Το ΚΙΝΑΛ και η προσχώρηση

στον νεο-φιλελευθερισμό

Προχθές (20/11/2018) η κυρία Γεννηματά παρουσίασε σε ειδική εκδήλωση τις προτάσεις που κατέθεσε, ως σχέδιο νόμου, το ΚΙΝΑΛ για να ξεπεράσει οριστικά η Ελλάδα την κρίση και να μπει σε τροχιά ανάπτυξης. Προφανώς, πρόκειται για την εναλλακτική πρόταση οικονομικής πολιτικής, με την ευκαιρία κατάθεσης του προϋπολογισμού της κυβέρνησης στη Βουλή. Προϋπολογισμού, που εξακολουθεί να φέρει βαρύ το ίχνος σφιχτής δημοσιονομικής πολιτικής, παρ’ ότι είναι ο πρώτος προϋπολογισμός  μετά τα μνημόνια.   

Διάβασα τις προτάσεις Γεννηματά προσεκτικά!

Ούτε μία απ αυτές δεν θα μπορούσε, ακόμη και με πολύ ευρύ πνεύμα, να θεωρηθεί παρέμβαση ανακατανομής του πλούτου υπέρ των ασθενέστερων!

Η πρόταση είναι σειρά μέτρων ενίσχυσης των επιχειρήσεων, με την προτεινόμενη κοινωνική πολιτική καθ’ ολοκληρία να εξαντλείται σε επιδοματικές λύσεις προστασίας των αδυνάμων.

Μόνη δίοδος για τη βελτίωση του εισοδήματος των αδυνάμων, πρώτα να ενισχυθούν οι επιχειρήσεις και κατόπιν, αν επανεπενδυθούν τα αυξημένα κέρδη τους (για τα οποία, σημειωτέον, σε κανένα σημείο η πρόταση Γεννηματά δεν αναφέρεται σε κάποια δεσμευτική υποχρέωση επανεπένδυσης αυτών των αυξημένων κερδών) θα απομείνουν υπολείμματα για τους φτωχότερους, και μόνο μέσω της προσδοκώμενης αύξησης της απασχόλησης.

Ναι, μέρος της μεσαίας τάξης θα ωφελούνταν από την οικονομική πολιτική Γεννηματά, κυρίως με τις προτεινόμενες μειώσεις σε εισφορές και φορολογία. Όμως, οι φτωχότεροι (και πέραν των επιδομάτων, δηλαδή με πολιτικές επανένταξής τους στην παραγωγική και κοινωνική διαδικασία), παραμένουν στα αζήτητα του ενδιαφέροντος του ΚΙΝΑΛ.        

Πλήρης συνενοχή στη λογική της ευρωπαϊκής συντήρησης και των υπολειμμάτων του «σοϊμπλισμού», που ποινικοποιούν πολιτικά κάθε απόπειρα ενίσχυσης του εισοδήματος των αδυνάμων και στήριξης του κοινωνικού κράτους, με παρεμβάσεις επενδυτικού βάθους. Και σαφής προσχώρηση στη λογική των κοινωνιών με «υπαρκτούς» και «ανύπαρκτους» πολίτες, με τους πρώτους παρόντες στις εξελίξεις και τους δεύτερους αφανείς κάτω το εξευτελιστικό επιδοματικό δίχτυ (κλασσικό στοιχείο του νεο-φιλελευθερισμού, που μόνο τις ενοχές των πρώην σοσιαλδημοκρατών και νυν «καρα-δεξιών» συστημικών δυνάμεων έρχεται να καλύψει), που προσβάλλει  βάναυσα το πνεύμα και το γράμμα των θεμελιωδών ευρωπαϊκών αρχών κοινωνικής αλληλεγγύης και εξασφάλισης ισχυρού κοινωνικού κράτους για τους αδύναμους.

Η πρόταση οικονομικής πολιτικής του ΚΙΝΑΛ, ερμηνεύει απολύτως και με ξεκάθαρους πολιτικούς όρους (και όχι με προσφυγές σε επικοινωνιακού τύπου αντιπερισπασμούς και υπό το καθεστώς του συμπλέγματος ανωτερότητας του ΚΙΝΑΛ), γιατί δεν μπορεί να ευδοκιμήσει η ηγεσία Γεννηματά.

