνω πρώην δικαστικοί-μάρτυρες συνέχισαν να ασκούν τα δικαστικά τους καθήκοντα καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., χωρίς ΠΟΤΕ  να έχουν κάνει λόγο για πολιτικές παρεμβάσεις. Άλλωστε, αν ποτέ το έλεγαν και εγεννάτο στα σοβαρά ζήτημα «πραξικοπήματος» από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το οποίο καθ’ οιονδήποτε τρόπο θα αφορούσε σε παρέμβαση στις αρμοδιότητές τους, όφειλαν να το έχουν επισημάνει από τότε. Κι αν απέφυγαν τότε να το κάνουν φοβούμενοι την εκδίκηση των δυνάμει «πραξικοπηματιών», σήμερα θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα να προσκομίσουν αποδείξεις για δικές τους δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες ελήφθησαν υπό το κράτος πιέσεων των «πραξικοπηματιών» και τις οποίες τότε δεν μπόρεσαν λόγω του φόβου τους να αμφισβητήσουν. Προσκόμισαν  μήπως κανένα τέτοιο στοιχείο; Όχι! Διενέξεις με άλλους δικαστικούς λειτουργούς διατείνονταν πάντοτε πως είχαν.

Όμως, αυτές τις τουλάχιστον περίεργες παρεμβάσεις πρώην δικαστικών στο ζήτημα έγερσης ενδεχόμενων πολιτικών εγκλήματων κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και όχι ενδεχόμενων εγκλημάτων πολιτικών διαφθοράς), συνοδεύουν και τους προσδίδουν αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο συνδεόμενο ευθύτατα με τη σημερινή διακυβέρνηση της Ν.Δ. και τον συμπληρωματικό ρόλο του ΚΙΝ.ΑΛ., 3 στοιχεία:

1. Η μαζική, χύδην και πέραν κάθε ενδεχόμενου συμπτωματικής θεώρησης των πραγμάτων από ελεύθερους δημοσιογραφικούς κύκλους που θεώνται τις εξελίξεις και μεταφέρουν τις εξελίξεις στην κοινή γνώμη, υιοθέτηση των καταγγελιών περί «πραξικοπήματος» από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (μάλλον ως αποτυχόν θα πρέπει να το εκλαμβάνουν, άλλη εκδοχή δεν στέκει), ως σοβαρών! Ενώ αυτές προδήλως πάσχουν από αφόρητη γελοιότητα. Και υπογραμμίζεται εδώ, ως καταλυτικό κατά την αντίληψή μου στοιχείο των πολιτικών πραγμάτων που αφορούν στην προανακρτική, ότι η υιοθέτηση του γελοίου και παντελώς αναπόδεικτου αποδιδόμενου στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «πραξικοπήματος» (ως υπόθεσης τόσο σοβαρής ώστε θα πρέπει να διευρυνθεί το πεδίο διερεύνησης της προανακριτικής και στα περί «πραξικοπήματος»), έρχεται από εκδοτικούς κύκλους και δημοσιογράφους-όργανά τους, που συγκαταλέγονται στο μπλοκ εξουσίας που υπό την πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη σήμερα κυβερνάει τη χώρα. Δηλαδή, της «μιντιακής δικτατορίας» που (με το αζημίωτο και με σαφές αντίκρισμα σε οφέλη επιχειρηματικά και μιντιακά «για πάρτη τους») κατά την περίοδο 2015-2019 και στο πλαισίο του αντισυριζισμού Ν.Δ.-ΚΙΝ.ΑΛ. κατέστη το μεγαλύτερο πολιτικό όπλο του νεο-μητσοτακισμού να καταλάβει την εξουσία όπως και έγινε τον περασμένο Ιούλιο.

