Μολυβάκι

29 Φεβ. 2020

Η σκευωρία, οι μεθοδεύσεις

και οι πολιτικές διώξεις

Η παρακολούθηση των εργασιών της προανακριτικής επιτροπής, εκτός από το τρέχον μεγάλο πολιτικό και δημοσιογραφικό ενδιαφέρον της, διαθέτει και μια άλλη λεπτή πτυχή: Τη διευκόλυνση διακρίβωσης μέσα απ’ τα μάτια απλών πολιτών των πραγματικών πολιτικών συντεταγμένων, εντός των οποίων άνοιξε και εξελίσσεται το θέμα. Κατά την εντύπωσή μου είναι εμφανές και δεν μπορεί με τίποτα «να σπρωχτεί κάτω απ’ το χαλάκι», ότι πρόκειται για ενεργοποίηση των όποιων υφιστάμενων διατάξεων του νόμου περί ευθύνης υπουργών, για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας, με ερωτήματα θεσμικού δημοκρατικού ενδιαφέροντος, και όχι υποθέσεις διαφθοράς πολιτικών προσώπων.

Η διαπίστωση άγει και σ’ ένα βαθύτερο συμπέρασμα: Η προανακριτική συγκροτήθηκε μέσα σ’ ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο, καθοριστικά επηρεαζόμενο από το κλίμα που διαμορφώθηκε στη χώρα την περίοδο 2015-2019. Δηλαδή, μια περίοδο, που σχετικά μ’ αυτή -επίσης εδώ για πρώτη φορά από την πτώση της χούντας- η αντιπολίτευση έθεσε επίσημα σε αμφισβήτηση την πολιτική νομιμοποίηση εκλεγμένης από δύο αλλεπάλληλες κάλπες κυβέρνησης να ασκήσει τα εκ του συντάγματος σαφώς οριζόμενα καθήκοντά της. (Κάτι ανάλογο, αλλά χωρίς ποτέ να αχθεί αυτή η πτυχή σε υπόθεση κοινοβουλευτικής διερεύνησης, συνέβη και με την πρόθεση του Γ. Παπανδρέου να πραγματοποιήσει δημοψήφισμα, η οποία άλλωστε τότε δεν επιχειρήθηκε, αφού ο τότε πρωθυπουργός ανετράπη σε λίγες ώρες από το ίδιο μπλοκ δυνάμεων της Ν.Δ. και μέρους του τότε ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ήδη ΚΙΝ.ΑΛ., που σήμερα κυβερνάει τη χώρα).

Προσεκτικότερη ματιά στα πράγματα δείχνει ότι εδώ εντοπίζεται μια κρίσιμη μεταβολή των όρων διεξαγωγής του συστήματος κομματικών ανταγωνισμών: Ενώ ως σήμερα υποθέσεις πολιτικής διαφθοράς ή και σκευωρίες περί τούτου (όπως με το «βρώμικο ‘89») επιστρατεύτηκαν από κόμματα με κύριο σκοπό να παραχθούν πολιτικά αποτελέσματα σε βάρος των πολιτικών αντιπάλων τους, σήμερα ελλείψει υποθέσεων φερόμενης πολιτικής διαφθοράς κατά την 5ετία ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (παρ’ ό,τι προσπαθήθηκε με μεγάλη επιμέλεια να παραχθούν τέτοιες υποθέσεις από τη «μιντιακή δικτατορία» που στήριξε και τα μάλα συνέβαλε στη αναρρίχηση του σημερινού μπλοκ εξουσίας στη κυβέρνηση), υιοθετείται το θεσμικό πεδίο, ως πεδίο τέλεσης ενδεχόμενου «πολιτικού εγκλήματος», για να κερδηθούν «πόντοι» στις τρέχουσες κομματικές αντιπαραθέσεις.

Το πράγμα δεν θα ήταν τόσο σοβαρό, αν δεν είχε προηγηθεί προαναγγελία επί 5 συναπτά έτη από μεριάς της αντιπολίτευσης της πρόθεσης να αμφισβητηθεί ανοιχτά η θεσμικά εδραία βούληση της τότε κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης να διεκδικεί το αυτονόητο δικαίωμά της να κυβερνήσει εφ’ όσον έχει εκλεγεί (ή όταν και αν και στο μέλλον τυχόν θα επανεκλεγεί). Άλλωστε, καθόλου τυχαία και συμπτωματικά, πριν μερικές μέρες μόλις, διεξήχθη ενώπιόν μας ως πολίτες, ο απροσχημάτιστος διάλογος σχετικά με το δικαίωμα να αγγίξει ο Τσίπρας τους ελληνικούς «αρμούς εξουσίας», ή όχι, ακόμη κι αν θα έχει κερδίσει στο μέλλον εκλογές. Δηλαδή, εδώ δεν είναι ίσως μια πολιτική αστοχία «ανυπόμονων οπαδών» της Ν.Δ. ή του ΚΙΝ.ΑΛ, αλλά πολιτική εξέλιξη, απόρροια μιας 5ετούς ακροδεξιάς πολιτικής προέλευσης απόπειρας να τεθούν περιοριστικοί όροι στις τρέχουσες δραστηριότητες των κομμάτων.  

Το φαινόμενο που εδώ περιγράφω, ως ρητή πολιτική γραμμή της Ν.Δ. όταν ήταν στη αντιπολίτευση, και με τη σαφέστατη σύμπραξη του ΚΙΝΑΛ, ανιχνεύεται σε πληθώρα περιπτώσεων: από το δημοψήφισμα του 2015, έως τη συμφωνία των Πρεσπών. Κυριάκος Μητσοτάκης και Φώφη Γεννηματά δεν διάρθρωσαν επί μία 5ετία τον θεσμικά προσδιοριζόμενο αντιπολιτευόμενο λόγο τους, αλλά συστηματικά έθεσαν σε αμφισβήτηση τη νομιμοποίηση της κυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να ασκεί τα καθήκοντά της!   

Μόνον που άλλο είναι να εγείρεις τέτοια ζητήματα όταν βρίσκεσαι στην αντιπολίτευση και άλλο να τα ανοίγεις ως κυβερνητικές επιλογές. Στην αντιπολίτευση σε σημαντικό βαθμό η συστηματική διεκτραγώδηση και η υπερβολικά φορτισμένη αρνητική αφήγηση ενός κόμματος για τα εκάστοτε κυβερνητικά έργα θεωρείται (και είναι) μέρος του συστήματος κομματικών αντιπαραθέσεων. Κι αυτό ισχύει ακόμη κι αν η ασυμβίβαστη αντιπολίτευση εκτείνεται και σε υπόνοιες περί αντιδημοκρατικών προαιρέσεων των κυβερνώντων.  Στο κάτω-κάτω ακόμη και ως παγίως τιθέμενο από τις αντιπολιτεύσεις ένα αίτημα «άψογης» λειτουργίας των δημοκρατικών θεσμών λειτουργεί ως τείχος ανάσχεσης «γλιστριμάτων» της οποίας κυβερνητικής εξουσίας.  

Η μεταβολή που επισήμανα ως εδώ, σηματοδοτεί την έγχυση στο πολιτικό DNA ενός κυβερνώντος πλέον κόμματος (και με την υποστήριξη ενός άλλου κόμματος, που φέρει το ειδικό ενδιαφέρον ότι υπήρξε καίριος «αρμός» νομιμοποίησης των εξουσιών που σήμερα αμφισβητούνται -και αμφισβητούνται όχι πλέον από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αλλά από δυναμικές κοινωνικές και ιδελογικοπολιτικές και σε διεθνή κλίμακα), μιας προσχώρησης στη λογική των καθαρών πολιτικών διώξεων κατά αντίπαλων κομμάτων. Η προανακριτική δεν είναι μια υπόθεση ενδεχόμενης διαφθοράς πολιτικών προσώπων αλλά μια υπόθεση ενδεχόμενης τέλεσης πολιτικών  εγκλημάτων! Αυτό είναι το σημείο που αλλάζει δραματικά τα πράγματα και γεννά βαθύτερες σκέψεις για τα κίνητρα συγκρότησης της προανακριτικής. 

Οι ίδιες οι εργασίες της προανακριτικής εμφανίζουν και μια περίεργη συμπόρευση των όσων συμβαίνουν στο πλαίσιο των εργασιών της με τις γενικές πολιτικές ιδιαιτερότητες της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Αμέσως μετά την εμπέδωση ως εγγενούς στοιχείου της σημερινής διακυβέρνησης, την εικόνα της εξαιρετικά χαμηλής πολιτικής ποιότητάς της, στο πλαίσιο των εργασιών της προανακριτικής (και ενώ ως τότε τίποτα το στοιχειωδώς σοβαρό δεν είχε από τις καταθέσεις των μαρτύρων τεκμηριωθεί), αιφνιδίως -και απολύτως εκτός του πεδίου πολιτικών  προσλαμβανουσών της- μια μάρτυρας της προανακριτικής και πρώην κορυφαία δκαστική λειτουργός άνοιξε το ζήτημα ότι ο Παπαγγελόπουλος, λέει, «σχεδίαζε πραξικόπημα»!!!   

Λίγο νωρίτερα, άλλος πρώην κορυφαίος δικαστικός λειτουργός (που μάλιστα είχε ήδη εξεταστεί από την προανακριτική και ενώ ο ίδιος πριν από την προανακριτική είχε δώσει πληθώρα καταθέσεων για παρόμοιες υποθέσεις χωρίς ποτέ να δώσει την  παραμικρή ένδειξη πολιτικών επεμβάσεων στο έργο του ως εν ενεργεία κουρυφαίος δικαστικός λειτουργός), επίσης αιφνιδίως ζητάει να δώσει συμπληρωματική κατάθεση, στην οποία αυτή τη φορά τα θυμάται όλα και ανακαλεί στη μνημη του ότι τελικά έγιναν πολιτικές παρεμβάσεις στη δουλειά του όταν ήταν εν ενεργεία δικαστικός.

