'Εμμετρα-άμετρα

2 Δεκ. 2020

H πέννα σου στόμωσε,
ποιητή.

Τα δάχτυλά σου
παραμορφώθηκαν
από την αρθριτική
παρακμή.

Το μελάνι ξεθώριασε.
Δεν αφήνει πλέον ίχνη
στο χαρτί.
Μόνο σκιές.

Λόγος άηχος
όταν ομιλείς.

Δεν απέμειναν
παρά μόνο οι αντίλαλοι
των αιώνιων εννοιών σου.

Δυο λέξεις:
Ελευθερία.
Ισότητα.

Ηγούνται της στρατιάς
των εφήβων ιδεών
και των κρουστών νοημάτων σου,
ποιητή.

Αντίκρυ,
οι κλαγγές των βαρύτιμων νομισμάτων
και η βοή των φθηνών τηλεκοντρόλς.

Εκεί θα δοθεί η ύστατη μάχη!


Κι η στομωμένη πέννα σου,
ποιητή,
θα γίνει ξανά λάβαρο
των Νέων.

Τώρα,
κοιμήσου ήσυχος!
Δεν λείπουν
τα καινούρια στιχάκια σου.

Η γενιά,
που θα φέρει όσα έχεις επαγγελθεί,
έφτασε!




2 Δεκ. 2020

Μην περιδιαβάζεις, Χρόνε, μέσα μου!
Άσε με ελεύθερο απ’ τα δεσμά σου.

Μη με φοβερίζεις σαν δεσποτικός πατριός, Χρόνε!
Δεν με γέννησες εσύ για να με καταδυναστεύεις.

Μη με επισκέπτεσαι κάθε μέρα στον καθρέφτη μου
γιατί οι αντανακλάσεις του θαμπώνουν.

Και μην καμώνεσαι ότι εσύ μόνο λες την αλήθεια.
Ένα απλός ανθρώπινος ψίθυρος, για κάτι ασήμαντο, σε σαρώνει.

Με γραφίδα σου την απειλή, σταμάτησε πια να συγγράφεις για τον κόσμο, Χρόνε!
Υπάρχουν οι αφηγήσεις των γονέων μας εξ αίματος.

Ας τσουγκρίσουμε, λοιπόν για τελευταία φορά τα ποτήρια μας.
Κι έπειτα, φύγε!

Κι όταν θα γίνεις καπνός και αερικό
θα ξεκινήσει επιτέλους η πραγματική ζωή, Χρόνε!

…Αν την αντέξω!...