2. Η ευθεία και χωρίς περιστροφές υπόδειξη πολιτικών πρόσωπων μη μελών των προανακριτικής (τουλάχιστον ενός νυν υπουργού και αντιπροέδρου του κυβερνώντος κόμματος και ενός πρώην πρόεδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ήδη ΚΙΝ.ΑΛ.) προς τα μέλη της να διευρυνθεί το πεδίο διερεύνησης της προανακριτικής. Ο πρώτος εκ των δύο πιο πάνω πολιτικών  προσώπων, μάλιστα, όχι μόνον το υποδεικνύει αλλά έχει διακρίνει τέτοια βασιμότητα στα περί «πραξικοπήματος», ώστε ήδη κάνει λόγο για ισόβια δεσμά ως ποινή για το αποδιδόμενο «πολιτικό έγκλημα» στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Θα μπορούσε αυτό το σημείο να αποδοθεί καλή τη πίστει στις ψυχοσυνθέσεις έντονου πάθους, που χαρακτηρίζουν την πολιτική ταυτότητα των δύο ανωτέρω πολιτικών προσώπων –συχνά και προς ζημία τους. Όμως, τέτοια συγχωρητική προσέγγιση σε μια ολοφάνερη θεσμική απρέπεια, η οποία πέραν των άλλων εισάγει την Ελλάδα στον αστερισμό κρατών που οι κυβερνήσεις τους ασκούν πολιτικές διώξεις κατά πρώην εκλεγμένων πρωθυπουργών (για πολιτικά εγκλήματα και όχι υποθέσεις ενδεχόμενης διαφθοράς), προσκρούει στα ειδικά χαρακτηριστικά των δύο ανωτέρω πολιτικών προσώπων: Ο πρώτος εμπλέκεται στο σκάνδαλο Novartis και είναι ένα εκ των δύο πολιτικών προσώπων από τα δέκα που συνολικά ενεπλάκησαν, του οποίου η περίπτωση δεν εχει τεθεί στο αρχείο από τις εισαγγελικές αρχές. Ο δεύτερος είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που επίσης ενεπλάκη στο σκάνδαλο Novartis και η περίπτωσή του έχει τεθεί  στο αρχείο από τις εισαγγελικές αρχές, αλλά επί πλέον είχε άμεση ανάμιξη στην ανατροπή του εκλεγμένου πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με αφορμή τότε την πρόθεση διενέργειας δημοφίσματος. Δηλαδή, ο δεύτερος συγκαταλέγεται στο πολιτικό προσωπικό που μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά ήταν από τα πρώτα που συνέβαλαν στην πρακτική ποινικοποίησης πολιτικών αποφάσεων (ανεξαρτήτως του ότι ποτέ δεν κινήθηκε ποινική διαδικασία κατά του Γ. Παπανδρέου, αφού άλλωστε εκείνος ανετράπη εν μία νυκτί). Και ο ίδιος με ανάλογο τρόπο αντέδρασε και στο δημοψήφισμα που τελικά έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αντιπαρατειθέμενος πρωτίστως όχι σε επίπεδο διαφοράς πολιτικών απόψεων για το θέμα, αλλά εμμένοντας αξιοσημείωτα στην προσέγγιση περί του «παράνομου χαρακτήρα» του δημοψηφίσματος του 2015. Μ’ άλλα λόγια, για απόπειρα «πραξικοπήματος» επέκρινε και τότε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Κι αφήνω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν ο θεωρητικός πρωτεργάτης της αντίληψης περί του αντιθεσμικού τρόπου διακυβέρνησης Τσίπρα, δηλαδή είναι εκ των κεντρικών διαμορφωτών του πολιτικού πλαισίου που επιχείρησε να θέσει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκτός του ανεκτού δημοκρατικού περιβάλλοντος που επιβάλλει το πολίτευμά μας, παρ ό,τι το κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε κερδίσει δύο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις!                       

3. Και άλλοι κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες, αναρμοδίως και χωρίς να το έχει ζητήσει η προανακριτική, σπεύδουν να ανοίξουν θέμα διεύρυνσης του πεδίου διερεύνησης της προανακριτικής! Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο περιπτώσεις, που και μόνον η δημόσια αναφορά τους σε υποδείξεις και έμπρακτες προγαγωγές του σεναρίου διεύρυνσης  του διερευνητικού πεδίου αρμοδιότητας της προανακριτικής, συνιστούν βαρύτατες θεσμικές αήθειες. Ο πρώτος είναι ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Τσιάρας! Ο δεύτερος -και εδώ μιλάμε για κλασσική περίπτωση καταχρησης εξουσίας από τον τρίτο σε θεσμικό βάρος πολιτειακό παράγοντα- είναι ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, που απηύθυνε ερώτημα στη νομική υπηρεσία της Βουλής περί της διεύρυνσης του πεδίου διερεύνησης της προανακριτικής, χωρίς να το έχει ζητήσει η προανακριτική, ευτελίζοντας πλήρως την εθνική αντιπροσωπεία!

Αυτά ειναι τα αληθή πολιτικά δεδομένα σχετικά με την προανακριτική. Και φυσικά δεν είναι τα αφηγήματα Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ, τα οποία η «μιντιακή δικτατορία» πλασάρει στους πολίτες. Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα που εξυπηρετούν ανάγκες κομματικών στρατευμάτων. Αφηγήματα, από τη μία της Ν.Δ. για να συγκρατήσει τον Σαμαρά στο όχημα ανοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη (με την προσδοκία ότι ο Τσίπρας θα αχθεί στο ειδικό δικαστήριο) αλλά και για να υποστηρίξει στοχειωδώς το παράλληλο αφήγημα ότι «για όλα φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.». Από την άλλη αφηγήματα του ΚΙΝ.ΑΛ. για να προσπαθήσει να εμφανίσει ως δήθεν σκευωρία (και όχι ως απόρροια πληθώρας στοιχείων και πέραν καταθέσεων προστατευόμενων μαρτύρων), την ήδη εξελισσόμενη περίπτωση εμπλοκής του πρώην παραταξιακού υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου, στην κατεύθυνση άσκησης ποινικών διώξεων σε βάρος του. 