Και οι δύο παραπάνω πρώην δικαστικοί-μάρτυρες συνέχισαν να ασκούν τα δικαστικά τους καθήκοντα καθ’ όλη σχεδόν τη διάρκεια διακυβέρνησης της χώρας από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., χωρίς ΠΟΤΕ  να έχουν κάνει λόγο για πολιτικές παρεμβάσεις. Άλλωστε, αν ποτέ το έλεγαν και εγεννάτο στα σοβαρά ζήτημα «πραξικοπήματος» από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., το οποίο καθ’ οιονδήποτε τρόπο θα αφορούσε σε παρέμβαση στις αρμοδιότητές τους, όφειλαν να το έχουν επισημάνει από τότε. Κι αν απέφυγαν τότε να το κάνουν φοβούμενοι την εκδίκηση των δυνάμει «πραξικοπηματιών», σήμερα θα έπρεπε να έχουν τη δυνατότητα να προσκομίσουν αποδείξεις για δικές τους δικαστικές αποφάσεις, οι οποίες ελήφθησαν υπό το κράτος πιέσεων των «πραξικοπηματιών» και τις οποίες τότε δεν μπόρεσαν λόγω του φόβου τους να αμφισβητήσουν. Προσκόμισαν  μήπως κανένα τέτοιο στοιχείο; Όχι! Διενέξεις με άλλους δικαστικούς λειτουργούς διατείνονταν πάντοτε πως είχαν.

Όμως, αυτές τις τουλάχιστον περίεργες παρεμβάσεις πρώην δικαστικών στο ζήτημα έγερσης ενδεχόμενων πολιτικών εγκλήματων κατά την περίοδο διακυβέρνησης από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (και όχι ενδεχόμενων εγκλημάτων πολιτικών διαφθοράς), συνοδεύουν και τους προσδίδουν αμιγώς πολιτικό περιεχόμενο συνδεόμενο ευθύτατα με τη σημερινή διακυβέρνηση της Ν.Δ. και τον συμπληρωματικό ρόλο του ΚΙΝ.ΑΛ., 3 στοιχεία:

1. Η μαζική, χύδην και πέραν κάθε ενδεχόμενου συμπτωματικής θεώρησης των πραγμάτων από ελεύθερους δημοσιογραφικούς κύκλους που θεώνται τις εξελίξεις και μεταφέρουν τις εξελίξεις στην κοινή γνώμη, υιοθέτηση των καταγγελιών περί «πραξικοπήματος» από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (μάλλον ως αποτυχόν θα πρέπει να το εκλαμβάνουν, άλλη εκδοχή δεν στέκει), ως σοβαρών! Ενώ αυτές προδήλως πάσχουν από αφόρητη γελοιότητα. Και υπογραμμίζεται εδώ, ως καταλυτικό κατά την αντίληψή μου στοιχείο των πολιτικών πραγμάτων που αφορούν στην προανακρτική, ότι η υιοθέτηση του γελοίου και παντελώς αναπόδεικτου αποδιδόμενου στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. «πραξικοπήματος» (ως υπόθεσης τόσο σοβαρής ώστε θα πρέπει να διευρυνθεί το πεδίο διερεύνησης της προανακριτικής και στα περί «πραξικοπήματος»), έρχεται από εκδοτικούς κύκλους και δημοσιογράφους-όργανά τους, που συγκαταλέγονται στο μπλοκ εξουσίας που υπό την πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη σήμερα κυβερνάει τη χώρα. Δηλαδή, της «μιντιακής δικτατορίας» που (με το αζημίωτο και με σαφές αντίκρισμα σε οφέλη επιχειρηματικά και μιντιακά «για πάρτη τους») κατά την περίοδο 2015-2019 και στο πλαισίο του αντισυριζισμού Ν.Δ.-ΚΙΝ.ΑΛ. κατέστη το μεγαλύτερο πολιτικό όπλο του νεο-μητσοτακισμού να καταλάβει την εξουσία όπως και έγινε τον περασμένο Ιούλιο.

2. Η ευθεία και χωρίς περιστροφές υπόδειξη πολιτικών πρόσωπων μη μελών των προανακριτικής (τουλάχιστον ενός νυν υπουργού και αντιπροέδρου του κυβερνώντος κόμματος και ενός πρώην πρόεδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ήδη ΚΙΝ.ΑΛ.) προς τα μέλη της να διευρυνθεί το πεδίο διερεύνησης της προανακριτικής. Ο πρώτος εκ των δύο πιο πάνω πολιτικών  προσώπων, μάλιστα, όχι μόνον το υποδεικνύει αλλά έχει διακρίνει τέτοια βασιμότητα στα περί «πραξικοπήματος», ώστε ήδη κάνει λόγο για ισόβια δεσμά ως ποινή για το αποδιδόμενο «πολιτικό έγκλημα» στον πρώην πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Θα μπορούσε αυτό το σημείο να αποδοθεί καλή τη πίστει στις ψυχοσυνθέσεις έντονου πάθους, που χαρακτηρίζουν την πολιτική ταυτότητα των δύο ανωτέρω πολιτικών προσώπων –συχνά και προς ζημία τους. Όμως, τέτοια συγχωρητική προσέγγιση σε μια ολοφάνερη θεσμική απρέπεια, η οποία πέραν των άλλων εισάγει την Ελλάδα στον αστερισμό κρατών που οι κυβερνήσεις τους ασκούν πολιτικές διώξεις κατά πρώην εκλεγμένων πρωθυπουργών (για πολιτικά εγκλήματα και όχι υποθέσεις ενδεχόμενης διαφθοράς), προσκρούει στα ειδικά χαρακτηριστικά των δύο ανωτέρω πολιτικών προσώπων: Ο πρώτος εμπλέκεται στο σκάνδαλο Novartis και είναι ένα εκ των δύο πολιτικών προσώπων από τα δέκα που συνολικά ενεπλάκησαν, του οποίου η περίπτωση δεν εχει τεθεί στο αρχείο από τις εισαγγελικές αρχές. Ο δεύτερος είναι ένα πολιτικό πρόσωπο που επίσης ενεπλάκη στο σκάνδαλο Novartis και η περίπτωσή του έχει τεθεί  στο αρχείο από τις εισαγγελικές αρχές, αλλά επί πλέον είχε άμεση ανάμιξη στην ανατροπή του εκλεγμένου πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου με αφορμή τότε την πρόθεση διενέργειας δημοφίσματος. Δηλαδή, ο δεύτερος συγκαταλέγεται στο πολιτικό προσωπικό που μαζί με τον Αντώνη Σαμαρά ήταν από τα πρώτα που συνέβαλαν στην πρακτική ποινικοποίησης πολιτικών αποφάσεων (ανεξαρτήτως του ότι ποτέ δεν κινήθηκε ποινική διαδικασία κατά του Γ. Παπανδρέου, αφού άλλωστε εκείνος ανετράπη εν μία νυκτί). Και ο ίδιος με ανάλογο τρόπο αντέδρασε και στο δημοψήφισμα που τελικά έκανε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., αντιπαρατειθέμενος πρωτίστως όχι σε επίπεδο διαφοράς πολιτικών απόψεων για το θέμα, αλλά εμμένοντας αξιοσημείωτα στην προσέγγιση περί του «παράνομου χαρακτήρα» του δημοψηφίσματος του 2015. Μ’ άλλα λόγια, για απόπειρα «πραξικοπήματος» επέκρινε και τότε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α.. Κι αφήνω ότι καθ’ όλη τη διάρκεια της διακυβέρνησης ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν ο θεωρητικός πρωτεργάτης της αντίληψης περί του αντιθεσμικού τρόπου διακυβέρνησης Τσίπρα, δηλαδή είναι εκ των κεντρικών διαμορφωτών του πολιτικού πλαισίου που επιχείρησε να θέσει τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εκτός του ανεκτού δημοκρατικού περιβάλλοντος που επιβάλλει το πολίτευμά μας, παρ ό,τι το κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης είχε κερδίσει δύο αλλεπάλληλες εκλογικές αναμετρήσεις!                       

3. Και άλλοι κορυφαίοι θεσμικοί παράγοντες, αναρμοδίως και χωρίς να το έχει ζητήσει η προανακριτική, σπεύδουν να ανοίξουν θέμα διεύρυνσης του πεδίου διερεύνησης της προανακριτικής! Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν δύο περιπτώσεις, που και μόνον η δημόσια αναφορά τους σε υποδείξεις και έμπρακτες προγαγωγές του σεναρίου διεύρυνσης  του διερευνητικού πεδίου αρμοδιότητας της προανακριτικής, συνιστούν βαρύτατες θεσμικές αήθειες. Ο πρώτος είναι ο σημερινός υπουργός Δικαιοσύνης, Κώστας Τσιάρας! Ο δεύτερος -και εδώ μιλάμε για κλασσική περίπτωση καταχρησης εξουσίας από τον τρίτο σε θεσμικό βάρος πολιτειακό παράγοντα- είναι ο πρόεδρος της Βουλής, Κωνσταντίνος Τασούλας, που απηύθυνε ερώτημα στη νομική υπηρεσία της Βουλής περί της διεύρυνσης του πεδίου διερεύνησης της προανακριτικής, χωρίς να το έχει ζητήσει η προανακριτική, ευτελίζοντας πλήρως την εθνική αντιπροσωπεία!