Η προσχώρηση στη «σούπα» μιας οικονομίας που δήθεν δεν προσδιορίζεται από ταξικές αναφορές -και μάλιστα, κατά κύρια συνάρτηση με τις προτάσεις της ως προς τον τρόπο κατανομής του πλούτου μεταξύ των κοινωνικών τάξεων προσδιορίζεται ιστορικά και η πολιτική ταυτότητα κάθε πολιτικής παράταξης, ως αριστεράς ή δεξιάς, ως προοδευτικής ή συντηρητικής- είναι η τελική εγκατάσταση του ΚΙΝΑΛ στον χώρο του νεο-φιλελευθερισμού. Που φυσικά δεν μπορεί να είναι αριστερά, ουδέ καν κέντρο, αλλά καθαρή πολιτική δεξιά!        

Με μπαλιές στην πολιτική εξέδρα (όπως η υπόθεση Σημίτη, με την αηθέστατη προσπάθεια να συγκριθεί η σκευωρία του 1989 κατά του ιδρυτή του ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τα σημερινά), δεν επαναπροσεγγίζονται κοινωνικές ομάδες, που έχουν χαθεί. Με τέτοιες πολιτικές, άντε το πολύ-πολύ να συσπειρωθεί η μικρή δύναμη που έχει απομείνει, για να διασωθεί για λίγο καιρό μια αποτυχημένη ηγεσία.

Αλλαγή πολιτικής χρειάζεται για να ανακτηθούν απολεσθέντες κοινωνικοί χώροι και όχι αλληλο-κολακίες βαρονιών, που έκαναν την παράταξη κεντρο-αριστερό κωμειδύλλιο!  

 

 

 

Γιατί οι περικοπές στις συντάξεις

μόνο να καταργηθούν μπορούν! 

(To μεγαλύτερο περιστατικό fake news είναι ελληνικό…)

Πρόκειται για το μεγαλύτερο περιστατικό fake news στην ιστορία! Και, ναι, είναι ελληνικό, διαρκεί ήδη 3 μήνες και δεν θα με παραξένευε να παρατεινόταν ακόμη και μετά την κατάληξη του θέματος νέων περικοπών, ή όχι, στις συντάξεις από 1/1/2019. Γιατί αυτό είναι το μεγαλύτερο fake news στον κόσμο: Το εάν θα περικοπούν οι συντάξεις στην Ελλάδα ακόμη περισσότερο, ή όχι, καθώς και το πώς θα περικοπούν!...

Όλα ξεκίνησαν την επόμενη της ημέρας επιτυχούς ολοκλήρωσης του 3ου μνημονίου, κατά την κοινή δήλωση Ελλάδας και ευρωπαίων δανειστών της στα μέσα του περασμένου Αυγούστου, δηλαδή, ήδη, το θέμα χρονικά έχει σπάσει παγκόσμιο ρεκόρ διατήρησής του στην επικαιρότητα! Μιλάμε δε εδώ για την έξοδο από τη μνημονιακή εποχή, που δεν αμφισβητείται σε κανένα μέρος του πλανήτη παρά μόνον στον παράξενο φανταστικό κόσμο της ελληνικής αντιπολίτευσης, η οποία διάγει ήδη στο 4ο μνημόνιο…

Έκτοτε, από την πρώτη κιόλας μέρα, δηλαδή, της εξόδου από την ασφυκτική και βάρβαρη επιτροπεία που διήρκεσε 8 χρόνια, άνοιξε η συζήτηση διερεύνησης του εάν και κατά πόσο θα μπορούσε να παραμεριστεί η εξόφθαλμα λανθασμένη αναπτυξιακά και αχρείαστη δημοσιονομικά περαιτέρω μείωση των συντάξεων. Επιλογή που είχε συμφωνηθεί με τους δανειστές για να κλείσει μια από τις λεγόμενες μνημονιακές «αξιολογήσεις», λαμβανομένου υπόψη ότι τότε διατηρούσε λόγο στα πράγματα το ΔΝΤ. Πολύ φυσικό ήταν, επομένως,  με τα νέα δεδομένα (δηλαδή τον παροπλισμό του ΔΝΤ σε ό,τι αφορά τη διατύπωση γνώμης -βαρύνουσας, μάλιστα- για την ελληνική «διάσωση»,  αλλά και την ανάκτηση σημαντικού μέρους της ελληνικής κυριαρχίας για τη διαμόρφωση της οικονομικής πολιτικής της χώρας) να εξεταστεί η ακύρωση του μέτρου περαιτέρω περικοπής στις -ήδη λεηλατημένες από τις παλιότερες ανάλογες μειώσεις- συντάξεις.