Και στο τέλος όλων, με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να αναγκάζεται (να πρέπει) να αποδείξει ότι «δεν είναι ελέφαντας» και …δεν οργάνωνε πραξικόπημα. Άλλωστε, ακόμη κι αν το οργάνωνε (παρά την πρόδηλη και μόνο με σκοπιμότητες πολιτικών διώξεων αναφορά σε τέτοιες γελοιότητες), αφού πραξικόπημα ουδέποτε έγινε, σε τι ακριβώς συνίσταται το πολιτικό έγκλημα του Τσίπρα; Έλα ντε! Μήπως εισερχόμαστε σε περίοδο προκαταβολικής ποινικοποίησης και των πολιτικών προθέσεων; Αν ναι, πρόκειται για πεντακάθαρη εξ αντίθετης πολιτικής φοράς αντιδημοκρατική εκτροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη, συνεπικουρούμενου από τη Φώφη Γεννηματά!

Πόσο επιλεκτική πρόσβαση στη λογική κατανόηση της αλήθειας πρέπει να εχει κανένας για να διακρίνει «πραξικοπήματα» από τον Τσίπρα, όταν περιπτώσεις κυβερνητικών εκτροπών και αλλεπάλληλων περιστατικών κατάχρησης εξουσίας από κυβερνητικά στελέχη και κρατικά όργανα της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν γίνει καθημερινότητά μας; Μήπως όσοι τα βλέπουν έτσι τα πράγματα, απλά τα πραγματικά θεσμικά πραξικοπήματα και τις δημοκρατικές εκτροπές του νεο-μητσοτακισμού δικαιολογούν και ανέχονται;

 

 

 

 

27 Φεβ. 2020

Η λιβυοποίηση της Ελλάδας

Στη σημερινή Λιβύη (μαζί με τη διεθνοποιημένη εμπόλεμη κατάσταση και τα μνημόνια Ερντογάν-αλ Σάρατζ σχετικά με την …ελληνική ΑΟΖ) βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωπιστικά δράματα στην παγκόσμια ιστορία. Οι πρόσφυγες που έχουν συγκεντρωθεί εκεί τα τελευταία 2-3 χρόνια ανέρχονται πλέον σε περισσότερους από 1 εκατ. ψυχές, που φιλοξενούνται σε στρατόπεδα-κολαστήρια.

Οι συνθήκες ζωής και η μικρή ροή προς την Ευρώπη διογκώνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο το πρόβλημα και πλέον οι θάνατοι από την πείνα και τις αρρώστιες, μαζί με τους μαζικούς βιασμούς και τις δολοφονίες, ανάμεσά τους και πολλών παιδιών, εικονογραφούν αυτό το μεγάλο όνειδος για την ανθρωπότητα, το οποίο παραμένει στα αζήτητα του διεθνούς ενδιαφέροντος και μόνον ο ΟΗΕ με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει προσπαθεί να κάνει κάτι.

Πρέπει να λεχθεί ότι η κατάσταση αυτή σωρευόμενων εκατομμυρίων ανθρώπων-φαντασμάτων στις παρυφές των δυτικών κοινωνιών, εν προκειμένω της Ευρώπης, είναι ευθεία απόρροια της αδυναμίας και της απροθυμίας των ευρωπαϊκών χωρών να διαχειριστούν τα προσφυγικό.

- Αδυναμίας, λόγω του ότι η παγκόσμια κρίση που προκάλεσαν οι ίδιες αυτές δυτικές κοινωνίες και η άρνησή τους να άρουν τα αίτια που την προκάλεσαν γεννούν τις στρατιές των προσφύγων που «πολιορκούν» πια τις αναπτυγμένες χώρες με μόνο αίτημα των κολασμένων να επιβιώσουν (και όχι να βελτιώσουν τη ζωή τους, ως «μετανάστες», όπως προσχηματικά και ενοχικά προσπαθούν να μας πουν ηγέτες, όπως ο Τραμπ, ο Ορμπάν αλλά και πολλοί στην Ελλάδα…)

- Απροθυμίας, λόγω του ότι οι εκλογικές πελατείες της διευρυνόμενης ακροδεξιάς οδηγούν τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών σε μια πολιτική «στεγνοποίησης» του προβλήματος, ως δήθεν λύσης του, ενώ ιστορικά είναι γνωστό ότι κανενός είδους «φράχτης» ποτέ δε κατόρθωσε να καταστεί ουσιαστική απάντηση στο φαινόμενο μετακίνησης των πληθυσμών.