Αυτά ειναι τα αληθή πολιτικά δεδομένα σχετικά με την προανακριτική. Και φυσικά δεν είναι τα αφηγήματα Ν.Δ. και ΚΙΝ.ΑΛ, τα οποία η «μιντιακή δικτατορία» πλασάρει στους πολίτες. Τα υπόλοιπα είναι φληναφήματα που εξυπηρετούν ανάγκες κομματικών στρατευμάτων. Αφηγήματα, από τη μία της Ν.Δ. για να συγκρατήσει τον Σαμαρά στο όχημα ανοχής του Κυριάκου Μητσοτάκη (με την προσδοκία ότι ο Τσίπρας θα αχθεί στο ειδικό δικαστήριο) αλλά και για να υποστηρίξει στοχειωδώς το παράλληλο αφήγημα ότι «για όλα φταίει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α.». Από την άλλη αφηγήματα του ΚΙΝ.ΑΛ. για να προσπαθήσει να εμφανίσει ως δήθεν σκευωρία (και όχι ως απόρροια πληθώρας στοιχείων και πέραν καταθέσεων προστατευόμενων μαρτύρων), την ήδη εξελισσόμενη περίπτωση εμπλοκής του πρώην παραταξιακού υπουργού Υγείας, Ανδρέα Λοβέρδου, στην κατεύθυνση άσκησης ποινικών διώξεων σε βάρος του. 

Και στο τέλος όλων, με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να αναγκάζεται (να πρέπει) να αποδείξει ότι «δεν είναι ελέφαντας» και …δεν οργάνωνε πραξικόπημα. Άλλωστε, ακόμη κι αν το οργάνωνε (παρά την πρόδηλη και μόνο με σκοπιμότητες πολιτικών διώξεων αναφορά σε τέτοιες γελοιότητες), αφού πραξικόπημα ουδέποτε έγινε, σε τι ακριβώς συνίσταται το πολιτικό έγκλημα του Τσίπρα; Έλα ντε! Μήπως εισερχόμαστε σε περίοδο προκαταβολικής ποινικοποίησης και των πολιτικών προθέσεων; Αν ναι, πρόκειται για πεντακάθαρη εξ αντίθετης πολιτικής φοράς αντιδημοκρατική εκτροπή του Κυριάκου Μητσοτάκη, συνεπικουρούμενου από τη Φώφη Γεννηματά!

Πόσο επιλεκτική πρόσβαση στη λογική κατανόηση της αλήθειας πρέπει να εχει κανένας για να διακρίνει «πραξικοπήματα» από τον Τσίπρα, όταν περιπτώσεις κυβερνητικών εκτροπών και αλλεπάλληλων περιστατικών κατάχρησης εξουσίας από κυβερνητικά στελέχη και κρατικά όργανα της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν γίνει καθημερινότητά μας; Μήπως όσοι τα βλέπουν έτσι τα πράγματα, απλά τα πραγματικά θεσμικά πραξικοπήματα και τις δημοκρατικές εκτροπές του νεο-μητσοτακισμού δικαιολογούν και ανέχονται;

 

 

 

 

27 Φεβ. 2020

Η λιβυοποίηση της Ελλάδας

Στη σημερινή Λιβύη (μαζί με τη διεθνοποιημένη εμπόλεμη κατάσταση και τα μνημόνια Ερντογάν-αλ Σάρατζ σχετικά με την …ελληνική ΑΟΖ) βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη ένα από τα μεγαλύτερα ανθρωπιστικά δράματα στην παγκόσμια ιστορία. Οι πρόσφυγες που έχουν συγκεντρωθεί εκεί τα τελευταία 2-3 χρόνια ανέρχονται πλέον σε περισσότερους από 1 εκατ. ψυχές, που φιλοξενούνται σε στρατόπεδα-κολαστήρια.

Οι συνθήκες ζωής και η μικρή ροή προς την Ευρώπη διογκώνουν κάθε μέρα όλο και περισσότερο το πρόβλημα και πλέον οι θάνατοι από την πείνα και τις αρρώστιες, μαζί με τους μαζικούς βιασμούς και τις δολοφονίες, ανάμεσά τους και πολλών παιδιών, εικονογραφούν αυτό το μεγάλο όνειδος για την ανθρωπότητα, το οποίο παραμένει στα αζήτητα του διεθνούς ενδιαφέροντος και μόνον ο ΟΗΕ με τα ελάχιστα μέσα που διαθέτει προσπαθεί να κάνει κάτι.

Πρέπει να λεχθεί ότι η κατάσταση αυτή σωρευόμενων εκατομμυρίων ανθρώπων-φαντασμάτων στις παρυφές των δυτικών κοινωνιών, εν προκειμένω της Ευρώπης, είναι ευθεία απόρροια της αδυναμίας και της απροθυμίας των ευρωπαϊκών χωρών να διαχειριστούν τα προσφυγικό.

- Αδυναμίας, λόγω του ότι η παγκόσμια κρίση που προκάλεσαν οι ίδιες αυτές δυτικές κοινωνίες και η άρνησή τους να άρουν τα αίτια που την προκάλεσαν γεννούν τις στρατιές των προσφύγων που «πολιορκούν» πια τις αναπτυγμένες χώρες με μόνο αίτημα των κολασμένων να επιβιώσουν (και όχι να βελτιώσουν τη ζωή τους, ως «μετανάστες», όπως προσχηματικά και ενοχικά προσπαθούν να μας πουν ηγέτες, όπως ο Τραμπ, ο Ορμπάν αλλά και πολλοί στην Ελλάδα…)

- Απροθυμίας, λόγω του ότι οι εκλογικές πελατείες της διευρυνόμενης ακροδεξιάς οδηγούν τις κυβερνήσεις των δυτικών χωρών σε μια πολιτική «στεγνοποίησης» του προβλήματος, ως δήθεν λύσης του, ενώ ιστορικά είναι γνωστό ότι κανενός είδους «φράχτης» ποτέ δε κατόρθωσε να καταστεί ουσιαστική απάντηση στο φαινόμενο μετακίνησης των πληθυσμών.

Η συζήτηση αυτή έχει άμεσο ελληνικό ενδιαφέρον, διότι τηρουμένων των διαφορών σε κλίμακες ακριβώς το ίδιο σκηνικό με τη διαχείριση του προσφυγικού στη Λιβύη, επιχειρείται να διαμορφωθεί και εδώ στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου με τα κλειστά κέντρα της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Δηλαδή, σαθρές υποδομές σώρευσης προσφύγων, που αναμφίβολα πολύ σύντομα θα καταλήξουν σε κολαστήρια, με μόνο στόχο να μείνει μακριά από μας (και την υπόλοιπη Ευρώπη) το πρόβλημα.

Η πολιτική της κυβέρνησης Μητσοτάκη εδώ είναι καινοφανής για τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά πράγματα και διακρίνεται απ όλες τις προηγηθείσες πολιτικές διαχείρισης του προσφυγικού στην Ελλάδα και την Ε.Ε.. Και διακρίνεται, επειδή αντί να αποσκοπεί στην αποφόρτιση των περιοχών εισέλευσης των αθροιζόμενων προσφύγων προς άλλες περιοχές, επιδιώκει τη σώρευσή τους στις περιοχές εισέλευσης και «στεγανοποίησης» έναντι της όποιας προσπάθειας αποφόρτισης, που έκαναν όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα και την Ευρώπη. Με λίγα λόγια εδώ επιχειρείται η λιβυοποίηση των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου, ως αρθρωμένης κυβερνητικής πολιτικής δήθεν αποτελεσματικής διαχείρισης του προσφυγικού!

Μόνο που τα λιβυκά παράλια εν σχέσει με τα ευρωπαϊκά παράλια στη Μεσόγειο ανήκουν σε διαφορετικές χώρες και διαφορετικές ηπείρους. Αντίθετα, τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου ανήκουν στην Ελλάδα και την Ευρώπη και όχι σε ασιατική χώρα. Η πολιτική «στεγανοποίησης» των κλειστών κέντρων, επομένως, είναι η πρώτη φορά που επιχειρείται στο εσωτερικό της Ευρώπης και εντός της συγκεκριμένης χώρας, της Ελλάδας! Και ακριβώς εδώ και ένεκα τούτου προδιαγράφεται ο τεράστιος κίνδυνος να καταστούν η Λέσβος, η Χίος, η Σάμος και άλλα ελληνικά νησιά του Αιγαίου ζώνες «ειδικού σκοπού», για να μην ενοχληθούν η κυβέρνηση της ηπειρωτικής Ελλάδας και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Ας μην επεκταθώ στις ενδεχόμενες συνέπειες που συνειρμικά ανακαλούνται στο σημείο αυτό, πάντα σε παραλληλισμό με τη Λιβύη, δηλαδή το σενάριο υπό διεθνή επιτήρηση επιτροπείας συνολικότερα του ανατολικού Αιγαίου με αφορμή το προσφυγικό και τη διαχείρισή του. Και παρακάμπτοντας την ομολογουμένως μεγάλη ανησυχία μου για την πιθανότητα τυχόν τέτοια διεθνής επιτήρηση ένεκα του προσφυγικού, να επεκταθεί και σε θερμότερα πεδία, με δεδομένες τις διαρκείς τουρκικές διεκδικήσεις σε βάρος ελληνικών κυριαχικών δικαιωμάτων στα νησιά μας και βλέποντας τον πόλεμο στη Λιβύη να εξελίσσεται ανεμπόδιστα, παρά την έντονη παρουσία του διεθνούς παράγοντα στην πολύπαθη αφρικανική χώρα.   

