Μολυβάκι

11 Μαϊ. 2022

Κόμματα «αρπαχτής»

και μέλη «ευκαιρίας»

Με την ευκαιρία διακωμώδησης (για μια φορά ακόμη) της γελοίας κομματικής πρακτικής των μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν» την περασμένη Κυριακή στις εσωκομματικές εκλογές του ΚΙΝΑΛ, είναι καιρός πια να απεμπλακούμε ως κομματικό σύστημα απ’ αυτή την ανοησία.

Να θυμίσω ότι όταν για πρώτη φορά ο Γ. Παπανδρέου επέβαλε αυτή τη διαδικασία εκλογής ηγεσίας στο κόμμα του, είχε κάθε λόγο να ζητήσει και να εφαρμόσει κάτι τέτοιο, επειδή ο Σημίτης για να διαφύγει από τον κόλαφο της λαϊκής κατακραυγής και με ύπουλες σκοπιμότητες αποφυγής σε βάρος του των καταλογισμών για την τραγική πρωθυπουργία του (ένταξη στο ευρώ με την ελληνική οικονομία αθωράκιστη, Ίμια και πολλά άλλα), πεταξε από πάνω του «σαν την τρίχα μεσ’ το γάλα» το «δαχτυλίδι» της κομματικής προεδρίας άρον-άρον και διαισθανόμενος την ευρεία ήττα που ακολουθούσε, ώστε να τη χρεωθεί ο διάδοχός του. Και ο λόγος να εφαρμοστεί από τον Γ. Παπανδρέου κατ’ εξαίρεση ένα τέτοιο σύστημα των κομματικών μελών της απολύτως χαλαρής σχέσης με τον φορέα τους ήταν να υπάρξει έστω μια νομιμοποίηση λαϊκής κοπής για τον καινούριο πρόεδρο. (Και φυσικά οι περισσότερες από 1 εκατ. ψήφοι στην κομματική κάλπη για τον Γ. Παπανδρέου ήταν τότε μια αναμφίβολη «από τα κάτω» νομιμοποίηση. Όπως και σήμερα, το θλιβερό υποσύνολο εκείνων των 1 εκατ. ψήφων στην κομματική κάλπη αποδεικνύει τον βαθμό οριστικής αποστασιοποίησης του ΚΙΝΑΛ από τα κοινά που παλιότερα αντιπροσώπευε).

Δυστυχώς, οι ατυχείς εσωκοματικοί χειρισμοί στη συνέχεια να ξεπεράσει το τότε ΠΑΣΟΚ την απομάκρυνση ευρέων κοινών από τις γραμμές του, με κύριο λόγο γι’ αυτό την αποκάλυψη στους πολίτες των συνεπειών της πρωθυπουργίας Σημίτη, δεν επέτρεψαν να υπάρξει η απαραίτητη ευθυκρισία για μια ουσιαστική αποκατάσταση των σχέσεων του κινήματος με τα κοινά αυτά, τα οποία ιστορικά και ιδεολογικά όφειλε να εκπροσωπήσει. Ταυτόχρονα, τα προκλητικά ευνοημένα ήδη από τότε συστημικά μίντια για να προστατευτεί ο «αγαπημένος» τους Σημίτης, τον «ξέπλεναν» σταθερά για τη ζημία που είχε προκαλέσει στην παράταξη και τη χώρα ως πρωθυπουργός και χρέωναν όλο το κακό στο Γ. Παπανδρέου.

Επίσης, η προσπάθεια να ολοκληρωθεί ο κύκλος «αποανδρεοποίησης» του ΠΑΣΟΚ από τα υπολείμματα του σημιτικού εκσυγχρονισμού ενεργοποίησαν τη βενιζελική φιλοδοξία, με συνέπεια να παγιωθεί το συστημα των κομματικών μελών ευκαιρίας. (Μια φιλοδοξία που χρειάστηκε όμως η ανατροπή του Γ. Παπανδρέου από πρωθυπουργός από μερίδα των ίδιων των βουλευτών και στελεχών του τότε ΠΑΣΟΚ για να ευοδωθεί, με την ελίτ και τα μίντια επιρροής της να δίνουν «τα ρέστα τους» κατά του «βλάκα Γιωργάκη» και υπέρ του «ευφυέστατου Ευάγγελου Βενιζέλου»).

Κι έτσι φτάσαμε στις τελευταίες εσωκομματικές εκλογές του ήδη ΚΙΝΑΛ, έχοντας εν τω μεταξύ μεσολαβήσει κι άλλες εσωκομματικές κάλπες, στις οποίες παγιώθηκε ένα «μοντέλο κομματικών μελών ευκαιρίας». Όπου η πληθώρα υποψηφιοτήτων για την ηγεσία του κόμματος (πολλές υποψηφιότητες απολύτως ανάξιες λόγου) απέδειξε ότι εκείνο που κυρίως βάραινε στις αντιλήψεις πολλών επίδοξων αρχηγών δεν ήταν η επιθυμία διάσωσης της «πολιτικής ψυχής» του ΠΑΣΟΚ αλλά το προσωπικό επικονωνιακό μοστράρισμα της αφεντομουτσουνάρας τους.     

Σ’ αυτό το παζλ προϊούσας μολυσματικής επιβάρυνσης του κομματικού μας συστήματος με σκοπό τη μετασκευή των πολιτικών φορέων από ουσιαστικά οχήματα λειτουργίας της δημοκρατίας με ιδεολογικοπολιτιές αναφορές, σε σημαίες ευκαιρίας διαφόρων επίδοξων αρχηγίσκων, φυσικά δεν πρέπει να ξεχαστεί η αναφορά στο γεγονός ότι και η ΝΔ τον Νοέμβριο του 2009 υιοθέτησε το σύστημα των μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν».  

Σήμερα ο σοβαρός λόγος που είχε ο Γ. Παπαδρέου να εφαρμόσει αυτό το προδήλως προβληματικό για την ποιότητα της δημοκρατίας κομματικό σύστημα δεν υπάρχει. Ο βαθμός του ασυμβίβαστου μεταξύ των κομμάτων με μέλη ευκαιρίας με την ουσιαστική λειτουργία του κομματικού συστήματος στις δυτικές δημοκρατίες, αποκαλύπτεται άλλωστε από το ότι πουθενά αλλού δεν εφαρμόζεται τέτοιο σύστημα. Και τούτο, διότι είναι συνειδητοποιημένο ότι δεν μπορεί το κομματικό σύστημα μέσα σε μια λειτουργική δημοκρατία να παγιδεύεται σε πρακτικές που αποδεδειγμένα καταλήγουν να συμβάλλουν σε φαινόμενα νοθείας και σε τεχνητές αλλοιώσεις των συσχετισμών δύναμης στο εσωτερικό των κομμάτων.

Δύο παραδείγματα τέτοιας νοθείας και τεχνητής αλλοίωσης των συσχετισμών δύναμης στο εσωτερικό των κομμάτων στην Ελλάδα είναι:

- α. οι εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ τον Δεκέμβριο του 2015, και με τον β΄ γύρο έπειτα από απίστευτες παλινωδίες και παρασκηνιακές μεθοδεύσεις να γίνεται 3 εβδομάδες αργότερα, οπότε και εξελέγη ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Στον β΄ γύρο καταγράφτηκαν 50.000 ψήφοι χωρίς ονοματεπώνυμο, με ανοιχτές προτροπές σημιτικών παραγόντων να σπεύσουν πασοκτζήδες σ’ εκείνες τις εσωκομματικές κάλπες της ΝΔ για να υπερψηφίσουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Πριν λίγες μόλις μέρες η εφημερίδα «Δημοκρατία» αναφέρθηκε εκτεταμένα στην τότε εσωκομματική νοθεία στη ΝΔ, αναφέροντας μεταξύ άλλων ότι  «…στελέχη του ΠΑΣΟΚ έγραψαν 10.000 μέλη στη ΝΔ για να ψηφίσουν Μητσοτάκη». Επίσης η εφημερίδα εκθέτει σειρά νέων στοιχείων για «τραπεζίτη που διέθεσε το call center του για τηλεφωνήματα στα μέλη του κόμματος», για ανάμιξη καναλαρχών και του αμερικανού πρέσβη καθώς και για  «τηλεφωνική εταιρία που ευθύνεται για την ανατίναξη της κάλπης του α΄ γύρου, που έβγαζε τον Μεϊμαράκη», και πολλά άλλα.