Η αρχική μορφή του fake news ήταν οι πληροφορίες από «έγκυρες ευρωπαϊκές πηγές» ότι δήθεν ακύρωση του σκληρού μέτρου δεν μπορεί να γίνει και πρέπει  να τηρηθούν τα συμφωνηθέντα. Ακολούθησε ένας δεύτερος γύρος, από «έγκυρες πηγές του ΔΝΤ» αυτή η φορά, ότι το Ταμείο δεν έχει χάσει τον βαρύνοντα λόγο του μετά την ολοκλήρωση του μνημονίου και επιβάλλει αυτό την εφαρμογή του μέτρου.

Ωστόσο, καθώς πέρναγαν οι μέρες και αποκαλυπτόταν ότι τυχόν αναστολή του λανθασμένου μέτρου ήταν και τυπικά δυνατή και ουσιαστικά σκόπιμη, άλλαξε το βιολί των fake news! Τότε έκανε την εμφάνισή του η δήθεν εκτίμηση ξανά των ίδιων  «έγκυρων πηγών» ότι το μέτρο ήταν αναγκαίο, διαφορετικά οι αγορές θα εξελάμβαναν την ακύρωσή του ως κριτήριο απροθυμίας της Ελλάδας να τηρήσει τα συμφωνηθέντα και θα απέκλειαν τη χώρα μας από τις αγορές. Ακολούθησαν αναβαθμίσεις της ελληνικής οικονομίας και αλλεπάλληλες δηλώσεις ελληνικών και ευρωπαϊκών αξιωματούχων που τεκμηρίωναν γιατί δεν υπάρχει για την Ελλάδα ένεκα τέτοιου λόγου θέμα προσβασιμότητάς της στις αγορές. (Ναι, την ώρα που η παγκόσμια οικονομική κοινότητα ασχολιόταν με την περιπέτεια του ιταλικού προϋπολογισμού, υπήρχαν ελληνικοί «έγκυροι κύκλοι» και «αναλυτές», που υποστήριζαν ανερυθρίαστα ότι αν δεν κόβονταν κι άλλο οι συντάξεις στην Ελλάδα, η ευρωζώνη και η χώρα μας θα αντιμετώπιζαν προβλήματα!...)    

Κάπου εκεί (δηλαδή ακριβώς η στιγμή που η αντιπολίτευση εκτιμούσε το κόστος του 2015 από 100 έως 200 δισ. ευρώ, στην ακριβέστερη και εγκυρότερη στην παγκόσμια ιστορία των οικονομικών επιστημών μέτρηση), τα fake news ξεσπάθωσαν! Σε μια προσπάθεια να διατηρηθεί στοιχειώδης έστω αξιοπιστία στην αέναη ψευδολογία, επιστράτευσαν άλλες δήθεν εκδοχές. Μεταξύ άλλων, η πληροφορία (φυσικά πάντα από τις ίδιες «έγκυρες πηγές») ότι το μέτρο δεν θα ακυρωνόταν, αλλά θα …αναβαλλόταν!

Πέρασαν έτσι μερικές εβδομάδες ακόμη, και όταν κι αυτό κατέπεσε απολύτως, ήρθε η νέα γενιά fake news: Η Γερμανία δεν μας αφήνει να ακυρώσουμε το μέτρο!

Λίγες μέρες αργότερα, ο Τσίπρας πήγε στη Γερμανία με κάποια άλλη αφορμή και, μεταξύ άλλων, συναντήθηκε με τον Γερμανό υπουργό Οικονομικών, Όλαφ Σολτς. Αμέσως μετά τη συνάντηση αυτή οι «έγκυρες πηγές» δούλεψαν (απλήρωτη) υπερωρία και μας πρόφτασαν τα τελευταία νέα: Θα ακυρωθεί το μέτρο …αλλά δεν θα ακυρωθεί για τις υψηλές συντάξεις!

Ε, μέχρι και ο Σολτς έσκασε! Διάψευση κατάμουτρα!    

…και κάπως έτσι φτάσαμε ως εδώ, και ενώ απέχουμε λίγες μέρες από την επίσημες αποφάσεις, που θα δούμε την τελική μορφή τους!

Αυτό που κυρίως εξοργίζει είναι ότι όλος αυτός ο ποταμός ψεύδους αφορά σε ανθρώπους που κατά κύριο λόγο επλήγησαν από τα λανθασμένα μνημόνια! Δεν τους σεβάστηκαν ούτε ένα λεπτό, τόσους μήνες τώρα,  οι προαγωγοί της συντεταγμένης ψευδολογίας! Δεν μέτρησαν τις αγωνίες που προκαλούσαν τα fake news που διέδιδαν.