Αυτές είναι οι συντεταγμένες της προσφυγικής πολιτικής της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη. Τα υπόλοιπα, η «κυρία Τασία», η γελοία προσπάθεια από τη δεξιά μεταμφίεσης εξαθλιωμένων προσφύγων σε δήθεν μέλη μιας οργανωμένης μεταναστευτικής κίνησης, ή σε Τούρκους και τζιχαντιστές πράκτορες, ή σε υγειονομικές «βόμβες», είναι μόνο για να συμβάλλουν στην απόκρυψη του σχεδίου λιβυοποίησης της Ελλάδας (των νησιών  του ανατολικού Αιγαίου συγκεκριμένα) από την κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Και -νομίζω- με όσα εξέθεσα ως εδώ να έχει γίνει απολύτως σαφές γιατί αυτή η πολιτική για το προσφυγικό πρέπει με τη συμβολή όλων μας να ηττηθεί κατά κράτος και οριστικά και να (επαν)ενεργοποιηθεί το ταχύτερο η πολιτική αποφόρτισης των  νησιών του ανατολικού Αιγαίου από προσφυγικούς πληθυσμούς  προς την ηπειρωτική Ελλάδα και προς τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Είναι υπόθεση ύψιστων ελληνικών συμφερόντων και εδώ δεν χωρούν αναβολές. Η κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη έχει την υποχρέωση να το πράξει. Το πολύ-πολύ να χάσει τις επόμενες εκλογές. Η χώρα και οι πολίτες της προηγούνται των αναγκών προφίλ του Κυριάκου Μητσοτάκη. Ως εδώ!     

 

 

 

 

24 Φεβ. 2020

Οι κουκούλες

και ο θεσμικός δωσιλογισμός

Στα πολιτικά κοινά της ΝΔ και του ΚΙΝΑΛ, που αρέσει-δεν αρέσει αθροίζονται σε μια ενιαία πολιτική στάση απέναντι στην αριστερά, η εκλογική νίκη του Κυριάκου Μητσοτάκη έφερε μεγάλη ικανοποίηση, που ήταν πολύ δύσκολο να κρυφτεί. Σήμερα, 7 μήνες μετά τις εκλογές, ένα μεγάλο μέρες εκείνης της ικανοποίησης απουσιάζει ή για να τεκμηριωθεί ως προς τη βασιμότητά της θα πρέπει να παραβλέπει την πολύ κακή διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Έτσι, πολύ σύντομα μετά τις εκλογές ένα σκηνικό πολιτικής εξισορρόπησης και εκλογίκευσης του μανιακού αντισυριζισμού 2015-2019 κατ’ ανάγκη αλλάζει τα δεδομένα.

Όμως, αυτός ο αντισυριζισμός, έτσι όπως δομήθηκε και έγινε αντικείμενο κεντρικής παραταξιακής εκμετάλλευσης από τη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, έχει πλέον καταστεί ταυτοτικό στοιχείο για τα δύο κόμματα στο σημερινό κομματικό σκηνικό. Και ο κλονισμός πειστικότητας του ίδιου αυτού αντισυριζισμού, εξαναγκάζει τα δύο κόμματα, από τα οποία εκπροσωπείται πολιτικά το σύνολο σχεδόν της εγχώριας συντηρητικής παράταξης, να αναζητήσουν και να επιχειρήσουν να πλασάρουν στην κοινή γνώμη νέους λόγους του «γιατί πρέπει κανένας να (συνεχίσει να) είναι αντισυριζα». Πολλώ μάλλον αφού το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης πλέον δεν κυβερνά –όταν, δηλαδή, αρκούσε η διεκτραγώδηση της κυβερνητικής πολιτικής και η παραπληροφόρηση σχετικά με τα αποτελέσματά της, για να βγαίνουν με ευκολία «στο κλαρί» οι φορείς του αντισυριζισμού, αυθόρμητοι ή στρατευμένοι.

Ήδη η μονότονη υπενθύμιση του πόσο κακό έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ έχει αρχίσει να «παλιώνει» ως βιώσιμη στάση απέναντι στα σημερινά με τόσο ταχείς ρυθμούς, ώστε ακόμη και πολλοί  που μέχρι πριν λίγο καιρό μεγαλοφώνως την επιστράτευαν σήμερα το αποφεύγουν. Όπως και να το κάνουμε, δεν μπορεί με τις κακές εξελίξεις για την Ελλάδα στο διεθνές πλαίσιο, με τις επικείμενες μαζικές κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, με τη δραματική επιδείνωση στο προσφυγικό, και πολλά-πολλά άλλα, να αρκείται κανένας στο «ναι, αλλά ο ΣΥΡΙΖΑ μας κόστισε 100-200 δισ.» για να ξεπερνάει τη φθορά του. Παρατηρώ, μάλιστα, ότι σε όσους -παρά τον ανεπίκαιρο και πολιτικά άγονο χαρακτήρα της προσπάθειας να αναφέρεται κανένας στην αρνητική σημερινή διακυβέρνηση με παραπομπές στο τί έκανε ο ΣΥΡΙΖΑ- επιμένουν να το κάνουν, έχουν αρχίσει να εκδηλώνονται έντονες αντιδράσεις, συχνά άκρως ειρωνικές.

Στην προσπάθεια ΝΔ και ΚΙΝΑΛ να βρεθούν νέα στοιχεία δικαιολόγησης του αντισυριζισμού, πρωτεύουσα θέση έχει πλέον λάβει η προανακριτική και το αφήγημα ΝΔ και ΚΙΝΑΛ ότι το μέγα σκάνδαλο της Novartis στις πολιτικές πτυχές του ήταν σκευωρία. Δηλαδή, ότι ποτέ δεν ήταν ένα σκάνδαλο με στενές ερμηνευτικές σχέσεις της εκδήλωσής του στο πολιτικό επίπεδο και πως ό,τι είχε γίνει για τα δισ. υπερτιμολογήσεων στο φάρμακο (ιδίως εν μέσω κρίσης) ήταν δουλειά μερικών γιατρών και λιγοστών εταιρικών στελεχών. (Κι αν ήταν κι αυτά, γιατί κατά την άποψη υπουργού της σημερινής κυβέρησης και αντιπροέδρου του κυβερνώντος κόμματος, οι φαρμακοβιομηχανίες απλά έκαναν τη δουλειά τους και τίποτα το μεμπτό δεν τους καταλογίζεται…)

Αφήνω πόσο πειστικό μπορεί να είναι το ότι γενικώς σκάνδαλο δεν υφίσταται, όταν οι υπερτιμολογήσεις και τα εταιρικά κέρδη δεν υπόκεινται σε αμφισβήτηση. Όπως αφήνω και το πόσο πειστικό μπορεί να είναι ότι όλ’ αυτά έλαβαν χώρα εν αγνοία πολιτικών προσώπων, τα οποία είτε όχι μόνο δεν αναμίχτηκαν αλλ’ ούτε και εγνώριζαν, είτε -αν αναμίχτηκαν- το μόνο που έκαναν να διακινούν μεταξύ διαφόρων παραγόντων του χώρου του φαρμάκου πακέτα δισ. ευρώ.  Και τα αφήνω αυτά, διότι δέχομαι ότι για να αποδοθεί ποινική ευθύνη σε πολιτικό πρόσωπο χρειάζεται σοβαρή τεκμηρίωση.  Όπως σοβαρή είναι η τεκμηρίωση για την περίπτωση του Ανδρέα Λοβέρδου, σε βάρος του οποίου έχει τεθεί σε κίνηση η διαδικασία άσκησης ποινικής δίωξης για την υπόθεση.          

Και στο σημείο αυτό περνάμε στην πολιτική ουσία της υπόθεσης!

Όταν ορκίστηκε ο Κυριάκος Μητσοτάκης πρωθυπουργός, 4 θέματα εξετάστηκαν από τη νέα κυβέρνηση της ΝΔ ως ενδεχόμενα αντικείμενα διερεύνησης τυχόν υποθέσεων με ποινικό ενδιαφέρον για την απελθούσα κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ:

α. υποθέσεις Πετσίτη και Καλογρίτσα, που μάλλον εξ αρχής έπασχαν ως προς τη σοβαρότητα της επιλογής του να καταστούν «οχήματα απόδειξης» της δήθεν συριζικής διαφθοράς,

β. προδοσία για «το ξεπούλημα της Μακεδονίας μας»,

γ. η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ κόστισε 100-200 δισ., και

δ. με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis, η κυβέρνηση και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας κατασκεύασαν μια σκευωρία κατά των πολιτικών αντιπάλων τους (πρώην  πρωθυπουργών και υπουργών σε κυβερνήσεις ΝΔ και τότε ΠΑΣΟΚ, σήμερα ΚΙΝΑΛ) για να ωφεληθούν (o ΣΥΡΙΖΑ και ο Τσίπρας) από την πολιτική φθορά των δύο κομμάτων.

Για τα τρία πρώτα η συνέχεια είναι γνωστή και λίαν αποκαλυπτική του αποδεικτικού έρματος που είχαν οι υποθέσεις αυτές.

Το τέταρτο, όμως, δηλαδή η πολιτική σκευωρία κατά ΝΔ και ΚΙΝΑΛ  με αφορμή το σκάνδαλο της Novartis, επελέγη να ανοίξει και συνεχίζεται ως σήμερα. Η συγκρότηση της προανακριτικής επιτροπής, μάλιστα, πολιτικά αποδεικνύεται ότι είναι επιλογή που έτυχε της έγκρισης του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη, όσο κι αν σήμερα ο ίδιος επιχειρεί την ακροβασία να προσπαθεί να εμφανίσει ότι κρατάει αποστάσεις.  

Γιατί το έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης;

Νομίζω πως το έκανε για δύο βασικούς λόγους:

- Πρώτος, για να δώσει κάτι προς εκτόνωση της οργής που ο ίδιος ως αντιπολίτευση και συνειδητότατα επισσώρευσε σε πολίτες στο πλαίσιο δόμησης του αντισυριζισμού, ως βασικού σημείου της σχεδισμένης τακτικής του να πάρει την εξουσία (αν μετεκλογικά καμιά κίνηση κατά της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ δεν αναλαμβανόταν με όρους πολιτικο-ποινικής καταδίωξης, ο ίδιος ο αντισυριζισμός θα ελεγχόταν ως περιεχόμενο και ως προς τις προθέσεις δόμησής του), και

- Δευτερος, για να προσφέρει στον ασυγκράτητο Σαμαρά ένα έστω σημείο, ως λόγο ανοχής στη πρωθυπουργία Κυριάκου Μητσοτάκη και επομένως διατήρησης της κομματικής συνοχής της ΝΔ, ενώ ο ίδιος κυβερνά.      

