11 Μαϊ. 2019

Απομνημονεύματα σχέσεων

Οδηγός χρήσης ανδρών για γυναίκες

ισαγωγικό σημείωμα επεξήγησης: Το παρόν είναι ίσως το πρώτο ανδρικό κείμενο στην ιστορία, αν και απευθύνεται στις γυναίκες. Δεν είναι βαρύγδουπο και ανόητα αυτοεπιβεβαιωτικό της αξίας του παρόντος κειμένου να το χαρακτηρίζω έτσι, ωθούμενος από κάποια ανθρώπινη και -πιθανώς γι’ αυτό- ανόητη πρόθεση να πάρω λίγο απ’ την «ιστορικότητά» του. Οι άνδρες πάντα ήταν καταδικασμένοι να γράφουν για όλους και μόνο οι γυναίκες διεκδίκησαν και μπόρεσαν να κερδίσουν το δικαίωμα της λογοτεχνίας του φύλου τους. Απλώς νομίζω, λοιπόν, πως οφείλω την ειλικρίνεια στις γυναίκες να ξέρουν κάτι που οι άνδρες ποτέ δεν θα τους το ομολογούσαν και από καταβολής τους το κρύβουν. Αφήνοντας κατά μέρος την καθόλου αβάσιμη εκδοχή ότι οι γυναίκες αυτά τα ξέρουν όλα από την αρχή –εδώ μιλάμε μόνο για το πως το βλέπουν οι άνδρες…)

Τις γυναίκες οι άντρες, αν τους ενδιαφέρει στην πραγματικότητα μία απ’ αυτές, θέλουν είτε να τις αγαπήσουν είτε να τις γαμήσουν. Δεν υπάρχει άλλη, τρίτη, ματιά. Ούτε καν κάποιος συνδυασμός των δύο υπάρχει.

Φυσικά, μιλώντας γι’ αυτό ως τεράστια γενίκευση, νομίζω είναι καθαρό πως ο κανόνας της δισκελούς αυτής περιγραφής, προσωποποιείται απολύτως στον κάθε άνδρα ξεχωριστά.      

Επίσης, είναι αλήθεια πως συχνά αλλιώς ξεκίνησε ο ένας άνδρας να βλέπει μια γυναίκα και κατέληξε στην άλλη μεριά. Την είδε και ήθελε να τη γαμήσει, κι όταν και αφού τα κατάφερε, την αγάπησε (Ας είμαστε ειλικρινείς, αυτό είναι και το συνηθέστερο ενδεχόμενο στις περιπτώσεις αντιμετάθεσης της αρχικής ανδρικής ματιάς σε μια γυναίκα). Το σκηνικό των ανδρών που ήθελαν στην αρχή να την αγαπήσουν και στο τέλος μόνο την γαμούσαν, σπανίζει. Ακόμη, όμως, και σε τέτοιες αλλαγές της ανδρικής στάσης, το ένα από τα δύο θα κυριαρχεί.  

Και διευκρινίζω πως μ’ όλ’ αυτά, δεν αναφέρομαι σε άλλα τριτογενή στοιχεία και συνθήκες που πατάνε πάνω στην ανδρική προσέγγιση σε μια γυναίκα και την επηρεάζουν. Αίφνης, η ηλικία! Γερνάς και δεν μπορείς πια να γαμήσεις και βολεύεσαι στη σκέψη ότι τη γυναίκα που ήθελες στη ζωή σου να καβαλικεύεις ατελείωτα, τώρα την αγαπάς. Και έχει αλλάξει και η εικόνα της λόγω του γήρατος, ώστε να μην την θέλεις πια για τον ίδιον λόγο που την ήθελες και έζησες μαζί της, κάτι που έρχεται να «κολλήσει» νομιμοποιητικά στην αγάπη αυτής της κατηγορίας -καθόλου ασήμαντη, κατά τα άλλα, ουδεμία όμως σχέση έχουσα με ό,τι συζητάμε. Εδώ, μιλάμε για το κεντρικό σκηνικό της ιστορίας μιας ανδρικής επιθυμίας για μια γυναίκα. Όχι για τα συμπαρομαρτούντα και παρεμπίπτοντα.

