2 Δεκ. 2020

Ελπίδα

H πέννα σου στόμωσε,
ποιητή.

Τα δάχτυλά σου
παραμορφώθηκαν
από την αρθριτική
παρακμή.

Το μελάνι ξεθώριασε.
Δεν αφήνει πλέον ίχνη
στο χαρτί.
Μόνο σκιές.

Λόγος άηχος
όταν ομιλείς.

Δεν απέμειναν
παρά μόνο οι αντίλαλοι
των αιώνιων εννοιών σου.

Δυο λέξεις:
Ελευθερία.
Ισότητα.

Ηγούνται της στρατιάς
των εφήβων ιδεών
και των κρουστών νοημάτων σου,
ποιητή.

Αντίκρυ,
οι κλαγγές των βαρύτιμων νομισμάτων
και η βοή των φθηνών τηλεκοντρόλς.

Εκεί θα δοθεί η ύστατη μάχη!


Κι η στομωμένη πέννα σου,
ποιητή,
θα γίνει ξανά λάβαρο
των Νέων.

Τώρα,
κοιμήσου ήσυχος!
Δεν λείπουν
τα καινούρια στιχάκια σου.

Η γενιά,
που θα φέρει όσα έχεις επαγγελθεί,
έφτασε!