Η συζήτηση αυτή έχει άμεσο ελληνικό ενδιαφέρον, διότι τηρουμένων των διαφορών σε κλίμακες ακριβώς το ίδιο σκηνικό με τη διαχείριση του προσφυγικού στη Λιβύη, επιχειρείται να διαμορφωθεί και εδώ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου με τα κλειστά κέντρα της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, σαθρές υποδομές σώρευσης προσφύγων, που αναμφίβολα πολύ σύντομα θα καταλήξουν σε κολαστήρια, με μόνο στόχο να μείνει μακριά από μας (και την υπόλοιπη Ευρώπη) το πρόβλημα.

Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη εδώ είναι καινοφανής για τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά πράγματα και διακρίνεται απ όλες τις προηγηθείσες πολιτικές διαχείρισης του προσφυγικού στην Ελλάδα και την Ε.Ε.. Και διακρίνεται, επειδή αντί να αποσκοπεί στην αποφόρτιση των περιοχών εισέλευσης των αθροιζόμενων προσφύγων προς άλλες περιοχές, επιδιώκει τη σώρευσή τους στις περιοχές εισέλευσης και «στεγανοποίησης» έναντι της όποιας προσπάθειας αποφόρτισης, που έκαναν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Με λίγα λόγια εδώ επιχειρείται η λιβυοποίηση των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου, ως αρθρωμένης κυβερνητικής πολιτικής δήθεν αποτελεσματικής διαχείρισης του προσφυγικού!

Μόνο που τα λιβυκά παράλια εν σχέσει με τα ευρωπαϊκά παράλια στη Μεσόγειο ανήκουν σε διαφορετικές χώρες και διαφορετικές ηπείρους. Αντίθετα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ανήκουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη και όχι σε ασιατική χώρα. Η πολιτική «στεγανοποίησης» των κλειστών κέντρων, επομένως, είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται στο εσωτερικό της Ευρώπης και εντός της συγκεκριμένης χώρας, της Ελλάδας! Και ακριβώς εδώ και ένεκα τούτου προδιαγράφεται ο τεράστιος κίνδυνος να καταστούν η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος και άλλα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ζώνες «ειδικού σκοπού», για να μην ενοχληθούν η κυβέρνηση της ηπειρωτικής Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ας μην επεκταθώ στις ενδεχόμενες συνέπειες που συνειρμικά ανακαλούνται στο σημείο αυτό, πάντα σε παραλληλισμό με τη Λιβύη, δηλαδή το σενάριο υπό διεθνή επιτήρηση επιτροπείας συνολικότερα του ανατολικού Αιγαίου με αφορμή το προσφυγικό και τη διαχείρισή του. Και παρακάμπτοντας την ομολογουμένως μεγάλη ανησυχία μου για την πιθανότητα τυχόν τέτοια διεθνής επιτήρηση ένεκα του προσφυγικού, να επεκταθεί και σε θερμότερα πεδία, με δεδομένες τις διαρκείς τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος ελληνικών κυριαχικών δικαιωμάτων στα νησιά μας και βλέποντας τον πόλεμο στη Λιβύη να εξελίσσεται ανεμπόδιστα, παρά την έντονη παρουσία του διεθνούς παράγοντα στην πολύπαθη αφρικανική χώρα.   

Αυτές είναι οι συντεταγμένες της προσφυγικής πολιτικής της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα, η «κυρία Τασία», η γελοία προσπάθεια από τη δεξιά μεταμφίεσης εξαθλιωμένων προσφύγων σε δήθεν μέλη μιας οργανωμένης μεταναστευτικής κίνησης, ή σε Τούρκους και τζιχαντιστές πράκτορες, ή σε υγειονομικές «βόμβες», είναι μόνο για να συμβάλλουν στην απόκρυψη του σχεδίου λιβυοποίησης της Ελλάδας (των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου συγκεκριμένα) από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και -νομίζω- με όσα εξέθεσα ως εδώ να έχει γίνει απολύτως σαφές γιατί αυτή η πολιτική για το προσφυγικό πρέπει με τη συμβολή όλων μας να ηττηθεί κατά κράτος και οριστικά και να (επαν)ενεργοποιηθεί το ταχύτερο η πολιτική αποφόρτισης των  νησιών του ανατολικού Αιγαίου από προσφυγικούς πληθυσμούς  προς την ηπειρωτική Ελλάδα και προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Είναι υπόθεση ύψιστων ελληνικών συμφερόντων και εδώ δεν χωρούν αναβολές. Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη έχει την υποχρέωση να το πράξει. Το πολύ-πολύ να χάσει τις επόμενες εκλογές. Η χώρα και οι πολίτες της προηγούνται των αναγκών προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως εδώ!