- β. μια μικρογραφία του τυχοδιωκτικού τσαλαβουτήματος κομματικών μηχανισμών (υποβοηθούμενων από μιντιακούς και άλλους μηχανισμούς της ελίτ) σε διαδικασίες εκλογής ηγεσίας άλλων κομμάτων επαναλήφθηκε και στις τελευταίες κάλπες  εκλογής ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ, με τη γνωστή συστηματική παρουσίαση του Ανδρέα Λοβέρδου (που προωθούσε τη συνεργασία ΝΔ-ΚΙΝΑΛ και απέκλειε κάθε διάλογο ΣΥΡΙΖΑ-ΚΙΝΑΛ) ως επικρατέστερης υποψηφιότητας για νέος πρόεδρος, για να καταλήξει τελικά ο Ανδρέας Λοβέρδος …τρίτος! Φυσικά και εδώ επανεμφανίστηκαν οι αντίστροφες ανοιχτές προτροπές  σε νεοδημοκράτες να προσέλθουν στην εσωκομματική κάλπη του ΚΙΝΑΛ για να υπερψηφίσουν τον Λοβέρδο και «να επιστρέψουν την υποχρέωση». (Και δυστυχώς σοβαρές καταγγελίες έγιναν για νοθεία και στις προ ημερών τελευταίες προσυνεδριακές κάλπες του ΚΙΝΑΛ, ανεξάρτητα του ότι τα φανερά φιλικά προς το ΚΙΝΑΛ μίντια της ελίτ -τα ίδια που υποστηρίζουν φανατικά και με το αζημίωτο τον Κυριάκο Μητσοτάκη- «εξαφάνισαν» αυτές τις καταγγελίες).

Ας δούμε, όμως, τα θεμελιώδη στοιχεία μιας υγιούς αποτύπωσης του κομματικού φαινομένου στις δυτικές δημοκρατίες.       

Τα κόμματα στο δημοκρατικό πλαίσιο είναι αριθμητικά μικρές αρθρώσεις συσπειρώσεων αντιπροσώπευσης των κοινωνικών ομάδων, με εμπεδωμένες κοινές ιστορικές και ιδεολογικές αναφορές. Αυτό είναι το παγιωμένο δεδομένο στο κομματικό φαινόμενο του δημοκρατικού συστήματος και έχει επιβεβαιωθεί απολύτως ότι με τον τρόπο αυτό γίνονται πιο λειτουργικοί και αποτελεσματικοί οι θεσμοί της δημοκρατίας.    

Δεν υπάρχει μεγαλύτερη «αμερικανιά» (νοούμενη εδώ ως μια επιφανειακή σχέση με τις πολιτικές διαδικασίες) από την επιδίωξη ενός κόμματος όπου «όποιος μας ψηφίζει να είναι και μέλος μας». Σε μια τεχνητή νομιμοποίηση πολιτών virtual πολιτικής ενεργοποίησης, χωρίς στοιχειώδη επαφή με συνειδητά προτιμητέες ιδεολογικές αρχές και κατευθύνσεις και με μόνο σημείο επαφής εντυπωσιασμούς με ελάχιστο πολιτικό βάρος. Απλά στην Ελλάδα  με τον ενδημικό πολιτικό τυχοδιωκτισμό που έχει εγκαταστήσει στον δημόσιο βίο μας η πολιτική τάξη ως εκπρόσωπος μιας διεθαρμένης ελίτ, το «φτάσαμε στα άκρα» και στέλνουμε ανοιχτά τα μέλη ενός κόμματος να ψηφίσουν στις εσωκομματικές εκλογές άλλου κόμματος, για να ευνοούνται πολιτικές αρπαχτές με τυχοδιωκτικά ανακλαστικά εκσυγχρονιστικής κοπής, στο πλαίσιο μιας ακραία μικροκομματικής κερδοσκοπίας και επειδή έτσι βολεύεται η ελίτ και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι και οι σκοποί τους.

Είναι νοοτροπία ακραίας κομματικής γραφειοκρατίας και εμπεδωμένης συστημικής μιντικοκρατίας να γίνεται συζήτηση στα σοβαρά για ανταγωνισμό μεταξυ των κομμάτων σχετικά με τον αριθμό των μελών τους. Ένα ιστορικό παράδειγμα: Το ΚΚΕ όντας στην παρανομία δεν είχε ουτε ένα οργανωμένο μέλος όταν έγινε το όχημα του μεγαλειώδους αντιστασιακού κινήματος που ονομάστηκε ΕΑΜ.

Τα κόμματα, σε κάθε περίσταση κρίνονται στη βάση του ποιές κοινωνικές δυνάμεις αντιπροσωπεύουν στην εκάστοτε συγκυρία και με πόση συνέπεια υπηρετούν αυτή την αντιπροσώπευση. Κυρίως, όμως, τα κόμματα δικαιώνονται ως ηγεσίες της κάθε εποχής και ως δημοκρατικά πολιτικά εργαλεία όταν κινητοποιούν την κοινωνία σε κινηματικού τύπου και από τα κάτω ενεργοποιήσεις, που μπορούν να παράγουν εξελίξεις προς όφελος της χώρας και των πολιτών της.

Το πόσο μακριά από τις κοινωνικές ανάγκες της εποχής κινούνται με βάση τους παραπάνω συλλογισμούς τόσο η ΝΔ όσο και το ΚΙΝΑΛ (που είναι τα μόνα κόμματα που ως γνήσιοι εκπρόσωποι του συστήματος που οδηγεί ξανά την Ελλάδα στην καταστροφή υπό την πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη διατηρούν το σύστημα κομματικών μελών που «είδαν φως κι ανέβηκαν»), είναι να κοιταξει κανενας τη σημερινή γραμμή τους:

- Η ΝΔ καταρρέει (δυστυχώς μαζί της και η Ελλάδα) και ο πρωθυπουργός λες και βρίσκεται σε άλλη χώρα πουλάει τη virtual επιτυχία που μόνο ο ίδιος βλέπει, ως δήθεν βιώσιμο πολιτικό «προϊόν» στους πολίτες, με τοξικά συντηρητικά βγαλμένα από εξαγορασμένα από την κυβέρνηση μίντια.

- Το ΚΙΝΑΛ κατεβαίνει στον πολιτικό στίβο με δηλωμένο στόχο να ηττηθεί η ΝΔ και ταυτόχρονα να διαλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ! Ο βαθμός ρεαλισμού αυτού του στόχου, αποκαλύπτει πόσο μακριά κινείται το ΚΙΝΑΛ από το διακηρυγμένο και πλέον πρόδηλο πρόταγμα των πολιτών, που δεν είναι άλλο από τα φύγει κατ’ απόλυτη προτεραιότητα ο σημερινός καταστροφέας από την πρωθυπουργία και να αντικατασταθεί από προοδευτική κυβέρνηση που θα αναλάβει να ανακόψει την πορεία εκφυλισμού στην οποία έχουμε μπει από το 2019 και στη συνέχεια να ανορθώσει τη χώρα. Και είτε το αντιλαμβάνεται το ΚΙΝΑΛ και σκοπίμως το παραβλέπει, είτε όχι, χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ το διακηρυγμένο πρόταγμα των πολιτών για προοδευτική κυβέρνηση δεν μπορεί να προωθηθεί.