Γι’ αυτό και όταν προχωρήσει η ιστορία και ένας άνδρας και μια γυναίκα βρεθούν μαζί (προσοχή υπενθυμίζω πως εδώ δεν μιλάμε για τη θηλυκή επέλευση στο ζεύγος), η δικαίωση της σχέσης για μας τους άνδρες επέρχεται μόνον όταν μαζί της κάνεις αυτό για το οποίο πραγματικά την επέλεξες, είτε το ένα είτε το άλλο. Έχω την εντύπωση ότι όλοι οι άνδρες γνωρίζουν καλά γιατί είναι εκεί, σ’ όλες τις περιπτώσεις, και ανεξαρτήτως άλλων στοιχείων, όπως π.χ. η ευφυΐα. Ίσως, άλλωστε, είναι και το μόνο που τελικά γνωρίζουν οι άνδρες για μια γυναίκα…

Θέλω εδώ να τονίσω -αν είναι δικαιολογία, αιτιολογία πάντως σίγουρα είναι- ότι η βλακώδης ανδρική ψευδαίσθηση ότι έχουμε εμείς τα αρσενικά τον έλεγχο στις σχέσεις με τη γυναίκα που επιλέξαμε, είναι το σύμπτωμα του γενικού φαινομένου στην ανθρώπινη συμπεριφορά, ότι η ανασφάλεια των ατελειών του ισχυρού παράγοντα καλύπτεται κατά κανόνα με την ενάσκηση εξουσίας επί των άλλων. Για το συγκεκριμένο θέμα που κουβεντιάζουμε, η ίδια η προσχώρηση του άνδρα στην ομολογία μέσα του για το τί πραγματικά θέλει από μια γυναίκα, να την γαμήσει ή να την αγαπήσει, είναι πράξη παράδοσης μέρους της εξουσίας του στη σύντροφό του. Ίσως γι’ αυτό κάποιες φορές μερικοί άνδρες θυμώνουν τόσο πολύ με μια γυναίκα.

Πρέπει ακόμη να πω, πάντα για τις φίλες γυναίκες, ότι υπάρχουν  άνδρες που έχουν γεννηθεί για το ένα και άνδρες που έχουν γεννηθεί για το άλλο. Το αν το ξέρουν αυτό (όλοι) οι άνδρες, άλλη συζήτηση. Είπαμε από την αρχή ότι οι άνδρες ξέρουν από μια γυναίκα τί απ’ τα δύο θέλουν να κάνουν μαζί της. Δεν είπαμε ότι ξέρουν ποιο πράγμα από τα δύο έχουν γεννηθεί να κάνουν καλά. Πάλι εδώ κάποιος συνδυασμός των δύο, δηλαδή να έχει γεννηθεί, κάπου, κάποτε, ένας άνδρας, το τέλειο δείγμα, είναι προϊόν φαντασίας, ένα φάντασμα. Και το αν οι γυναίκες θα πάψουν ποτέ να αναζητούν αυτό το φάντασμα, επίσης άλλη συζήτηση, στην οποία δεν επιθυμώ να αναφερθώ, γιατί αν το έκανα θα έπαυε αυτό να ήταν ένα ανδρικό κείμενο.  