Η αρχική υιοθέτηση της προανακριτικής ως «χρυσωμένο χάπι» σε πολιτικά κοινά που εσύ ο ίδιος έχεις αφιονίσει στο αντισύριζα κλίμα, δεν είχε και πολλά-πολλά ως περιεχόμενο: Το πολύ-πολύ, αν προέκυπτε τίποτα, να στηνόταν στο σκαμνί ο Παπαγγελόπουλος, για τον οποίο φαίνεται ότι στη ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ εκτιμήθηκε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα τα έδινε και όλα προς υπεράσπισή του. (Κι αυτή η εκτίμηση ΝΔ-ΚΙΝΑΛ για ήπια αντίδραση του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με τον Παπαγγελόπουλο αρχικά φάνηκε να δικαιώνεται).

Όμως, όσο ο καιρός περνάει με την προανακριτική να έχει τεθεί σε τροχιά θεσμικού εκφυλισμού της (με πρωτοφανούς έκτασης και ανεπανάληπτου κυνισμού άμεσες πιέσεις πολιτικής εξουσίας σε βάρος δικαστών), ταυτόχρονα τόσο περισσότερο επιβεβαιώνεται ότι η φθορά από τη κάκιστη διακυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ραγδαία και επικίνδυνη για την επιτυχή ευόδωση της ανιχνευόμενης πρόθεσης του πρωθυπουργού να κάνει πρόωρες εκλογές σε λίγους μήνες, πριν συσσωρευτεί και άλλη δυσαρέσκεια σε βάρος του. Δηλαδή, η προανακριτική από αρχικά μια επιλογή εκτόνωσης του αντισυριζισμού που δόμησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης και μια παραχώρηση στα γινάτια Σαμαρά (και ΚΙΝΑΛ), σήμερα μετακινείται αλλού! Μετατρέπεται σε κεντρικό σημείο του νέου μετεκλογικού αντισυριζισμού, που χρειάζονται ΝΔ και ΚΙΝΑΛ για να ανακόψουν τη φθορά τους και να αποτρέψουν την εμπέδωση στο μετεκλογικό σκηνικό του διδύμου Τσίπρα-ΣΥΡΙΖΑ, ως φορέα που δεσπόζει στην εκπροσώπηση της δυσαρέσκειας από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και την κυβέρνησή του.

Στην ίδια κατεύθυνση του νεο-μητσοτακικού επικοινωνιακού σχεδίου (επανα)δόμησης του καινούριου (μετεκλογικού) αντισυριζισμού, τοποθετώ και την ατυχή προσπάθεια να παρατεθεί προ ημερών τεχνηέντως ζήτημα «κομμουνιστικού κινδύνου», εάν τυχόν ο Τσίπρας επανερχόταν στην κυβέρνηση. (Θέμα, στο οποίο εκτιμώ ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έδωσε μεγαλύτερη σημασία απ’ όση έπρεπε, με αποτέλεσμα μεταγενέστερες της αρχικής αναφορές Τσίπρα στο ίδιο θέμα, να δώσουν το δικαίωμα στην κρατική τηλεόραση σε δελτίο ειδήσεων να μεταδίδουν τη φράση, «εξηγήσεις» έδωσε  ο Αλέξης Τσίπρας στις αναφορές του σε «αρμούς εξουσίας» Μια φράση που μόνο συντάκτης προπαγάνδας θα μπορούσε να γράψει και όχι βέβαια ένας συντάκτης δελτίου ειδήσεων σε κρατικό κανάλι σε δημοκρατική χώρα).

Όμως, στην προανακριτική φαίνεται ότι θα παιχτούν όλα για όλα, αν και εφόσον ο Κυριάκος Μητσοτάκης χρειάζεται απαραίτητα τις πρόωρες εκλογές απαλλαγμένες από τον κίνδυνο να τις χάσει ή να υποστεί σοβαρή φθορά, που θα προαναγγέλλει αποχώρησή του όσον ούπω. Και θα παιχτούν όλα για όλα εκεί, αφού για να σταθεί κάποια ισχυρή στήριξη στον μετεκλογικό νέο αντισυριζισμό που θα επιχειρήσει να στήσει ο πρωθυπουργός, χρειάζεται ο κεντρικός στόχος να είναι ο ίδιος ο Τσίπρας! Και κάπως έτσι έχει αρχίσει η προετοιμασία, με προαναγγελίες από κυβερνητικά χείλη (που ως τώρα δεν έχουν επιτιμηθεί κατά κανένα τρόπο από τον πρωθυπουργό) ότι ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ οδεύει προς το ειδικό δικαστήριο, και όχι απλά αυτό και μόνο, αλλά ότι θα του επιβληθεί κιόλας η ποινή των ισόβιων δεσμών.

Μόνο που ο Κυριάκος Μητσοτάκης, προετοιμαζόμενος για την ολοφάνερη εκτροπή, στην υπόθεση της προανακριτικής διέπραξε 3 ολέθρια για τον ίδιον σφάλματα:

1. Ό,τι και σκαρφιστεί ο ίδιος ως πολιτική ή ποινική ευθύνη Τσίπρα για τη δήθεν σκευωρία που οργάνωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ κατά πολιτικών αντιπάλων του την περίοδο που ήταν πρωθυπουργός, τα στοιχεία κατά πολιτικών προσώπων στο καθ’ αυτό σκάνδαλο Novartis ολοένα και περισσότερο από τα στοιχεία που έρχονται στη φως προκύπτουν από καταθέσεις μαρτύρων που …δεν είναι προστατευόμενοι. Είναι μάρτυρες με ονοματεπώνυμο και χωρίς κουκούλα! Κι εδώ, δεν απομένει παρά μόνο ένα ζήτημα: Εάν εκτός και πέραν των καταθέσεων των προστατευόμενων  μαρτύρων τα στοιχεία τεκμηριώνουν ανάμιξη υπουργών στο καθ’ αυτό σκάνδαλο Novartis, τότε ποιά ακριβώς είναι η σκευωρία; Και γιατί θα χρειαζόταν να στηθεί αυτή η σκευωρία;

2. Με την προσπάθεια κάπως να σταθεί το αφήγημα περί «πολιτικής σκευωρίας» και τη θεσμικά ανεπίτρεπτη (όπως πλέον σαφώς έχει προκύψει) στόχευση σε πολιτικά προσχεδιασμένη και προωθούμενη στην κοινή γνώμη από τη συμμαχική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη «μιντιακή δικτατορία» αμφισβήτηση της αξιοπιστίας των προστατευόμενων μαρτύρων ως εγκάθετων του ΣΥΡΙΖΑ, πως μπορεί να παραβλέπεται ότι τεράστιος όγκος άλλων στοιχείων αιτιολογεί πλήρως την ανάγκη διερεύνησης τυχόν ευθυνών πολιτικών προσώπων; Κι αν αρκούν όλα αυτά τα άλλα στοιχεία, πέραν των όσων έχουν καταθέσει οι προστατευόμενοι μάρτυρες, για να παρέχεται εδραίο έρεισμα διερεύνησης της τυχόν ανάμιξης πολιτικών προσώπων, τότε ήδη η πολιτική σκευωρία από τον Τσίπρα, ως ενδεχόμενο, δεν έχει ήδη καταπέσει; Δηλαδή, τι αποδίδεται στον Τσίπρα; Μήπως αποδίδεται ότι ενώ τα στοιχεία επαρκούσαν (εκτός των καταθέσεων προστατευόμενων μαρτύρων) για να κινηθεί η διαδικασία αναζήτησης τυχόν ευθυνών πολιτικών προσώπων, ο Τσίπρας την ίδια ώρα επικουρικά έστηνε μια πολιτική σκευωρία, την οποία …δεν χρειαζόταν; 

3. (Και σοβαρότερο) Ό,τι και να έχει γίνει, οι δημόσιες απειλές κατά δικαστών που διερευνούν το καθ’ αυτό σκάνδαλο Novartis και κατά μαρτύρων, απειλές από χείλη μελών της κυβέρνησης και χωρίς ο πρωθυπουργός να έχει αποστασιοποιηθεί ούτε ένα χιλιοστό από τις απειλές αυτές, αποτελεί σκαστή περίπτωση εκτροπής από τις ρυθμίσεις που ρητά ορίζουν την αυτονομία της δικαιοσύνης από τη νομοθετική και την εκτελεστική εξουσία. Είναι πασιφανές θεσμικό πραξικόπημα!

Με τέτοιο τρόπο και τέτοια μέσα ο Κυριάκος Μητσοτάκης πιστεύει ότι θα μπορούσε γύρω από μια ενδεχόμενη παραπομπή Τσίπρα σε ειδικό δικαστήριο -ή και απλώς επισύροντάς τέτοια απειλή- να οικοδομηθεί ένα νέο πλαίσιο αντισυριζισμού, που θα τον διευκόλυνε να ξεπεράσει τη σοβαρή φθορά σε βάρος του, η οποία προκύπτει από την κάκιστη πρωθυπουργία του; Αν πράγματι το πιστεύει, δεν απομένει παρά να το επιχειρήσει! Μόνο που πίσω από τις εκτροπές αποδεικνύεται πως πάντα παραμονεύει μια δυσάρεστη έκπληξη: Η μεθόδευση αυτή να επιστρέψει στον εμπνευστή της, ως εφιάλτης.       