Πόσο μεγάλη αυταπάτη φαίνεται μετά απ’ όλ’ αυτά ότι με καμιά εκατοσταριά χιλιάδες κομματικών μελών της κατηγορίας «είδα φως κι ανεβηκα» και με με ένα εκλογικό ποσοστό της τάξης του 10%, θα μπορούσε ένα κόμμα να φαντασιώνεται ότι είναι εκείνο καθορίσει εκείνο τις εξελίξεις στον τόπο;       

Ευτυχώς, όλα τα παραπάνω δεν πρόκειται να συμβούν στις εκλογές επιλογής προέδρου και κεντρικής Επιτροπής στον ΣΥΡΙΖΑ την ερχόμενη Κυριακή!    

Αντί για επίλογο: Άλλο είναι η αντιπροσώπευση πολιτικών κοινών και άλλο είναι η συμμετοχή πολιτών στις διαδικασίες ιδεολογικοπολικής διαμόρφωσης της γραμμής ενός κόμματος, που προϋποθέτει ουσιαστική τριβή με την πολιτική για όσους συμμετέχουν σ’ αυτό. Αλλιώς, με τα μέλη ευκαιρίας, τα κοινά που εμπλέκονται σε τέτοιες κομματικές διεργασίες, είτε για λόγους οποιασδήποτε εξάρτησης από τις κομματικές γραφειοκρατίες, είτε με την αυταπάτη ότι συμμετέχουν ουσιαστικά στις διαδικασίες ληψης των αποφάσεων, ουσιαστικά καθίστανται εξαιρετικά ευεπίφοροι σε επιρροές από παράκεντρα εξουσίας.      

Η δημοκρατική ανάγκη της Ελλάδας σήμερα είναι η συγκρότηση συμπαγών κομμάτων με ιδεολογικοπολιτικές αναφορές σε θέσεις αρχών, αντί πολιτικών οργανισμών επικοινωνιακού προτάγματος για να ευνοούνται ηγεσίες κατηγορίας και πολιτικής ποιότητας Κυριάκου Μητσοτάκη. Δεν μπορεί αυτό το τελευταίο να είναι το μέλλον της Ελλάδας και των ελλήνων!

 

 

 

 

6 Μαϊ. 2022

Η τελευταία αισχύνη για το ΠΑΣΟΚ

Σε λίγα 24ωρα το ΚΙΝΑΛ θα επιλέξει εάν θα μετονομαστεί σε ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ. Πρόκειται για ολοκάθαρη αήθεια και κλασσική πολιτική αρπαχτή προς άγρα ψήφων, μ’ ενα πανίσχυρο και ιστορικά δικαιωμένο πολιτικό σύμβολο, το οποίο το μόνο που ποτέ δεν έκανε στις γνήσιες μέρες του (και πριν μπουκάρει ο τυχοδιωκτισμός του εκσυγχρονισμού) ήταν να υπεκφεύγει από τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των πολιτών, αλλά αντίθετα πάντα να κάνει πολιτική ουσιαστικής ανταπόκρισης στις ανάγκες της χώρας και των πολιτών της. Μοιάζει άραγε σε τίποτα αυτό το τελευταίο με την απόχη ψήφων που στήνει ο Νίκος Ανδρουλάκης; Ο καθένας μπορεί να κρίνει! Ιδίως όσοι ενταχτήκαμε και εκπροσωπηθήκαμε από το λαογέννητο κίνημα και τις αρχές του μεγάλου ιδρυτή του.

Δεν γνωρίζω εάν αυτή η κίνηση ΚΙΝΑΛ-Ανδρουλάκη εκτός από το σαφές ψηφοθηρικό και μικροπολιτικό περιεχόμενό της εντάσσεται παραλληλα και σε μια απόπειρα διαχείρισης του συσσωρευμένου χρέους, το οποίο φόρτωσαν στο ΠΑΣΟΚ οι κληρονόμοι του τίτλου και «αχθοφόροι βαρυτάτου ονόματος». Θεωρώ ωστόσο αυτονόητο ότι από τη στιγμή πολιτικής επανενεργοποίησης του τίτλου αυτού θα ακολουθήσει κατά προτεραιότητα ρύθμιση αυτού του χρέους, με τρόπο πειστικό και που θα αποδεικνύει τον σεβασμό της νέας ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ στους πολίτες, αφού πρόκειται για δημόσιο χρήμα. (Και όταν λέμε «ρύθμιση» αυτή δεν είναι νοητή αλά Κυριάκος Μητσοτάκης, ο οποίος ρύθμισε το χρέος της ΝΔ, λέει, αλλά ως διά μαγείας το χρέος αυτό επί την ημερών του …διευρύνεται!…)  Αλλιώς η αήθεια επιστράτευσης του ιστορικού ονόματος από το ΚΙΝΑΛ για τα «ψηφουλάκια» θα συμπληρωθεί από το άχθος μιας κοινής πολιτικής και οικονομικής απάτης.

Θυμίζω ότι το κίνημα, ως παρακμιακό απομεινάρι του τεράστιου έργου του, τέθηκε σχετικά πρόσφατα σε κατάσταση πολιτικής διασωλήνωσης με απόφαση της μετα-ανδρεϊκής ηγεσίας του. Μόνος λόγος γι’ αυτή την εξ ορισμού και αυταπόδεικτα προσβλητική για τις παραταξιακές παραδόσεις επιλογή, η λαθροχειρία αποποίησης του συσσωρευμένου χρέους εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ, που έχει χρεωθεί στον τίτλο ΠΑΣΟΚ. Πριν απ’ αυτό αλλεπάλληλες απόπειρες αλλαγής του ονόματός του είχαν προηγηθεί, με ονομασίες αστείες και πρόδηλα σκόπιμα απαξιωτικές για την ιστορία της παράταξης και με επιλογές όπως «ελιά» κ.λπ.. Άλλωστε από την αποχώρηση του ιδρυτή του από το προσκήνιο από την πρώτη κιόλας στιγμή οι επίγονοί του δεν έκρυψαν το μίσος τους για τις αρχές και τις παραδόσεις του μεγάλου κινήματος. Και είναι τόσο ισχυρές και δικαιωμένες αυτές οι ιδρυτικές αρχές, που επί 25 χρόνια τώρα οι ίδιοι ανάξιοι διάδοχοι ακόμη προσπαθούν να αποδομήσουν το ΠΑΣΟΚ με τη γνωστή «καραμέλα» περί λαϊκισμού και άλλα συναφή, ως προς στο έργο του και ως προς τη βαθύτατη και βιωματική σχέση με τους πολίτες που επάξια εκπροσώπησε. Φυσικά, όσοι στάθηκαν στο πολιτικό πεδίο μέσα από τις γραμμές του ΠΑΣΟΚ, έχουν μαζικά αποχωρήσει προς άλλες πολιτείες. Απλούστατα διότι στην πολιτική η αποσχημάτιστη ψηφοθηρία και ο τυχοδιωκτισμός δεν θα μπορούσαν με τίποτα να υποκαταστήσουν την εδραιωμένη σχέση πειθούς και συνέπειας η οποία επικαθόρισε τους πολίτες που εκπροσωπήθηκαν από το μεγάλο κίνημα.        

