6 Νοε. 2019

Οι νοικοκύρηδες και οι αλήτες

Περί κανονικότητας και δημοκρατίας

Νοικοκυροσύνη και κανονικότητα αναμφίβολα πάνε μαζί! Θα προσέθετα ότι η νοικοκυροσύνη είναι θεμέλιο της κανονικότητας, άνευ της οποίας όλα καταλύονται και μεταβάλλονται  σε έρμαιο των μη κανονικών, καταστάσεων, πράξεων και προσώπων, που σκοπεύουν να ανατρέψουν την ισχύουσα κανονικότητα.

Εσχάτως και η έννοια της αριστείας έχει αναγορευτεί αναπόσπαστο μέρος της νοικοκυροσύνης, ως καίριο συμβολικά και πρακτικά σημείο επιβράβευσης όσων διακρίνονται στον αγώνα υπέρ κανονικότητας και νοικοκυροσύνης.

Καλά όλ’ αυτά! Βάσει αυτών εικάζω, όμως, κανονικότητα ήταν η αποικιοκρατία. Και νοικοκύρηδες ήταν οι αποικιοκράτες. Κανονικότητα ήταν η σκλαβιά των μαύρων στις ΗΠΑ και μη κανονικοί ήταν όσοι εξεγέρθηκαν για την κατάργησή της. Στη γαλλική επανάσταση ασφαλώς δεν απαρτιζόταν από νοικοκυραίους ο όχλος που κατέλαβε τη Βαστίλη. Στην οκτωβριανή επανάσταση βρωμιάρηδες αντικανονικοί τύποι με τα δικράνια έδιωξαν τους Ρομανόφ. Οι οπλισμένοι με λιανοτούφεκα σύντροφοι του Φιντέλ και του Τσε στην Κούβα, είναι ολοφάνερο πως δεν συγκαταλέγονταν στους νοικοκυραίους της χώρας. Και το 1821 οι κλέφτες και οι αρματωλοί αντικανονικά επαναστάτησαν.

Πρόκειται δηλαδή για μια συζήτηση άνευ νοήματος, που αποσκοπεί αποκλειστικά και μόνο να εκθέσει τη μία πλευρά της αφήγησης των εξελίξεων ως ορθή και «κανονική». Οι άλλες αφηγήσεις, εξοβελίζονται εντέχνως σε μια κατάσταση οιονεί παρανομίας, την αποκατάσταση της οποίας οι αρμόδιοι προς τούτο μηχανισμοί είναι επιφορτισμένοι με την ευθύνη να καταστείλουν για να αποκατασταθεί η τάξη (άλλη μία συνεπαγωγή έννοια με την κανονικότητα και την νοικοκυροσύνη που κουβεντιάζουμε εδώ).   

Ας το δούμε πιο προσεκτικά!

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε ότι κανονικότητα (εκ του «κανόνας») στην πολιτική είναι έννοια που δεν είναι νοητή παρά μόνο σε συνάρτηση με κάποια πολιτική εξουσία, η οποία και καθορίζει εκείνη τα θεμιτά και τα αθέμιτα όρια των δημόσιων συμπεριφορών και θέτει τους κανόνες. Και στο πλαίσιο αυτών των ορίων επιλέγει έκαστος εκ των πολιτών να ενταχθεί στη συμπαθή τάξη των νοικοκυραίων, ή να καταστεί «αντι-κανονικός».

Ένα παράδειγμα: Ένας υπουργός προσδιόρισε πρόσφατα ως μέρος της κανονικότητας να δωροδοκείται δυνητικά από μια ιδιωτική φαρμακευτική εταιρεία ένα πολιτικό πρόσωπο με καίρια θέση στις διαδικασίας λήψης των αποφάσεων του κράτους που αφορούν στην πολιτική φαρμάκου, επειδή οι φαρμακευτικές εταιρείες σώζουν ζωές. (Δεδομένου ότι καμιά αποστασιοποίηση του πρωθυπουργού και του κυβερνώντος κόμματος από τη θέση αυτή δεν έχει ακολουθήσει, είναι σαφές ότι  μέρος της κανονικότητας καθίσταται πλέον η πρακτική δωροδοκίας πολιτικών προσώπων από φαρμακευτικές εταιρείες για να κάνουν αυτές οι εταιρείες τη δουλειά τους). Συνεπάγωγα, ως «νοικοκύρης» μπορεί να λογίζεται πλέον μια φαρμακευτική εταιρεία που δωροδοκεί πολιτικούς, επειδή κατά τα άλλα κάνει τη δουλειά της.