 

 

 

 

20 Φεβ. 2020

Η αριστερά, η δεξιά

και οι «αρμοί της εξουσίας»

Τί άραγε προκάλεσε την τόσο έντονη ανησυχία της κυβέρνησης; Η γνωστή αναφορά Τσίπρα στους «αρμούς της εξουσίας» είναι πράγματι τόσο απειλητική για την κατάλυση δημοκρατικών θεσμών, ώστε σοβαρά κόμματα (το κυβερνών  και το τρίτο σε κοινοβουλευτική δύναμη) να ξιφουλκούν κατά Τσίπρα, αποδίδοντάς του ολοκληρωτικές νοοτροπίες; Ή απλά δεν είναι παρά ένα ακόμη παιχνίδι εντυπώσεων στην επιφάνεια του πολιτικού πεδίου, στο οποίο σήμερα κυριαρχεί το ιδιότυπο καθεστώς του μπλοκ εξουσίας που κυβερνάει τη χώρα (και όχι του κόμματος-πολιτικού φορέα που το εκπροσωπεί, την Ν.Δ.), μαζί με τους εμφανείς και συγκεκαλυμμένους συμπαραστάτες του;

Νομίζω πως δεν είναι τίποτα από τα δύο! Ούτε πραγματική είναι η απειλή κατά της δημοκρατίας από τις δήθεν ολοκληρωτικές αντιλήψεις Τσίπρα -το κατανοεί άλλωστε η μεγαλη πλειοψηφία των πολιτών που δεν ασχολήθηκε καθόλου με τη συζήτηση περί «αρμών εξουσίας», έχοντας άλλα σοβαρότατα προβλήματα να αντιμετωπίσει ως συνέπεια της κυβερνητικής πολιτικής, από το εισόδημα των νοικοκυριών που ξαναμπαίνει από την κυβέρνηση Κυριάκου Μητσοτάκη σε κύκλο πιέσεων παρά το τέλος των μνημονίων, μέχρι τον κίνδυνο κατάσχεσης της πρώτης κατοικίας συμπολιτών μας, τη ραγδαία επιδείνωση στα εθνικά μας θέματα, το δράμα των προσφύγων στα νησιά του αν. Αιγαίου που γίνεται πλέον και δράμα των Ελλήνων κατοίκων τους, και πολλά-πολλά άλλα. Αλλ’ ούτε, πάλι, είναι απλά ένα παιχνίδι εντυπώσεων της «μιντιακής δικτατορίας» που διαχειρίζεται την ενημέρωση της κοινής γνώμης, με ειδεχθή -αλλά πολιτικά ενδεικτικότατη- επιμονή στην πρακτική των fake news και της παραπληροφόρησης. 

Τι τελικά είναι, λοιπόν, αυτή η αγωνία για την «κομμουνιστική απειλή» που δήθεν αναδύεται από την ατάκα Τσίπρα περί «αρμών εξουσίας»; Νομίζω πως είναι το αποδεικτικό στοιχείο -ένα από τα πολλά παρόμοια- των πολιτικών ορίων του πολιτικού, οικονομικού επιχειρηματικού και μιντιακού μηχανισμού που συγκροτεί ακριβώς το μπλοκ εξουσίας, το οποίο περί τον Κυριάκο Μητσοτάκη κυβερνά τη χώρα εδώ και επτά μήνες.

Πρόκειται ακριβώς για την αγωνιώδη προσπάθεια να προστεθούν (από το ίδιο μπλοκ εξουσίας) στις πολιτικές προσλαμβάνουσες της κοινής γνώμης κάποια νέα πολιτικά στοιχεία, απολύτως τεχνητά φυσικά, που θα μπορούσαν να στηρίξουν το πολιτικό αφήγημα, με το οποίο κέρδισε τις τελευταίες εκλογές η Ν.Δ. και το οποίο ραγδαία χρεοκοπεί και με μάλλον ηχηρό τρόπο μπροστά στα ματιά των πολιτών. 

Αλήθεια, τί απέμεινε άραγε όρθιο απ’ αυτό το αφήγημα των εκλογών του περασμένου Ιουλίου, που ως βάση μιας δέσμης πολιτικών πεποιθήσεων θα μπορούσε εδραία να είναι το πολιτικό πλαίσιο μιας διακυβέρνησης των επόμενων 3,5 ετών; Έμειναν τα εκατοντάδες δισ. ευρώ που δήθεν κόστισε η διακυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. 2015-2019, και τα οποία έχουν τόσο γελοιοποιηθεί και αποδομηθεί ως μέρος του ίδιου αφηγήματος, που ούτε οι ίδιοι οι εμπνευστές του δεν τολμούν πια να το επαναλάβουν στα σοβαρά; Έμεινε, μήπως, η εθνική καταστροφή του μακεδονικού;  Έμεινε η σκαστή περίπτωση ανερυθρίαστης  ψευδολογίας ότι δήθεν η κυβέρνηση Τσίπρα αντάλλαξε το όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων; Έμεινε -ιδίως μετά το δυστυχώς με τεράστιο κόστος για την Ελλάδα φιάσκο της επίσκεψης Μητσοτάκη στον Ντόναλντ  Τραμπ- η δραματικών τόνων αντιπολίτευση Μητσοτάκη ότι «η συναντηση Τσίπρα-Ερντογάν δεν ήταν καλά προετοιμασμένη»; Έμεινε, λέτε, η επίθεση κατά Τσίπρα ότι δήθεν η κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν εκείνη που εφερνε τους πρόσφυγες, ενώ σήμερα η κυβερνητική πολιτική για το θέμα καταρρέει και οι αρμόδιοι υπουργοί ο ένας μετά τον άλλον και συνεχώς εγκαταλείπουν την αρμοδιότητα και την ίδια ώρα  επανιδρύεται άρον-άρον το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής που είχε συγκροτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ και ο κ. Μητσοτάκης από την πρώτη μερα της ορκωμοσίας του ως πρωθυπουργός είχε καταργήσει; Ή μήπως έμεινε το 4ο μνημόνιο;

Για να γίνει κανοητό το τρέχον κίνητρο της μεγάλης υποκρισίας για την ανησυχία ότι δήθεν ο Τσίπρας απείλησε ότι «θα κάνει κομμουνισμό» (στην οποία δυστυχώς προσχώρησε και το ΚΙ.ΝΑΛ.), θα πρέπει να λάβουμε υπόψη ένα πρόσθετο στοιχείο: Ότι ενώ είναι σαφές ότι η κυβερνητική αξιοπιστία πλήττεται καίρια από τις αλλεπάλληλες αστοχίες της με απτό κόστος για τους πολίτες, ο Τσίπρας, από την άλλη πλευρά, επικοινωνιακά σημειώνει τη μία επιτυχία μετά τη άλλη και παρά το δυσμενέστατο και λίαν εχθρικό για τον ίδιο και το κόμμα του σκηνικό που υπαρχει στα εγχώρια μέσα ενημέρωσης. Η υποκρισία, λοιπόν, της δήθεν ενεργοποίησης των δημοκρατικών ανησυχιών Μητσοτάκη, δεν είναι άλλο από προσπάθεια να κερδηθεί έστω ένα σημείο για την κυβέρνηση που φθείρεται ταχέως. Κι επειδή οι τεχνητές και κατασκευασμένες «πραγματικότητες» του μιντιοκρατικού και συμφεροντοκεντρικού συστήματος που πρωθυπουργεύει  δεν μπορούν στα σοβαρά να ανακόψουν την πορεία κυβερνητικής φθοράς, ούτε να ξεγελάσουν τους έντονα πιεζόμενους και σε πληθώρα πεδίων από τις κυβερνητικές επιλογές πολίτες, τελικά δεν μένει τίποτα ουσιώδες για να ισοφαριστεί -έστω στις εντυπώσεις- το πολύ κακό εξάμηνο της διακυβέρνησης Μητσοτάκη.

Φρονώ πως εδώ παράγεται και η εξήγηση για ένα ακόμη σημείο της μητσοτακικής μας γκρίζας πραγματικότητας: Επειδή ακριβώς το αφήγημα με το οποίο κέρδισε ο πρωθυπουργός τις εκλογές ξεφτίζει με γρήγορους ρυθμούς, και επειδή η χαίνουσα ιδεολογική ένδεια της εγχώριας δεξιάς -που τείνει προς την αφασία- συντρέχει και είναι ορατή, η κυβερνώσα παράταξη, ως πολιτικός εκπρόσωπος του μπλοκ εξουσίας που αντιπροσωπεύει, αναζητά απεγνωσμένα δημόσιο λόγο με ιδεολογικές «γωνίες», που θα της επέτρεπε να «βγάλει» την 4ετία. Όμως, ούτε η περιρρέουσα αναξιοπιστία του ξεπερασμένου νεοφιλελευθερισμού, ούτε ο παραδοσιακός συνηρητικός καραμανλισμός δεν μπορούν να καλύψουν αυτή την ανάγκη. Για τον λόγο αυτό, η προσφυγή στις εύκολες και με «γωνίες» -αλλά ταυτόχρονα θεσμικά και δημοκρατικά επικίνδυνες- ακροδεξιές ιδεολογικοπολιτικές κατασκευές, είναι «μία κάποια λύσις».            

Κάπως έτσι, έχουν «πάρει κεφάλι» ως απτές και ενισχυόμενες συν τω χρόνω μέσα στη Ν.Δ. οι φωνές Σαμαρά, Άδωνη και Βορίδη, ως οι μόνες που μπορούν να προσφέρουν οχήματα πολιτικής εκπροσώπησης σε συντηρητικά πολιτικά κοινά, τα οποία ο χαοτικός, ανερμάτιστος και χαμηλής ποιότητας λόγος του Κυριάκου Μητσοάκη δεν μπορεί να συνεγείρει. Και κάπως έτσι στους «πρώτους τίτλους» της πολιτικής ταυτότητας της διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη έχουν εγκατασταθεί θέματα όπως ο κ. Χρυσοχοΐδης και η αστυνομική βία, η κυρία Κεραμέως και οι θρησκοληπτικές αντιλήψεις της περί Παδείας, ο ρατσιστικός λόγος κατά των προσφύγων, την ώρα που η οικονομία θα χρειαζόταν γενναίες αποφάσεις δημοσιονομικής επέκτασης αντί για χρηματοδοτήσεις μητσοτακικών ημετέρων και θα χρειαζόταν και μια αποφαστική αντίδραση στις τουρκικές προκλήσεις.  Και, τέλος, κάπως έτσι ανησύχησαν στη Ν.Δ. για τους «κομμουνιστικούς αρμούς εξουσίας" του Αλέξη Τσίπρα!     