Έτσι, ο τίτλος ΠΑΣΟΚ, επανέρχεται ως σκηνικό και σημαία ευκαιρίας! Και μάλιστα σημαία ευκαιρίας με πολιτικό περιχόμενο, που αντί να είναι τίτλος προοδευτικής δέσμευσης και αντιδεξιού προτάγματος, για τη σημερινή ηγεσία του ΚΙΝΑΛ (νέα, αλλά ως τώρα τόσο μικρότερη του αναγκαίου διαμετρήματος αλλά και ποιοτικά τόσο αναντίστοιχη των αναγκών μιας πραγματικής παραταξης εκπροσώπησης του μεσαίου κοινωνικού χώρου), γίνεται όχημα δυνητικής διάσωσης της εγχώριας δεξιάς, στο αμπαλάζ.συνυπαρκτικής συσκευασίας της με την ακροδεξιά και στελέχη-υπουργούς αποδεδειγμένα θαυμαστές της χούντας. Από πού προκύπτει αυτό; Μα από την ανοίκεια για τις παραδόσεις του ΠΑΣΟΚ επίσημη δήλωση της νέας ηγεσίας του ΚΙΝΑΛ ότι δεν αποκλείει τη συνεργασία με τη δεξιά-ακροδεξια της ΝΔ. Δήλωση Ανδρουλάκη που έγινε ανερυθρίαστα και μάλιστα με δεδομένη την τεράστια ζημία που έχει επιφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως ηγεσία της ΝΔ από το 2019 και εντεύθεν. Ίχνος αιδους!  

Επί της πολιτικής ουσίας το ΚΙΝΑΛ και ο Νίκος Ανδρουλάκης αποδεικνύονται ανίκανοι να αντιληφθούν ότι ούτε οι πολίτες επιθυμούν ούτε η χώρα χρειάζεται άλλη μια «διάσωση της Ελλάδας», που από τα συμφραζόμενα των αναφορών Ανδρουλάκη αναδεικνύεται ως η προτίμησή του για τις προσεχείς εξελίξεις, με τον ίδιο ενδεδυμένο σε θέση «ρυθμιστή» (κατά την αμετροεπή και ήδη αποδεδειγμένη ως άστοχη ρήση Βενιζέλου), και ως συνοδευτικό στοιχείο της τυχοδιωκτικής και προσβλητικής για το όνομα επιστράτευσης του ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, είναι ολοφάνερο ότι στο σημερινό καθοδικό σπιράλ σήψης και παρακμής της χώρας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την εγχώρια δεξιά-ακροδεξιά σε συσκευασία ενός, μόνη διάσωση για την Ελλάδα που θα ήταν νοητή είναι η απομάκρυνση του πρωθυπουργού και της παράταξής του από την εξουσία και η αντικατάστασή τους από μια προοδευτική κυβέρνηση. Να πάει μπροστά ο τόπος σε συνθηκες ανεξαρτησίας και δημοκρατικής ομαλότητας θέλουμε και χρειαζόμαστε και όχι ξανά να μας «διασώσουν» εκπρόσωποι της ελίτ, που μόνο τα δικά τους συμφέροντα κοιτούν ταυτίζοντάς τα ανεπίτρεπτα με τα συμφέροντα της χώρας. Νωπές άλλωστε οι μνήμες από τη «διάσωση» της δεκαετίας του 2010.  

Σε τέτοιες συνθήκες, το ΚΙΝΑΛ, ακόμη και με προσβλητικό για το όνομα συνοδό τίτλο τη λέξη «ΠΑΣΟΚ» (όνομα-σύμβολο, που η μεγάλη πλειοψηφία όσων εκφράστηκαν και εκπροσωπήθηκαν από το κίνημα που ίδρυσε ο Ανδρέας Παπανδρέου εκτιμούν πως σήμερα δεν αξίζει τέτοιας μεταχείρισης από τους αναξιους κληρονόμους του), φυσικά δεν μπορεί να αξιολογείται ως κόμμα ουσιαστικής αντιπροσώπευσης προοδευτικών και δημοκρατικών κοινών του ενδιάμεσου κοινωνικού χώρου. Τέτοια αντιπροσώπευση δεν είναι νοητή με ανομολόγητα φλερτ του βαθύτερου σκοπού να περισωθεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης και να γλιτώσει τον πολιτικό καταλογισμό (όχι μόνο εκλογικό) που αναλογεί στην καταστροφή που προκάλεσε, αυτός προσωπικά και η παράταξή του. Και μόνο το γεγονός ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης δεν κατάφερε να αποτινάξει πειστικά αυτό το στίγμα, αντίθετα ισορροπεί μικροπολιτικά στη συνύπαρξη με τους εντός των γραμμών του ΚΙΝΑΛ υβριστές του ίδιου του ΠΑΣΟΚ και των πολιτικών παραδόσεων του (και ανατροπέων του Γ. Παπανδρέου, θυμίζεται, τελευταίου εκλεγμένου πρωθυπουγού του ΠΑΣΟΚ)  ίσως είναι η μεγαλύτερη αποτυχία του. Και ίσως ταυτόχρονα να είναι ένα ειδος νέμεσης, με παγίωση αυτού του χώρου σε περιθωριακούς ρόλους

Είναι κατάντια του Ανδρουλακη αντί για γραμμή ενίσχυσης του προοδευτικού μετώπου και συστράτευσης στην ανάγκη άμεσης απομάκρυνσης του Κυριάκου Μητσοτακη από την εξουσία να κολακεύει το σημιτικο-βενιζελικο-εκσυγχρονιστικό  στρατόπεδο μέσα στο κόμμα του για μια φουχτα ψηφαλάκια στην κρίσιμη κάλπη της απλής αναλογικής που έπεται.  

Το πρόβλημα του ΚΙΝΑΛ και η παγίωσή του σε δευτερεύοντα ρόλο (παρά τις απελπισμένες προσπάθειες των πετσοταϊσμένων νεο-μητσοτακικών μίντια) δεν είναι δημοσκοπικό. Αντίθετα, είναι βαθύτατα πολιτικό! Πρόβλημα γραμμής αλλά και πρόβλημα εικόνας τυχοδιωκτισμών της νεας ηγεσίας του. Που οδηγεί όλο το κόμμα σε μια αρπαχτή με ανακλαστικά τελευταίας ευκαιρίας, διακινδυνεύοντας το νέο γύρο του pasokification, του οποίου η έκβαση ίσως μοιραία καταλήγει σε οριστική καταβύθιση στο χρονοντούλαπο της κομματικής ιστορίας μας      

 

 

 

 

4 Μαϊ. 2022

Κλονίζονται τα στοιχεία συνοχής

του ελληνισμού

Εδώ και και μερικά χρόνια τα θεμελιώδη στοιχεία συνοχής του ελληνισμού κλονίζονται συθέμελα!

Και όταν λέμε «ελληνισμός» εδώ, δεν εννοούμε την παραδοσιακή συντηρητική έννοια που προσδίδεται στη λέξη, δηλαδή το αυτοπροσδιοριστικό στοιχείο που με επίκεντρο κυρίως το τρίγωνο εννοιών έθνος-πατρίς-θρησκεία, επικαθόρισε επί δύο αιώνες τον τρόπο πρόσληψης του ίδιου του εαυτού τους από μεριάς των ελλήνων, καθώς και της θέσης τους στον κόσμο.  Ελληνισμός ως σύγχρονη θεώρηση των χαρακτηριστικών του πληθυσμού της χώρας μας δεν είναι άλλο από το ευρύ πλέγμα πολιτισμικών και λοιπών συνεκτικών στοιχείων που συγκροτούν την ταυτότητα του. Ταυτότητα, διακριτή και σε σαφή απόσταση από την μηχανίστικη ομοιομορφία διαφορετικών ανάμεσά τους πληθυσμιακών συνόλων, που για πολιτικο-οικονομικούς λόγους οι ελίτ πιέζουν στην εποχή μας να ομογενοποιηθούν καταναγκαστικά, παραμερίζοντας ή εξαφανίζοντας πολιτισμικές ιδιαιτερότητες, χωρίς τις οποίες η ιστορία θα γραφόταν με νομισματοπιστωτικούς όρους και όχι με όρους «σημειωτικής των κοινωνικών αντιθέσεων» επί της υφηλίου.