Έτσι, ίσως μπορεί να εξηγηθεί και να κατανοηθεί εύκολα πως είναι δυνατό μια φαρμακευτική εταιρεία που ενδεχομένως δωροδόκησε πολιτικά πρόσωπα να θεωρείται μέρος μιας θεμιτής γκάμας εταιρικών πρακτικών, ενώ όποιος θεωρεί ότι αυτό δεν είναι θεμιτό και πρέπει να διερευνηθεί ακόμη και ως υπόθεση ποινικού ενδιαφέροντος να θεωρείται κάτι το αντικανονικό, προσδίδοντας του ακόμη και το ψόγο της σκευωρίας για την αμφισβήτηση της τεθειμένης και ισχύουσας κανονικότητας.

Φυσικά είναι τραγικό να αντιλαμβανόμαστε λέγοντας αυτά τα πράγματα ότι δεν κάνουμε αστεϊσμούς εδώ, αλλά αναφερόμαστε σε απολύτως πραγματικά περιστατικά, και επί συγκεκριμένων κομμάτων, προσώπων, δηλώσεων και γεγονότων.

Μιας και τα λέμε αυτά, όμως, να προσθέσω ότι η εξουσία στην πολιτική δεν συμπίπτει με τη διακυβέρνηση. Αντίθετα, σε πολλές περιπτώσεις, όποτε οι αντικανονικοί και όσοι δεν συγκαταλέγονται στους νοικοκύρηδες τύχει να κυβερνήσουν εκείνοι (φυσικά, σπανίως), εκ των πραγμάτων τέτοια διακυβέρνηση θεωρείται κάτι αντικανονικό. (Συμπτώσεις με τη διαπίστωση αυτή, συμπίπτουσες με γεγονότα εδώ στη χώρα μας και λίαν προσφάτως, από πλευράς μου φυσικά είναι απολύτως σκόπιμες!)

Μια άλλη κλασσική περίπτωση κανονικότητας είναι η γνωστή φράση πρώην πρωθυπουργού, απάντησή του σε κατηγορίες της εποχής σε βάρος του περί διαφθοράς: «Όποιος έχει στοιχεία να πάει στον εισαγγελέα». Προδήλως από τη αναφορά αυτή του πρώην πρωθυπουργού ως μέρος της κανονικότητας ορίζεται ότι το σημαντικό δεν είναι η αποφυγή της διαφθοράς ως υποχρέωση ενός νοικοκύρη, αλλά το να μην καταστεί αυτή διαπιστωτέα από τις εισαγγελικές αρχές. Ίσως έτσι εξηγείται γιατί ενόχλησε τόσο πολύ η αναφορά αντικανονικού πρώην υπουργού, σύμφωνα με την οποία ακόμη κι αν δεν ασκήθηκαν ποινικές διώξεις σε πολιτικά πρόσωπα για το σκάνδαλο Novartis, αυτό δεν σημαίνει ότι το σκάνδαλο δεν υφίσταται και ως προς τις πολιτικές διαστάσεις του. Γι’ αυτό και απαξάπαντες οι  κανονικοί έσπευσαν να καταγγείλουν την αυτονοήτως ισχύουσα αναφορά του πρώην υπουργού, ως ένδειξη των αντικανονικών πολιτικών αντιλήψεών του. 

Στο ίδιο πλαίσιο, κανονικότητα είναι να σκοτώνονται σε μια σειρά αδιανόητων συμπτώσεων πολλοί μάρτυρες κατηγορίας σε πολύκροτη ποινική υπόθεση και ενδεχομένως επειδή κατά την εκδίκασή της δεν θα υπάρχουν πλέον μαρτυρίες κατηγορίας, να αθωωθούν οι κατηγορούμενοι. Δεν έχει καμιά σημασία αν πρόκειται για κανονικότητα προσομοιάζουσα με εκείνην του καρτέλ ναρκωτικών της Κολομβίας, κανονικότητα να ‘ναι κι ό,τι να ‘ναι. 

Όλη την περίοδο από την είσοδο της χώρας στο ευρώ και μετά, ακουγόταν πολύ μια φράση  που ασφαλώς όλοι γνωρίζουμε. Πρόκειται για τη φράση «…στις παρυφές της νομιμότητας», η οποία χρησιμοποιήθηκε κατά κόρον για να ξεπλένονται απατεωνιές και λαμογιές προσώπων και εταιρειών που θεωρούνταν «νοικοκυραίοι». Παρά το αδιανόητο νοηματικό περιεχόμενο της φράσης (η νομιμότητα δεν μπορεί να είναι διασταλτικά ισχύουσα), η μαζική χρήση της φράσης αποδεικνύει ότι υπήρχε τότε ενεργή μια ανάγκη των λαμόγιων να αναφέρονται στη νομιμότητα, ως το θεμιτό πλαίσιο λειτουργίας, κι αυτό ήταν ως τότε η κανονικότητα. Στη συνέχεια η μπάλα χάθηκε τελείως! Από το «όποιος έχει στοιχεία να πάει στο εισαγγελέα» και μετά, κανονικότητα κατέστη το φαινόμενο να προσκομίζονται αλλεπαλλήλως λίστες με ονόματα προσώπων εμπλεκόμενων σε ξεπλύματα «μαύρου χρήματος» και επειδή προέκυψαν παραγραφές και οι υποθέσεις (συμπραττουσών εποπτικών αρχών) δεν εκδικάστηκαν ποτέ, να τεκμαίρεται, λέει, ότι δεν υπήρξε το ξέπλυμα μαύρου χρήματος. Δηλαδή, όποιος μιλάει σήμερα για τέτοιο ξέπλυμα «μαύρου χρήματος» στις υποθέσεις με τις γνωστές λίστες, δεν είναι πλέον παρά ένας αντικανονικός πολίτης.      