Ποιός είναι ο μεγαλος δημοκρατικός κίνδυνος απ’ όλ’ αυτά; Είναι ο εκπεσμός -αργά, αλλά με σταθερό βηματισμό, ως τώρα- σε μια άδηλη εκτροπή στα μέτρα των καιρών μας!

Η δεξιά, είτε ως ακροδεξιά είτε ως παραδοσιακή πολιτική παράταξη της συντήρησης, ιστορικά κατασκεύαζε στο πλευρό των δημοκρατικών θεσμών παραεξουσίες, για να ασκεί πιέσεις στους πολίτες και να υφαρπάζει την πολιτική προτίμησή τους. Παρακράτος λεγόταν! Σήμερα, παρακράτος είναι ο μιντιακός μηχανισμός, ο οποίος προσφέρει το μέσο προσέλκυσης πολιτικών κοινών, με ανταλλάγματα προς οφελός του, σε κρατικές παρεμβάσεις υπέρ των συμφερόντων  του

Θεωρώ άκρως ενδεικτικό του μεγάλου δημοκρατικού κινδύνου που αναδύεται απ’ όλ’ αυτά ότι στο μεγάλο θέμα της προανακριτικής επιτροπής, μόνη φωνή της Ν.Δ. είναι το τρίο Σαμαράς-Άδωνης-Βορίδης! Με αναφορές σε ευθείες απειλές φυλάκισης και διώξεων κατά πολιτικών αντιπάλων τους -του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εν προκειμένω- και σε συμπεριφορές ευθέως αντικείμενες στα θεμελιώδη δημοκρατικά ήθη. Την ίδια στιγμή η μεγάλη πλειοψηψία των βουλευτών τη Ν.Δ. και των υπουργών  του κόμματος, τηρούν κομψά αποστάσεις από τις αήθειες του παραπάνω νεοδημοκρατικού τρίο, αφήνοντας την επιβολή της ακροδεξιάς που δρα μέσα στο κυβερνών κόμμα να εμπεδώνεται. Σχεδόν ένα κλίμα φόβου μοιαζει να αναδύεται από τους βουλευτές της Ν.Δ. απέναντι στους Σαμαρά-Άδωνη-Βορίδη, με τον ίδιο τον Κυριάκο Μητσοτάκη θεατή της εικόνας.

Όπως καθόλου τυχαίο δεν θεωρώ ότι στη σημερινή Ν.Δ. προνομιακό πεδίο πολιτικού λόγου και στην κυβερνητική πολιτική της έχουν δραστηριότητες με πολιτικό παρελθόν σχέσεων με την ακροδεξιά, όπως τα σώματα ασφάλειας.

 

 

 

14 Φεβ. 2020

Η κορυφαία κυβερνητική απάτη

με την πρώτη κατοικία 

(Μέρος B΄: Πολιτική και κοινωνική πτυχή)

Η ιστορία με τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών, φυσικά έχει ένα καθαρό πολιτικό πρόσημο: Την εμπεδωμένη εδώ και καιρό πλασματική επί της ουσίας αντίληψη της έννοιας του δημόσιου συμφέροντος, ελαφρυμένης από τα πολιτικά υποκείμενα προς όφελος των οποίων δήθεν ασκείται αυτό: δηλαδή τους  πολίτες. Το φαινόμενο αυτή η ίδια έννοια του δημόσιου συμφέροντος, ως συντεταγμένη υποχρέωση του κράτους και των πολιτικών λειτουργιών του, να ασκείται και να καταλήγει  προϊόντος του χρόνου σε όφελος για ολένα και λιγότερους πολίτες, αν και ευρύτερο και σε παγκόσμια κλίμακα, στην Ελλάδα τουλάχιστον εκδηλώθηκε αρχικά κατά τη «μετα-ανδρεϊκή» περίοδο του ΠΑ.ΣΟ.Κ.. Υποστηρίζω ότι κορύφωσή του ήταν η πολιτική τεκμηρίωση που προβλήθηκε περί του «αναγκαστικού» χαρακτήρα των μνημονίων. (Δηλαδή, η κατά τη γνώμη μου κατάφωρη παραβίαση του δυτικού δημοκρατικού κανόνα για τον ρόλο του κράτους ως μηχανισμού προαγωγής του συλλογικού συμφέροντος των πολιτικών  υποκειμένων, δηλαδή των πολιτών του. Αυτός ο ρόλος του κράτους, συμπληρωμένος από τη σοσιαλδημοκρατική δυτικοευρωπαϊκή εμπειρία της -εν πολλοίς ατυχούς, βεβαίως- προσπάθειας για κράτος ουδέτερο έναντι των ταξικών ανταγωνισμών, με την έξοδο από το μνημόνιο που κατόρθωσε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., περίπου ολοκλήρωσε τον κύκλο πειστικότητάς του, ως κοινά αποδεκτό πλαίσιο διεξαγωγής του αγώνα των κομματικών διακυβευμάτων).    

Το θέμα των κατασχέσεων πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών ερχεται ως φυσική συνέπεια της πιο πάνω διαπίστωσης. Σε καθαρά πολιτικούς όρους έρχεται και σε επίρρωση της άλλης παράλληλης πεποίθησής μου, ότι και η δαιμονολογία περί λαϊκισμού με αναφορά σε πολιτικές παρατάξεις της αριστεράς, εξεμέτρησε τα του βίου της, ως εδραίο επιχείρημα των πολιτικών, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών  ελίτ. Ήδη, σ’ ολόκληρη την Ευρώπη ο λαϊκισμός κατά κανόνα ανάγεται σε ιδεολογικές και κυρίως πρακτικές αναφορές ακροδεξιών μορφωμάτων. Άλλωστε, η περίπτωση των κατασχέσεων πρώτης κατοικίας προσφέρεται ακριβώς για να αντιδιαστείλει τη δαιμονολογία περί λαϊκίστικων απόψεων όσων αντιστρατεύονται τις κατασχέσεις πρώτης κατοικίας, από την ίδια τη δημοκρατική υπόθεση: Μπορεί να λογίζεται ως προϊόν λαϊκισμού, η πολιτική αντίδραση σε παρεμβάσεις του κράτους που πλήτουν τόσον ευθέως και τόσο απροκάλυπτα βασικά συμφέροντα μεγάλων ομάδων πολιτών; Ασφαλώς όχι!

(Υπ’ αυτήν τη συλλογιστική, εξ ίσου δεν μπορούσε να λογίζεται ως προϊόν λαϊκισμού και η πολιτική αντίδραση κατά του μνημονίου, με δεδομένο ότι η μεγάλη πλειοψηφία των πολιτών υπέστη άμεση, ρητή και μεγάλης έκτασης ζημία από τις μνημονιακές «διασώσεις»).

Ο καταναγκασμός της κυβέρνησης Τσίπρα να συμφωνήσει στο 3ο μνημόνιο είναι και η ιδεολογική υπαναχώρησή του με πολιτικούς όρους από την στάση άρνησης στις παραβιάσεις του δυτικού δημοκρατικού κανόνα. Του κανόνα, δηλαδή, σύμφωνα με τον οποίο το κράτος οφείλει να λειτουργεί προς όφελος των πολιτών του. Και στο σημείο αυτό -και πέραν της δεδομένης αντισυριζικής μιντιακής «δικτατορίας»- εξαντλείται και η βαθύτερη πολιτική ερμηνεία της εκλογικής ήττας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στις κάλπες του 2019.        

(Στο ίδιο το απολογιστικό κείμενό του για την περίοδο 2015-2919, που ενέκρινε πριν δύο μέρες ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. εν όψει του συνεδρίου του αναφέρεται: «Η υπογραφή (του 3ου μνημονίου) σφράγισε τη γενική εικόνα: η νέα κυβέρνηση ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ήταν μια ακόμα “μνημονιακή κυβέρνηση”. Και ως προς αυτόν τον βασικό πολιτικό χαρακτηρισμό, “όμοια με τις άλλες”»).

Oι κατασχέσεις πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών, με την ισχύουσα ρυθμιστική κίνηση της σημερινής κυβέρνησης ως «σχέδιο Ηρακλής» (και σε ολοφάνερη αντίστιξη με την πρακτική όλων των κυβερνήσεων που προηγήθηκαν από το 2010 και μετά, όλων ανεξαιρέτως, όπου κατά βάση η πρώτη κατοικία των πολιτών υπό διάφορα πλέγματα προστασίας ήταν εγγυημένη, ενώ σήμερα όχι), αποδεικνύει και την ακραία αμοραλιστική πολιτική ταυτότητα διαιώνισης της δημοκρατικά εξαντλημένης νομιμοποίησης των μνημονιακών πρακτικών, ενώ αυτά έχουν λήξει και τυπικά. Και η πελώρια διαφορά (συμβολική και πρακτική) του μετα-μνημονιακού «σχεδίου Ηρακλής»  με την πληθώρα άλλων ανάλογων «δημοκρατικά ελαττωματικών» ρυθμίσεων της μνημονιακής περιόδου των «διασώσεων», είναι ακριβώς ότι πρόκειται για μετα-μνημονιακή πολιτική επιλογή και δεν (μπορεί να) είναι προϊόν καταγκασμού, αλλά πολιτική επιλογή της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη! Ουδέ καν στο πλέγμα  των ανειλημμένων αυστηρών δεσμεύσεων για την περίοδο μετά τα μνημόνιο δεν ανάγεται! Συγκεκριμένα, η ανειλημμένη μετα-μνημονιακή υποχρέωση της Ελλάδας αφορά γενικώς σε επίλυση του προβλήματος «κόκκινων δανείων» των ελληνικών τραπεζών που ταλαιπωρούν τους ισολογισμούς τους. Το πώς θα γίνει αυτό, συμφωνήθηκε με τους δανειστές εκτός μνημονίου και θεσμοθετήθηκε από τη σημερινή κυβέρνηση. Η υιοθέτησή του προέκυψε παραβλέποντας άλλες προτάσεις, για παράδειγμα τιτλοποίησης «κόκκινων δανείων» και παραχώρησής τους σε έναν τύπο bad bank υπό την εποπτεία του ελληνικού δημοσίου, από την οποία θα μπορούσε να γίνεται εξαγορά με γενναίες διαγραφές της ονομαστικής αξίας των δανείων αυτών, από τους ίδιους τους Έλληνες δανειολήπτες (και στην ίδιες ή και ψηλότερες αξίες από τις αξίες που παραχωρήθηκαν στα κερδοσκοπικά funds – όρα προηγούμενο Α΄ μέρος της παρούσας ανάλυσης σχετικά με την τεχνική πτυχή του ζητήματος).