Ο βαθύτατος και επικίνδυνος αυτος διχασμός έχει κορυφωθεί τα τελευταία χρόνια, σ’ ένα ολέθριο μίγμα φληναφημάτων των φορέων του, σύμφωνα με τα οποία ένα μέρος των ελλήνων ουσιαστικά δεν μπορούν να συγκαταλέγονται στους πολίτες της χώρας. Έτσι, μια μερίδα ελλήνων (αισθητά πλειοψηφική, μάλιστα) έχει τεθεί υπό συστηματικό διωγμό, υπό την αδιανόητη απαίτηση ότι οι έλληνες αυτοί είτε θα πρέπει να αναμορφωθούν και να υποταγούν σ’ έναν τρόπο θέασης των πραγμάτων με τον οποίο προδήλως διαφωνούν και τον αντιμάχονται, είτε θα πρέπει να εξοβελιστούν πάση θυσία και με οποιοδήποτε μέσο από το δικαίωμα συμμετοχής τους στις δημοκρατικές διαδικασίες λήψης των αποφάσεων στη χώρα μας.    

Πρόκειται για μια ακραία και πρωτοφανή επίδειξη αριστοκρατισμού όσων διακινούν  αυτές τις απόψεις, και ταυτόχρονα για την πανηγυρική επιβεβαίωση της αντιδημοκρατικής και κατά βάση ολοκληρωτικής αντίληψης των φορέων του νέου διχασμού για τις δημοκρατικές πολιτικές διαδικασίες στην σημερινή Ελλάδα. Αν παλιότερα η δεξιά στη χώρα μας διακινούσε ανεπισήμως ότι «δεν μπορεί μια αγράμματη αγρότισσα να αποφασίζει για το μέλλον της χώρας, τουλάχιστον ισόκυρα με το ποσο μετράει η γνώμη ενός σπουδαγμένου», σήμερα η αδιανόητη αυτή θέση έχει απροσχημάτιστα μετακινηθεί στο ακροδεξιάς κοπής πρόταγμα «δεν μπορεί οι αριστεροί να είναι εκείνοι που θα αποφασίζουν όπως όλοι οι υπόλοιποι για το μέλλον όλων μας». Οι διώξεις και οι οργανωμένοι και μαζικοί στιγματισμοί προοδευτικών συμπολιτών μας για να εικονογραφηθούν οι ανομολόγητες απομονώσεις και οι προσχεδιασμένες εξωθήσεις στο πολιτικό περιθώριο μερίδας των ίδιων συμπολιτών μας (π.χ. τελευταίο παράδειγμα οι γελοιοποιητικές φωτογραφίες ομιλητών στο πρόσφατο συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ), επισφραγίζουν του λόγου το ασφαλές.

Η κορύφωση αυτής της ανεπίτρεπτα διχαστικής στάσης, που όπως ήδη υπογράμμισα απειλεί σοβαρά το συνεκτικό ιστό του ελληνισμού στην εποχή μας με κίνδυνο εξανδραποδισμού των διαφοροποιών στοιχείων μας ως ξεχωριστής πληθυσμιακής και πολιτισμικής οντότητας στην Ευρώπη κι ολόκληρον τον κόσμο, έχει εκδηλωθεί τα τελευταία λίγα χρόνια. Καταλυτικό αίτιο για την αυξημένη επιθετικότητα των οπαδών αυτού του διχασμού (αν και το πρόβλημα έρχεται από παλιότερα), η κυβέρνηση Τσίπρα 2015-2019, η οποία κλόνισε σοβαρά τις ως τότε βεβαιότητες της πολιτικής και οικονομικής ελίτ ότι η πολιτική παράταξη που την εκπροσωπεί είναι η μόνη που φέρει το δικαίωμα να ασκεί και να νέμεται την πολιτική εξουσία. Με αφορμή το δημοψήφισμα του 2015, μια πρωτοφανής επιχείρηση κατανομής των ελλήνων σε «σωστούς» και «λάθος» (δηλαδή επιδεχόμενους «διόρθωση») εκδηλώθηκε από τους φορείς του σημερινού διχασμού μας. Η κορύφωση της ίδιας επιχείρησης με τον εμμονικό αντισυριζισμό που ακολούθησε και συνεχίζεται ως σήμερα, συνιστούν το επεξηγηματικό πλαίσιο του σημερινού, ακραίου και τελικά πολύ επικίδυνου για τον τόπο νέου διχασμού.        

Βεβαίως, από τους ίδιους φορείς του νέου ελληνικου διχασμού και μερίδας όσων εκόντες-άκοντες υιοθετούν αυτήν την εκδοχή (κυρίως από το ΚΙΝΑΛ) υπάρχει και μια «αντι-αφήγηση» για όλ’ αυτά. Κατ’ αυτή την «αντι-αφήγηση» ο διχασμός αυτός θα πρέπει να χρεωθεί στην αντιπολίτευση που ασκήθηκε στη μνημονιακή επιλογή του Γιώργου Παπανδρέου, την περίοδο 2010-2011. Κάπως έτσι και με προφανώς κατασκευασμένες εικόνες που καμιά σχέση δεν έχουν με την πολιτική πραγματικότητα, για τον νέο διχασμό ευθύνεται ο …ΣΥΡΙΖΑ.

Πρόκειται για μια θέαση στα πράγματα που δεν έχει στοιχειώδη αντοχή σε οποιαδήποτε αναμέτρηση με την αλήθεια. Αρκεί να υπενθυμίσω ότι η ουσιώδης επί της πολιτικής διαδικασίας πράξη ανατροπής του εκλεγμένου τότε πρωθυπουγού Γ. Παπανδρέου, συντελέστηκε από βουλευτές του ίδιου του κόμματός του και όχι φυσικά από βουλευτές άλλων κομμάτων, ιδίως του ΣΥΡΙΖΑ που τότε ήταν περιθωριακή δύναμη.     

Για να επιστρέψουμε στο θέμα του νέου διχασμού ως μεγάλης απειλής κατά της σημερινής Ελλάδας και υπό τον προφανή κίνδυνο διαρραγής του ελληνικού εποικοδομήματος, θα πρέπει να αναφερθεί ότι σύμφωνα με τον Μαρξ «βάση» της κοινωνίας είναι οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες, ενώ «εποικοδόμημα» είναι το πολιτικό της σύστημα, οι νόμοι, οι θεσμοί, η εκπαίδευση, η θρησκεία, η ηθική, η τέχνη, και άλλες δραστηριότητες της πνευματικής και κοινωνικής ζωής των ανθρώπων. Να σημειωθει εδώ ότι ο Μαρξ θεωρούσε το εποικοδόμημα παράγωγο της βάσης και όχι αυτοδύναμο παράγοντα της πολιτικής διαδικασίας. Όμως, ακόμη και με βάση τη συμβατική μαρξική θεώρηση, «βάση» μέσες-άκρες είναι το αντικειμενικό στοιχείο της όλης υπόθεσης (περίπου στα βασικά χαρακτηριστικά του ίδιο και απαράλλαχτο σ’ όλες τις ανθρώπινες κοινωνίες), με το «εποικοδόμημα» να αποτελεί τον κρίσιμο πυρήνα διαφοροποίησης κάθε κοινωνίας (περίκλειστης φυσικά στα όρια ενός κράτους) από τις άλλες. Και εδώ αυτό μας ενδιαφέρει κατά προτεραιότητα!