Ας δούμε και τα αντίστροφα της υπόθεσης!

Κανονικότητα -φυσικά μετά την επιστροφή των νοικοκυραίων στην εξουσία και τη διακυβέρνηση- είναι να ασχολείσαι με το «τί θα συνέβαινε εάν» τυχόν είχαν εφαρμοστεί πολιτικές των αντικανονικών της προηγούμενης κυβέρνησης, και να παραβλέπεις τί συνέβη και τί συμβαίνει και σήμερα στην πραγματικότητα!

Μερικά παραδείγματα:

- Να προσμετράται ως δήθεν υπαρκτό δημοσιονομικό κόστος για την Ελλάδα η συζήτηση περί εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ, που ουδέποτε συνέβη, ενώ το απολύτως διαπιστωμένο, μετρήσιμο και ομολογημένο ακόμη και από το ΔΝΤ κόστος των μνημονίων για την ελληνική οικονομία, να έχει καταστεί κανονική «διάσωση» από νοικοκυραίους πολιτικούς.

- Να θεωρείται ως υπαρκτό δημοσιονομικό κόστος από παρελθούσα διακυβέρνηση (αυθαίρετα και ατεκμηρίωτα οριζόμενο σε εύρος από 85 ως 200 δισ. ευρώ, και ενώ και μόνον οι αποκλίσεις των εκτιμήσεων καθιστούν γελοία όλη αυτή τη συζήτηση), ενώ η διαπιστωμένη και μετρήσιμη απώλεια από το «κούρεμα» ομολόγων του ελληνικού δημοσίου που διακρατούσαν οι ελληνικές τράπεζες (με συνέπεια ανακεφαλαιοποιήσεις τραπεζών δημοσία δαπάνη, δηλαδή με συγκεκριμένο δημοσιονομικό κόστος ύψους περί τα 30 δισ. ευρώ) να ανακηρύσσεται «όφελος» για την ελληνική οικονομία.

- Να επιβεβαιώνεται ως μέρος της ισχύουσας κανονικότητας ότι δήθεν βρισκόμαστε στο 4ο μνημόνιο και ότι δήθεν το όνομα Μακεδονία ανταλλάχτηκε από προηγούμενη κυβέρνηση με την ΕΕ με τη μη περικοπή των συντάξεων, ενώ ήταν απολύτως γνωστό στους ψηφοφόρους ότι πρόκειται για αποδεδειγμένα ψέματα της τότε αντιπολίτευσης, και, παρά ταύτα, ο αποδεδειγμένα ψευδόμενος να εκλέγεται πρωθυπουργός. Κανονικότητα, λοιπόν, να υπερψηφίζουν οι πολίτες τους ψευδολόγους γνωρίζοντας ότι ψεύδονται , …επειδή το κίνητρό των νοικοκυραίων ψηφοφόρων ήταν να αποκατασταθεί η κανονικότητα όπως εκείνοι την αντιλαμβάνονται και να εκδιωχτούν οι αντικανονικοί που ως τότε κυβερνούσαν, και ασχέτως του ότι  οι αντικανονικοί αποδείχτηκαν πολύ αποτελεσματικότεροι από τους νοικοκυραίους, ακόμη και στις θεωρούμενες ως κανονικές πολιτικές.

- Ένα τελευταίο παράδειγμα: Με σχετική αναφορά μέλους του σημερινού υπουργικού συμβουλίου κανονικότητα είναι πλέον να έχει καταστεί αντικανονικό (με υπαινιγμούς ακόμη και περί της ανάγκης ψυχοπαθολογικής αξιολόγησης όσων πολιτών το κάνουν) να αποτίεται φόρος τιμής στη μνήμη όσων αγωνίστηκαν κατά της δικτατορίας των συνταγματαρχών.  

Σταματώ τον κωμικοτραγικό κατάλογο εδώ, γιατί δεν έχει τέλος!