Μιλάμε, δηλαδή, για μια νέα γενιά ρυθμίσεων, οι οποίες αν και τα μνημόνια έχουν λήξει και τυπικά, επαναφέρουν στην πολιτική λογική των αποφάσεων που λαμβάνονται από τη σημερινή κυβέρνηση, το «δημοκρατικό ελάττωμα» των μνημονίων, ήτοι αποφάσεις που στρέφονται ευθέως κατά των συμφερόντων ευρύτατων ομάδων πολιτών.

Παράλληλα -και φυσικά σε πολιτική επιταγή της επιλογής επιστροφής από ελληνική κυβέρνηση, τη σημερινή εν προκειμένω, στις πολιτικές λογικές των μνημονίων- προκλεί αλγεινότατη εντύπωση το εξής: Αφού η κυβέρνηση της Ν.Δ.  υπό τον κ. Μητσοτάκη επέλεξε και επέβαλε το «σχέδιο Ηρακλής» (που η βασική διαφοροποίησή του σε σύγκριση με άλλα ανάλογα σχέδια, είναι ακριβώς ότι αίρει την ως τώρα προστασία της πρώτης κατοικίας), οι ευρωβουλευτές του κυβερνώντος κόμματος  πήγαν προχθές στο ευρωκοινοβούλιο και δεν υπερψήφισαν τροπολογία, με την οποία το σώμα ζητούσε την ένταξη των ελληνικών ομολόγων στο πρόγραμμα ποσοτικής χαλάρωσης της ΕΚΤ (QE)!!! (*)  

Με ποια αιτιολογία άραγε; Οφείλει εξηγήσεις εδώ η Ν.Δ., περισσότερο απ’ όλα γιατί η σύμπτωση άρνησης της Ν.Δ. και εφαρμογής του «σχεδίου Ηρακλής», ακριβώς τη στιγμή που στο ευρωκοινοβούλιο εζητείτο η συμπερίληψη της Ελλάδας στο πρόγραμμα άντλησης ρευστότητας από την ΕΚΤ σε πολύ χαμηλά επιτόκια (μέρος της οποίας θα μπορούσε να κατευθυνθεί για τις υπό τις εγγυήσεις του ελληνικού δημοσίου φθηνές αναχρηματοδοτήσεις «κόκκινων δανείων» πρώτης κατοικίας), είναι σαν νεύμα προς κερδοσκοπικά fund που έχουν αγοράσει μαζικά πάμφθηνα μη εξυπηρετούμενα στεγαστικά δάνεια να μην ανησυχούν. Η κυβέρνηση, δηλαδή, είναι σαν να κάνει ό,τι περνάει από το χέρι της για να τα διευκολύνει. ...Μόνο που εδώ έχουμε να κάνουμε με πρώτες κατοικίες Ελλήνων πολιτών!

Οι κοινωνικές συνέπειες από την επαπειλούμενη προοπτική κατάσχεσης πρώτης κατοικία συμπολιτών μας είναι τόσο προφανείς, που δεν χρειάζεται να πλατειάσουμε. Και φυσικά είναι πέραν πολιτικής και θα έλεγα και κοινωνικής αξιολόγησης, ως εξ ορισμού φαινόμενο κορυφαίου αμοραλισμού, προβεβλημένο πολιτικό πρόσωπο, υπουργός και αντιπρόεδρος του κυβερνώντος κόμματος να ανάγει την κατάσχεση πρώτης κατοικίας Ελλήνων πολιτών σε χαριεντισμούς του τύπου «θα χαλάσουμε τις καρδιές μας». Και να το λέει αυτό σε όσους πολίτες δεν συναινέσουν στην υφαρπαγή της οικογενειακής στεγαστικής περιουσίας τους υπό τους λεόντειους όρους υπό τους οποίους το «σχέδιο Ηρακλής» ευνοεί  κερδοσκοπικές κινήσεις με έπαθλο πρώτες κατοικίες. Μ’ άλλα λόγια, Έλληνες πολίτες, που είτε θα συναινέσουν στη σε βάρος τους απροκάλυπτη κερδοσκοπία, είτε θα μείνουν στον δρόμο, μαζί με τα παιδιά τους.

Κλείνω με μια τελευταία κατά τη γνώμη μου καίρια παρατήρηση: Θεωρώ ακραίο λαϊκισμό τη διακίνηση από κυβερνητικά στελέχη της ψευδέστατης πληροφορίας ότι δήθεν το «σχέδιο Ηρακλής» ήρθε για να πλήξει τους «στρατηγικούς κακοπληρωτές». Αυτή η αναφορά από κυβερνητικά χείλη είναι όνειδος για όσους την εκστομίζουν! Για δύο λόγους:

α. Διότι τα σπίτια που συμπεριλαμβάνονται στο «σχέδιο» στη συντριπττική πλειοψηφία τους δεν είναι από «κοκκινισμένα δάνεια» Ελλήνων πολιτών που μπορούν να αποπληρώσουν οφειλές τους από δάνεια και δεν το κάνουν (γιατί αυτό σημαίνει «στρατηγικός κακοπληρωτής»), αλλά είναι από ξεκάθαρη αδυναμία εξυπηρέτησης του δανείου που έχουν λάβει για την κάλυψη της στεγαστικής ανάγκης τους. Την πρώτη κατοικία τους με το «σχέδιο Ηρακλής» δεν θα χασουν «στρατηγικοί κακοπληρωτές» αλλά στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων νοικοκυριά που έχουν κηρύξει στάση πληρωμών από αδυναμία και εισοδηματική εξαθλίωση. Τώρα απειλούνται να χάσουν και το σπίτι όπου διαμένουν. Και είναι πρόσθετη αήθεια της σημερινής κυβέρησης να εμφανίζει αυτήν την κατηγορία πολιτών, που επαναλαμβάνω είναι η συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων που καλύπτει το «σχέδιο Ηρακλής», ως «στρατηγικούς κακοπληρωτές» που δίκαια τους παίρνουν την πρώτη κατοικία τους τα «κοράκια». Αυτή η οργανωμένη ψευδολογία από επίσημα κυβερνητικά χείλη καλλιεργεί με τον χειρότερο τρόπο μια από τις χειρότερες εκδοχές που κοινωνικού αυτοματισμού και δεν μπορεί να είναι πρακτική συντεταγμένου δημοκρατικού κράτους, υπό οποιαδήποτε κυβέρνηση.

β. Θεωρώ εξ ίσου μεγάλη αήθεια να χάσουν την πρώτη κατοικία τους ακόμη και εμφανιζόμενοι ως «πλούσιοι» πολίτες (με τον πλούτο τους να συνάγεται από την αξία της με δανεισμό αποκτημένης πρώτης κατοικίας τους). Γιατί; Διότι όπως είναι γνωστό, αυτή η ακριβή πρώτη κατοικία τους έχει δεσμευτεί προ πολλού χρόνου. Δεν τους έχει δηλαδή δοθεί η δυνατότητα έστω να μεταστεγαστούν σε φθηνότερη πρώτη κατοικία για να καλύψουν τη στεγαστική ανάγκη τους, ώστε να εξοικονομούσαν έτσι πόρους που θα μπορούσαν να κατευθυνθούν σε κάποια αποπληρωμή μέρους έστω του ονομαστικού αρχικού ακριβού δανείου τους. Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι σαν να φύλαξαν την πρώτη κατοικία τους έτοιμη για παράδοση στα fund. Kαι, φυσικά, οργανωμένο κράτος που σέβεται τον ευατό του, δεν μπορεί να κλείνει τα μάτια στους προδιαγραφόμενους άστεγους αυτής της ιδιότυπης κατηγορίας.

Ας μην πω περισσότερα! Ο πολιτικά, κοινωνικά και τεχνικά βάρβαρος τρόπος με τον οποίο η σημερινή κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη μεθόδευσε και επέβαλε αυτό το έκτρωμα έχει περιγραφεί επαρκώς. Δεν απόμένει παρά η ελληνική κοινωνία, μετά από 10 ολόκληρα χρόνια βαθυτατης κρίσης και με θύματα  των συνεπειών της εκατομμύρια Έλληνες πολίτες, να ζήσει την απόλυτη κατάπτωση της εξαθλίωσής της: Να δει συμπολίτες μας, με μαζικό τρόπο να χάνουν και την πρώτη κατοικία τους και να μένουν στον δρόμο μαζί με τις οικογένειές τους.

___________________________

(*) To προηγούμενο τεχνικό μεέρος της παρούσας ανάλυσης μπορείτε να το δείτε εδώ: http://www.molyvi.com/424087502/6873202/posting/%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CF%83%CF%8D%CE%B3%CF%87%CF%81%CE%BF%CE%BD%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BF%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CE%BF%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CF%8C-%CE%AD%CE%B3%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CE%BC%CE%B1