Εδώ ακριβώς βρίσκεται ο μεγάλος κίνδυνος για τη χώρα! Αυτό που διακυβεύεται εδώ δεν είναι μια πολιτική ή παραταξιακή αντίθεση, έστω και σε υψηλούς τόνους. Αντίθετα αυτό που κινδυνεύει να πληγεί ανεπανόρθωτα είναι αυτή η εδραιωμένη ως σήμερα αντίληψη ομοιογένειας και πολιτισμικής ώσμωσης των ελλήνων (γλώσσα, θρησκεία, παραδόσεις, αίσθηση χώρου γεωπολιτικής αναφοράς, οριοθετήσεις ή προσεγγίσεις με όμορους λαούς κ.λπ), που εδώ και δεκαετίες αποτελούν την «πρώτη ύλη» της αντιλαμβανόμενης ενότητας των πολιτών της χώρας.

Δεν χρειάζεται να αναφερθεί -ως αυτονόητο- ότι τυχόν οριστική διαρραγή του ελληνικού επικοικοδομήματος (όπως αυτό εξηγήθηκε πιο πάνω) είναι μέγας κίνδυνος πολιτικής (και συνάγωγα γεωστρατηγικής) αποσταθεροποίησης του τόπου. Οι δε συνέπειες αυτού δεν εξαντλούνται σε παραταξιακό επίπεδο αλλά συνεπάγονται απώλειες στο επίπεδο των ύψιστων συμφερόντων της χώρας και των πολιτών της. (Ήδη την τελευταία διετία καταγράφονται υποχωρήσεις από πάγια και ως σήμερα  διαπαραταξιακά αποδεκτά πλαίσια σχετικά με τα ελληνικά κυριαρχικά και  εκμεταλλευτικά δικαιώματα στις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την νοτιανατολική Μεσόγειο. Υποχωρήσεις τις οποίες ανέχονται -αν δεν υποστηρίζουν- οι φορείς και τα πρόσωπα του νέου ελληνικού διχασμού).    

Επίσης, πρέπει να συνεκτιμηθεί ότι αυτός ο ύψιστος κίνδυνος διαρραγής του ελληνικού εποικοδομήματος, συμπίπτει με την ακραία σημερινή εικόνα των ταξικών αντιθέσεων ως αποτέλεσμα συγκεκριμένης πολιτικής, συγκεκριμένης κυβέρνησης και συγκεκριμένης πολιτικής ηγεσίας. Κι αυτό είναι ένα σημείο που φορτίζει περαιτέρω τον ίδιο τον νέο διχασμό της Ελλάδας, προσδίδοντάς του μάλιστα και αυξημένη πολιτική αμεσότητα.              

Για την ιστορία (αλλά και λόγους βαθύτερης κατανόησης του πολιτικού υπόβαθρου του νέου διχασμού) θα πρέπει να αναφερθεί στο σημείο αυτό και στην κατακλείδα του παρόντος κειμένου, πού βρίσκονται οι αφετηρίες όλης αυτής της υπόθεσης. Αρχής γενομένης από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, οπότε και με την αποκαθήλωση του Ανδρέα Παπανδρέου τελειώνει και ο κύκλος των μεταδικτατορικών πολιτικών ηγεσιών, οι οποίες και αποκατέστησαν και ενδυνάμωσαν παρά τις διαφορές τους το ελληνικό «εποικοδόμημα», όπως εννοείται στον παρόν κείμενο.

Δεν μπορεί κανένας να γνωρίζει τον βαθμό ανάμιξης του εξωτερικού παράγοντα σε όσα ακολούθησαν -αν και αναμφίβολα ο δυτικός άξονας του διεθνούς πλαισίου διατηρεί παγίως και αυξημένο ενδιαφέρον για το γεωπολιτικό ρόλο της Ελλάδας στην ευρύτερη περιοχή (Βαλκάνια, ελληνο-τουρκικά, ΕΕ και ανατολική μεσόγειος). Μια περιοχή, όπου ο αμερικανο-ευρωπαϊκός διεθνής παράγοντας δεν ήταν και πολύ ικανοποιημένος από την ελληνική στάση εδώ κατά την περίοδο από την πτώση της χούντας ως το 1996. (Και λαμβανομένου υπόψη ότι η στάση της Ελλάδας ως επιλογή της πολιτικής ηγεσίας της και με διαπαραταξιακή αποδοχή κατά την περίοδο αυτή αντανακλά απολύτως τις αντιλήψεις του σήμερα απειλούμενου «ελληνικού εποικοδομήματος», ως συλλογικής αίσθησης των ελλήνων για τη χώρα και τον ιστορικό και γεωπολιτικό ρόλο της στην περιοχή μας).               

Απ’ αυτή την οπτική το περιστατικό των Ιμίων (ως το σημείο αντιστροφής μιας πορείας που ένωσε τους έλληνες) αποκτά αυξημένο συμβολικό και πρακτικό βάρος, ως κρίσιμο σημείο των εξελίξεων. Η Μαδριτη, το Ελσίνκι, οι εμφανείς δυτικές πιέσεις επί δεκαετίες, η διαμεσολαβηση Μάθιου Νίμιτς, το σχέδιο Ανάν σηματοδοτούν τη βαθμιαία υποκατασταση του πλαισίου λήψης των αποφάσεων που σε συνθήκες ενότητας οι έλληνες ασκούσαν διά των πολιτικών εκπροσώπων τους την εξωτερική πολιτική της χώρας. Και αντίστροφα η συμφωνια των Πρεσπών συμβολίζει την τελευταία προσπάθεια εξορθολογισμού της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

Ασφαλώς δεν είναι καθόλου συμπτωματική η τυχοδιωκτική επένδυση στο εθνικιστικό στοιχείο από μεριάς ΝΔ και ΚΙΝΑΛ σχετικά με τη συμφωνία των Πρεσπών. Διότι πρόκειται για τα δύο κόμματα που υπήρξαν οι κύριοι φορείς της συνεχιζόμενης έως σήμερα απόπειρας διαρραγής του ελληνικού εποικοδομήματος.   

 

 

 

 

30 Απρ. 2022

Στο Τατόι η Ελλάδα αναστενάζει

Η εικόνα είναι κατά λογική ομολογία προσβλητική και υποτιμητική για τη χώρα:  Ο πρωθυπουργός μεταβαίνει άρον-άρον κατόπιν πρόσκλησης εστεμμένου στο Λονδίνο, με αιτολογία ότι εκεί θα συζητηθεί επιχειρηματική πρόταση αξιοποίησης δημόσιας έκτασης στη χώρα του επισκέπτη πρωθυπουργού και μάλιστα δημόσιας έκτασης που έχει εξαγοραστεί με πλουσιοπαράροχο τίμημα από τον τέως εστεμμένο στη χώρα του ίδιου πρωθυπουργού!

Σε οποιαδήποτε άλλη σοβαρή και στοιχειωδώς σεβόμενη τους θεσμούς της χώρα, η σχετική πρόσκληση για διερεύνηση του ενδεχόμενου επιχειρηματικής συνεργασίας σε αξιοποίηση δημόσιας κτηματικής περιουσίας (πρόταση απ’ οποιαδήποτε πλευρά και αν προερχόταν) θα διαβιβαζόταν αρμοδίως στον αρμόδιο υπουργό (στη συγκεκριμένη περίπτωση στην υπουργό Πολιτισμού ονόματι Λίνα Μενδώνη, η οποία εκτός από θεματοφύλακας του δημόσιου συμφέροντος στην επίμαχη δημόσια κτηματική περιουσία, δεσμεύεται να εφαρμόζει και τις τυπικές και ουσιαστικές πολιτικές και θεσμικές υποχρεώσεις, που απορρέουν από την ιστορία αποπομπής της βασιλείας στη χώρα του επισκέπτη πρωθυπουργού, κατόπιν μάλιστα διενέργειας δημοψηφίσματος με συντριπτική την προτίμηση στην προεδρευόμενη δημοκρατία). Και ο αρμόδιος υπουργός με διαφάνεια και θεσμικό σεβασμό στα προσδιοριστικά στοιχεία αυτής της άκρως πολιτικής υπόθεσης θα χειριζόταν το θέμα!