Και τί γίνεται με τις περιπτώσεις ανδρών που κυνηγάνε πολλές γυναίκες ταυτόχρονα; Η ανδρική απιστία που χωράει εδώ; Μπορεί ένας άνδρας να θέλει να γαμήσει πολλές γυναίκες ταυτοχρόνως ή να θέλει να αγαπήσει  μαζί πολλές γυναίκες; Μη μπερδευόμαστε!  Αυτές οι συνηθέστατες ανδρικές συμπεριφορές δεν ανάγονται το θέμα μας. Άνδρες που δρουν έτσι στις σχέσεις τους με γυναίκες, άλλες ανάγκες τους επιδιώκουν να ικανοποιήσουν. Τη βουλιμία του ανικανοποίητου. Την εκδίκηση από ζήλια. Την ανασφαλή προσπάθεια αναζήτησης της εναλλακτικής επιζήτησης της γυναίκας που πραγματικά ανακάλυψες ότι θέλεις να γαμήσεις ή ν’ αγαπήσεις, δηλαδή την αναγνώριση ότι έκανες λάθος στη γυναίκα που ως τώρα νόμιζες ότι ήθελες πραγματικά μαζί της να κάνεις είτε το ένα είτε το άλλο.     

Υπάρχουν και οι περιπτώσεις του οne night stand. Τί συμβαίνει εδώ; Είναι μια άστοχη ερώτηση. Γιατί; Διότι, η «τυχαιότητα» της συνάντησης υπονομεύει εξ αφετηρίας την ανακάλυψη αυτού που προσπαθούμε να ανακαλύψουμε στο συγκεκριμένο θέμα μας. Αν πραγματικά θέλει κάτι ένας άνδρας από μια γυναίκα, το ένα ή το άλλο, όπως είπαμε, ποτέ δεν θα μπορούσε να το επιδιώκει προδιαγράφοντας τη βεβαιότητα ότι μετά απ’ αυτή τη μοναδική συνάντηση μαζί της, δεν θα την ξαναδεί ποτέ. Αν ένας άνδρας ξεκίνησε απλά για μια μοναδική συνεύρεση με μια γυναίκα, αλλά στην εξέλιξη του άρεσε και άρχισε να προβληματίζεται μήπως την θέλει για κάτι περισσότερο, επειδή θέλει να την ξαναγαμήσει ή επειδή θέλει να την αγαπήσει, τότε παύει να είναι οne night stand, ακόμη κι αν δεν την ξαναδεί ποτέ άλλοτε. Το τι θέλουν οι γυναίκες από ένα τέτοιο προσχεδιασμένο καθ’ ομολογία περιστατικό ενός οne night stand, δεν είναι στις αρμοδιότητες του παρόντος κειμένου να θέσει.    

Ένας άνδρας, τελικά, είναι άνδρας απέναντι σε μια γυναίκα όταν αποκαλύπτει και διεκδικεί στη γυναίκα της επιλογής του εκείνο που πραγματικά θέλει από εκείνη. Το ένα ή το άλλο. Οφείλει, μάλιστα, αυτό που επιζητεί να το διεκδικήσει μέχρι τέλους. Και είτε να το πάρει είτε να αποσυρθεί. Δοκιμαστικές ενδιάμεσες στιγμές προς επίρρωση του ότι επέλεξε σωστά είναι φυσικά ανεκτές. Δικαίωμα στο λάθος έχουν όλοι και καλό είναι -όποτε ένα λάθος διαπιστώνεται- να ξεμπερδεύουμε το γρηγορότερο μαζί του.         

Γράφοντας αυτά, καταλήγω με τη σκέψη ότι οι γυναίκες ξέρετε από την αρχή τί πραγματικά θέλει από σας ένας άνδρας που σας επέλεξε, για το ένα ή για το άλλο.

Δεν το ξέρω μετά βεβαιότητος, και δεν θα υπερασπιστώ την άποψη. Μια σκέψη μου ήταν…

(Υγ.: Συγχωρήστε μου ότι σε κάποια σημεία του κειμένου χρησιμοποίησα δεύτερο πρόσωπο. Προτείνω να το δεχτείτε αυτό ως ένδειξη ότι ήταν ένα βιωματικό κείμενο. Σας ευχαριστώ)