Βεβαίως, δεν χρειάζεται να λεχθούν πολλά για τον καταλυτικό ρόλο των μέσων ενημέρωσης, ως βασικών θεματοφυλάκων των δικαιωμάτων των νοικοκυραίων. Άλλωστε νοικοκυρεμένες επιχειρήσεις είναι και αυτά τα μέσα ενημέρωσης, και αντικανονική ανακηρύχτηκε πανηγυρικά από τα ίδια κάθε προσπάθεια να εφαρμοστεί η συνταγματική και λοιπή νομιμότητα, που διέπει τη λειτουργία τους, ως «δημόσιας λειτουργίας» που ασκείται κατά παραχώρηση και υπό την εποπτεία του κράτους, όπως ορίζει ρητά η ισχύουσα ραδιοτηλεοπτική νομοθεσία. Συμπτωματικά, φανατικός υποστηρικτής τους, ο σημερινός κανονικός πρωθυπουργός, και όχι εκείνος ο άλλος, ο επικεφαλής των αντικανονικών!    

Πρόκειται, επομένως, για ένα συντεταγμένο μπλοκ εξουσίας, το οποίο συναθροίζεται πίσω από ένα πρόσωπο και μια πολιτική παράταξη που κυβερνά σήμερα τη χώρα. Και όχι για μια δημοκρατική κανονικότητα αναδυόμενη από τη νομιμοποίηση της κάλπης, αρμοδιότητα της οποίας δεν είναι να παραδίδει τη διακυβέρνηση σε μπλοκ εξουσίας, αλλά σε κόμματα και πολιτικές παρατάξεις, με συγκεκριμένες προγραμματικές αναφορές.     

Τί μένει;

Νομίζω πως τα πράγματα έχουν αρχίσει να προσλαμβάνουν πολύ επικίνδυνες πιθανότητες πλήρους διαστροφής από τη δημοκρατική κανονικότητα. Διότι, ως γνωστόν, μόνες αδιαπραγμάτευτες αρχές πολιτικής αλήθειας στην εποχή μας, η δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Και, φυσικά, αυτά παραβιάζονται κατά συρροή από τους ρέκτες της παρούσας κανονικότητας!

Διότι, αντικανονικό είναι να κλείνεται το σχολείο της πακιστανικής κοινότητας στην Αθήνα από τον κανονικότατο δήμαρχο της πρωτεύουσας. (Για να φέρω μόνον ένα παράδειγμα συμβολικό, εκείνο της απαράβατης αρχής ότι το δικαίωμα παιδιών στη μόρφωση, πέραν εθνικότητας και χρώματος δέρματος, καταλύει οποιαδήποτε άλλη «κανονικότητα» μπορεί να μηχανεύεται ο οποιοσδήποτε για τους δικούς του λόγους).

Μ’ άλλα λόγια, και τελικά, κανονικότητα δεν είναι μια ουδέτερη πολιτικά κατάσταση, εύπλαστη στις διαθέσεις μιας εξουσίας, της οποιασδήποτε (πολλώ μάλλον ενός μπλοκ εξουσίας με ευκρινή πλέον συντεταγμένα συμφέροντα που υπηρετεί πιστά η παρούσα διακυβέρνηση)! Κανονικότητα είναι η δημοκρατία και ο απόλυτος σεβασμός της.

Αλλ’ ούτε νοικοκύρης είναι ένας πολιτικά ουδέτερος πολίτης, εκείνος ο «καλός άνθρωπος» που εκδιώκει με βίαιες πράξεις πρόσφυγες από ξενοδοχεία στην περιοχή του, για να μην απειληθεί το «νοικοκυριό» του!

Η δημοκρατία είναι, δηλαδή, που απειλείται, μαζί με τον ολοφάνερο κίνδυνο παραβίασης μαζικά ανθρώπινων δικαιωμάτων, από τα έργα και τις ημέρες της παρούσας κανονικότητας του κυβερνώντος μπλοκ εξουσίας.

Και επειδή η δημοκρατία και η υπεράσπισή της είναι υποχρέωση και του τελευταίου πολίτη, να είμαστε ‘ξηγημένοι: Κάθε πράξη και δραστηριότητα που αποσκοπεί στην αποτροπή των απειλών κατά της δημοκρατίας και της πεντακάθαρα συντεταγμένης προσπάθειας παραβίασης των ανθρώπινων δικαιωμάτων από μεριάς του κυβερνώντος μπλοκ εξουσίας, είναι σήμερα η δημοκρατική κανονικότητα. Και δεν είναι οι βιαιότητες των νοικοκυραίων και οι αρπαχτές στο δημόσιο συμφέρον από συστατικά μέρη του ίδιου μπλοκ εξουσίας.

(H φωτογραφία είναι από τις πρόσφατες μεγάλες διαδηλώσεις στη Χιλή. Η φωτεινή επιγραφή διακηρύσσει: Δεν θα επιστρέψουμε στην κανονικότητα, γιατί η κανονικότητα ήταν το πρόβλημα")