Παρ’ ό,τι απολύτως γνωστά τα γεγονότα, χρειάζεται υπενθύμισή τους.

Ο τέως αποζημιώθηκε αδρά για το πέρασμα της περιουσίας του στο ελληνικό δημόσιο, μετά την έκβαση του πολιτειακού δημοψηφίσματος, το οποίο οριστικά έκρινε ότι το πολίτευμα της χώρας θα είναι προεδρευόμενη δημοκρατία. Και μάλιστα ο τέως αποζημιώθηκε πλουσιοπάροχα για περιουσία που αποκτήθηκε επί της κληρονομικής βασιλείας του «οίκου» του, μολονότι δεν δούλεψε ούτε λεπτό για να αποκτήσει τέτοιον πλούτο ο έκπτωτος βασιλιάς. Αντίθετα, ο τέως αποζημιώθηκε για περιουσία που απέκτησε ως απόρροια των δραστηριοτήτων της ιδιότητάς του ως μονάρχης, αμοιβόμενος με προκλητικές αποζημιώσεις σε τότε χώρα φτωχών πολιτών και χειμαζόμενης οικονομίας και παρ’ όλο που είναι ιστορικά αποδεδειγμένο ότι πολλές από τις δραστηριότητες της ελληνικής βασιλείας ασκήθηκαν σε βάρος των ίδιων των συμφερόντων της χώρας μας.           

Όπως και να ‘ναι οι αποζημιώσεις καταβλήθηκαν στο ακέραιο και το θέμα έληξε! Φυσικά υπό καμιά απολύτως ιδιότητα και οποτεδήποτε θα ήταν νοητό να αντιμετωπίζεται ενδεχόμενο επιστροφής του αποζημιωθέντος προφασικά ως «επενδυτή σε μια μπίζνα» κτηματικού ενδιαφέροντος σε δημόσια έκταση. Τέτοια τυχόν εξέλιξη θα ήταν εξευτελιστική για την αποζημίωση που όλοι οι έλληνες καταβάλαμε στον τέως. Τελεία και παύλα!  

Φυσικά ο διάδοχος του βρετανικού θρόνου έχει κάθε δικαίωμα να προσκαλεί οποιονδήποτε για ιδιωτική επίσκεψη. Στην περίπτωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, που είναι εξαιρετικά επιρρεπής σε 3μερες δραπετεύσεις αναψυχής, η πρόσκληση ήταν ασμένως αποδεκτή. Μόνο που δεν ήταν ιδιωτική επίσκεψη, αλλά επίσκεψη υπό την ιδιότητα του έλληνα πρωθυπουργού και με επίσημα ανακοινωμένη ως ατζέντα της την εκμετάλλευση της εξαγορασμένης με πλουσιοπάροχο τίμημα δημόσιας κτηματικής περιουσίας του τέως στο Τατόι.

Είναι εικόνα χώρας επιπέδου τριτοκοσμικής μπανανίας και χώρας με ελλειμματικές δημοκρατικές δομές και διαδικασίες, όπου μάλιστα ο πολιτικός ηγέτης ως εκπρόσωπος ενός καθεστώτος χειρίζεται δημόσιο πλούτο προσωπικά! Φυσικά, για ευρωπαϊκή χώρας και δη και χώρα-μέλος της ΕΕ αυτά είναι αδιανόητα πράγματα. …Αλλ’ ίσως ήδη ανομολόγητα στις Βρυξέλλες την Ελλάδα και τον Κυριάκο Μητσοτάκη αντιλαμβάνονται ακριβώς ως ένα ιδιότυπο καθεστώς στα κράσπεδα δυνητικής εκτροπής από τα δημοκρατικά και θεσμικά ειωθότα της ΕΕ. Ακριβώς όπως συμβαίνει με τη διένεξη Βρυξελλών-Όρμπαν, που μάλιστα αυτές τις μέρες αναθερμαίνεται.               

Ποια είναι, λοιπόν, τα κίνητρα της νέας αήθειας του Κυριάκου Μητοτσάκη; Νομίζω πως δεν υπάρχει άλλη εξήγηση επ’ αυτού από το ότι είτε εδώ ψαρεύονται ακροδεξιές φιλοβασιλικές ψήφοι τη στιγμή ακριβώς που η επιρροή της κυβέρνησης συρρικνώνεται (δηλαδή πρόκειται για σκαστή περίπτωση μικροπολιτικής), είτε ο ίδιος ο πρωθυπουργός διατηρεί προσωπικό ενδιαφέρον για τη «μπίζνα» (ποιό ενδιαφέρον άραγε;), είτε συμβαίνουν ταυτόχρονα και τα δύο! Είναι εύκολα αντιληπτό πόσο προσβλητική για τους θεσμούς και τις δημοκρατικές διαδικασίες είναι αυτή η πρωθυπουργική στάση!     

Σε κάθε περίπτωση, το μόνο που θα ήταν νοητό ως θεσμικά και συμβολικά ανταποκρινόμενο στην εντολή του πολιτειακού δημοψηφίσματος αλλά και της συμφωνίας περιέλευσης του Τατοΐου στο δημόσιο κατόπιν αδρής αποζημίωσης στον τέως, είναι να αποκλείεται συμβολικά και επί της πολιτικής ουσίας ότι δεν μπορεί να είναι νοητό το ενδεχόμενο ανάμιξης οποιουδήποτε ιδιώτη και υπό την οποιαδήποτε ιδιότητα στην εκμετάλλευση του δημόσιου πλούτου του Τατοΐου. Αντίθετα επιβάλλεται η διασφάλιση παγίως ότι είναι ανοιχτή και χωρίς κανέναν περιορισμό η πρόσβαση σ’ όλους τους πολίτες στο κτήμα, ως ελάχιστης πλην άκαμπτης αναγνώρισης του δικαιώματός τους να απολαμβάνουν εκείνο που εξαγοράστηκε πανάκριβα από το δημόσιο για λογαριασμό τους! Ανοιχτή πρόσβαση για πάντα και υπό την εγγύηση του υπουργείου Πολιτισμού ως θεματοφύλακα του δημόσιου συμφέροντος (εν προκειμένω της Λίνας Μενδώνη, που σιωπά παρά την ολοφάνερη θεσμική αήθεια του Κυριάκου Μητσοτάκη).   

(Υγ.: Είναι τραγική και απολύτως αυτογελοιοποιητική η αντίδραση απέναντι σ’ όλ’ αυτά,  όσων δήθεν διαπίστωσαν «υπερβολή» στις αναφορές περί πολιτειακής πτυχής στην υπόθεση συνάντησης Κυριάκου Μητσοτάκη-Κάρολου στο Λονδίνο, με ατζέντα την εκμετάλλευση της εξαγορασμένης από τον τέως δημόσιας περιουσίας στο Τατόι!  Όλοι αυτοί, απαξάπαντες εκτός του κυβερνώντος κόμματος αλλά συστηματικά ταγμένοι στην απόπειρα να ξεπλένουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν όλα τα παραπάνω. Θεωρώ πως με τη στάση τους αυτή απλά επιβεβαιώνουν τη στρατηγική σύμπλευσή τους με τον νεο-μητσοτακισμό. Οι φερετζέδες απλά έπεσαν με οριστικό τρόπο!)     

 

 

 

 

28 Απρ. 2022

Η παράδοξη αναβάθμιση

Κατ’ αρχάς (και επειδή περισσεύει η κακόβουλη και πυώδης αντίδραση σε όσα αντάλλασουμε ως σκέψεις) να τονίσω ότι η πρόσφατη αναβάθμιση σε ό,τι αφορά την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας από τον οίκο Standard and Poor's (S&P) είναι ένα θετικό γεγονός! Να προστεθεί ότι αυτονόητη ευχή είναι να αναβαθμιστεί το ταχύτερο η Ελλάδα σε αξιολόγηση επενδυτικής βαθμίδας, ώστε η χώρα μας να μπορεί να χρηματοδοτείται από τις αγορές τουλάχιστον με όρους σχετικής αντιστοιχίας με τις άλλες-χώρες μέλη της ευρωζώνης.

Φυσικά δεν πρέπει να διαφεύγει της προσοχής μας ότι αυτό το παράλογο φαινόμενο χρεωστικού εξανδραποδισμού της ελληνικής οικονομίας από την ευρωζώνη του γερμανικού περιοριστικού δημοσιονομικού προτάγματος (επακόλουθο και άμεσο σύμπτωμα της μνημονιακής δεσποτείας, την οποία επέβαλαν στη χώρα μας οι ευρωπαίοι εταίροι μας με λεόντειες ρυθμίσεις υπέρ των συμφερόντων τους και με τα ελληνικά συμφέροντα σαφώς να υποβαθμίζονται) έχει καταλήξει εδώ και 12 χρόνια σε μια οικονομική «τρέλα»: Στη ζώνη του ενιαίου νομίσματος να είναι εντεταγμένη μια χώρα μειωμένων δυνατοτήτων και ευκαιριών σε σύγκριση με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη του κλαμπ, αλλά οι αξιολογήσεις των Βρυξελλών για την οικονομία της χώρας αυτής να γίνονται επί ίσοις όροις! Δεν ξέρω ποιός οικονομολόγος δεν μπορεί να αντιληφθεί το παρανοϊκό της όλης υπόθεσης…

Και αφήνω για άλλη ανάλυση τον πρόσθετο παραλογισμό του παρατεταμένου χρεωστικού αδιεξόδου για την Ελλάδα, που σήμερα επιδεινώνεται. Έναν παραλογισμό, που εκτός του ότι αποκαλύπτει τη γύμνια του επιχειρήματος ότι η Ελλάδα είναι ασφαλής επειδή το χρέος της κυρίως είναι έναντι του ευρωπαϊκού δημόσιου τομέα (στοιχείο που για την ουσιαστική αξιολόγηση μιας οικονομίας παρέλκει, αφού αυτό που εκτιμάται είναι η βιωσιμότητα του χρέους μιας χώρας με οικονομικούς και όχι με πολιτικούς όρους), επισφραγίζει τον εξαρτησιακό χαρακτήρα της ελληνικής οικονομίας από την ευρωζώνη.

Σε τέτοιες, λοιπόν, συνθήκες και υπό το πρόσθετο βάρος των αυξημένων επιπτώσεων για την ελληνική οικονομία ένεκα του πληθωρισμού αλλά και της γενικότερης υφεσιακής τάσης στην ευρωζώνη, αιφινιδίως και σε τελείως αντίρροπη με το κλίμα κατεύθυνση, η S&P …αναβάθμισε την πιστοληπτική αξιολόγηση της Ελλάδας!

Αξίζει να σημειωθεί ότι πριν απ’ αυτήν την αναβάθμιση υπήρξε έντονη φημολογία για έντονο προβληματισμό στα οικονομικά επιτελεία των οίκων αξιολόγησης σχετικά με την ελληνική οικονομία, μη εξαιρουμένου του ενδεχόμενου ακόμη και της υποβάθμισής της. Τα οικονομικά στοιχεία, άλλωστε, σε καμιά περίπτωση δεν μπορούν να τεκμηριώσουν τη βασιμότητα της αναβάθμισης από την S&P!

Τέλος, οι ιδιαίτερα συγκρατημένες δηλώσεις ικανοποίησης του πρωθυπουργού και του κ. Σταϊκούρα (υπουργού Οικονομικών που τελεί υπό πολιτική εξαφάνιση -όπως και όλοι σχεδόν οι υπουργοί- εδώ και κανα μήνα και επανεμφανίστηκε με την ευκαιρία της αναβάθμισης), επιβεβαιώνει και την εσωτερική επιφύλαξη ακόμη και στην Ελλάδα και από μια κυβέρνηση που όντας εδώ και εβδομάδες στα σχοινιά μιας επιταχυνόμενης πτώσης της εικόνας της θα δίψαγε για ένα καλό νέο, σχετικά με την αιτολογική βασιμότητα της αναβάθμισης από την S&P!

Βεβαίως οι οίκοι αξιολόγησης είναι ιδιωτικές επιχειρήσεις αρμόδιες να διαχειρίζονται κατά βούληση την αξιοπιστία τους. Ωστόσο, δεν μπορεί να μην εντοπιστεί εδώ ότι εν μέσω των αβεβαιοτήτων του ρωσο-ουκρανικού πολέμου, με παρούσες εμφανείς υφεσιακές πιέσεις στην ευρωζώνη, με τα ελληνικά επιτόκια εξωτερικού δανεισμού να έχουν απογειωθεί στη ζώνη του 3% και με το spread να βρίσκεται στη ζώνη του 2,2%  (δηλαδή με τις άλλες χώρες-μέλη της ευρωζώνης να έχουν πρόσβαση σε εξωτερικό δανεισμό με επιτόκια κάτω του 1%, με εξαίρεση την Ιταλία) και, τέλος, με επίσημο πληθωρισμό άνω του 8%, η αναβάθμιση συνιστά ένα παράδοξο.

Λαμβανομένου ιδίως υπόψη ότι το περασμένο μόλις καλοκαίρι το επιτόκιο εξωτερικού δανεισμού για την Ελλάδα είχε υποχωρήσει κάτω από το 1% και στα χαμηλότερα επίπεδα από το 2008, και παρά ταύτα τότε οι οίκοι αξιολόγησης παρέμεναν φειδωλοί σε αξιολογήσεις αναβάθμισης της ελληνικής οικονομίας, η αντίφαση είναι ολοφάνερη.    

Δεν έχω πρόθεση να μακρηγορήσω άλλο επί του θέματος! Μακάρι οι αγορές και οι επενδυτές να πείστηκαν από την αναβάθμιση της S&P. Αλλά όπως και να ‘ναι η ελληνική οικονομία βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση ακόμη κι από εκείνη στην οποία βρέθηκε όταν η χώρα εισερχόταν στον κύκλο της μνημονιακής δεσποτείας. Ίσως η μεγαλύτερη αήθεια της σημερινής κυβέρνησης είναι με πόση αφροσύνη κατασπατάλησε το κεφάλαιο ασφάλειας που οι έλληνες εξασφάλισαν με αιματηρές συνέπειες βγαίνοντας από το μνημόνιο, ώστε σήμερα να επιστρέφουμε σε δεινή θέση, ως αποτέλεσμα μιας οικονομικής πολιτικής, όπου το μόνο που διακρίνεται ως προτεραιότητά της είναι η σκανδαλώδης υποστήριξη δημοσία δαπάνη ιδιωτικών κορβανάδων, στο πλαίσιο ενός πρωτοφανούς για ευρωπαϊκή χώρα νεποτισμού, υπέρ ημετέρων και επιχειρηματικών συμφερόντων με ονοματεπώνυμο.