Αυτό που προξενεί κατάπληξη -και φυσικά μιλώ ειρωνικά, διότι γνωριζόμαστε καλά σ’ αυτόν τον τόπο- είναι γιατί τέτοια επιμονή σ’ ένα παρατεινόμενο ψεύδος, όταν προφανώς παράγεται από τέτοια ψέματα τεράστια κοινωνική ανησυχία και αντικειμενικά δημιουργούνται δυσκολίες στην προσπάθεια να αποφύγει  η Ελλάδα  μια λανθασμένη κίνηση -αυτή της ακόμη μεγαλύτερης  μείωσης των συντάξεων!

Όμως, θα αρκούσε μια επιφανειακή ματιά στους ίδιους τους παραγωγούς των fake news, για να απογυμνωθούν οι προθέσεις τους. Κι ακόμη περισσότερο -κι αυτό ανάμεσά μας, δηλαδή ανάμεσα στους δημοσιογράφους, είναι πολύ χειρότερο- αποκαλύπτονται και τα συγκεκριμένα πρόσωπα που διακινούν το ψεύδος!

Η τσίπα που έχει χαθεί απολύτως, ωστόσο, απ’ όλους αυτούς, δεν τους προστατεύει έστω από τη στοιχειώδη υποχρέωση που θα έπρεπε να αισθάνονταν πως έχουν, όταν κάνουν την παλιο-δουλειά μας: Να βρουν τουλάχιστον στηρίγματα σε κάποιες βασικές πτυχές της υπόθεσης επί της οποίας ψευδολογούν ασύστολα, για να δομηθεί αληθοφάνεια, έστω, βρε αδελφέ!

Αν το έκαναν, θα είχαν αποφύγει την αυτο-γελοιοποίησή τους, διότι απλά το μέτρο πρόσθετων περικοπών στις συντάξεις, για τυπικούς λόγους, ποτέ δεν θα μπορούσε να τύχει μερικής εφαρμογής ή αναβολής εφαρμογής του. Δηλαδή τα σενάρια αυτά ήταν εξ αρχής αστεία! Και τούτο, επειδή οι πρόσθετες περικοπές στις συντάξεις έχουν ψηφιστεί από την ελληνική Βουλή, και νόμος στη χώρα μας δεν καταργείται παρά μόνο με νεώτερη ισόκυρη διάταξη. Δηλαδή, για να γίνονταν όσα μας παραμύθιαζαν τόσους μήνες τώρα, θα έπρεπε η ελληνική Βουλή με δική της ψήφο να επιβεβαιώσει όλα αυτά τα σενάρια που μας έλεγαν τα fake news. Και για τους στοιχειωδώς αντιλαμβανόμενους την εγχώρια πολιτική πραγματικότητα, αυτό δεν θα γινόταν σε καμιά περίπτωση! Απλά όλ’ αυτά, δηλαδή, ήταν «όνειρα» της αντιπολίτευσης για να υφίστατο η κυβέρνηση μία ήττα σ’ ένα πολύ σημαντικό πεδίο, με τις εκλογές να επίκεινται!  

Αλλά τόση μικροπολιτική, πια, και με προνομιακά θύματα αδύναμους αγωνιώντες πολίτες που έχουν καίρια πληγεί από τις αστοχίες των μνημονίων, γεννά και ένα άλλο ζήτημα: Πρόκειται για την πολιτική αήθεια από μεριάς πολιτικών παρατάξεων -που φιλοδοξούν, μάλιστα, να κυβερνήσουν και τον τόπο- και έχοντας αποφύγει ακόμη και να βάλουν λίγη πλάτη στην προσπάθεια να μην περικοπούν οι συντάξεις μιλώντας στις πολιτικές ομάδες στις οποίες ανήκουν στην Ε.Ε., κλείνονται στα γραφεία τους και επιχαίρουν μυστικά για το ενδεχόμενο να πληγεί πολιτικά η κυβέρνηση και να ωφεληθούν εκείνοι, ακόμη κι αν οι συνέπειες της εν λόγω κυβερνητικής ήττας θα ήταν να χυθεί ακόμη περισσότερο κοινωνικό αίμα μνημονιακής προέλευσης.

Ίχνος ντροπής! Φευ!   

 

 

 

Σκοπιανό και κυβερνητική σταθερότητα:

Όχι άλλο κάρβουνο!

Εκεί ακριβώς, λοιπόν, που ο Κυριάκος Μητσοτάκης είχε παγιδευτεί στα σχοινιά του πολιτικού ρινγκ λόγω της κυρίας Σπυράκη αλλά και της επαμφοτερίζουσας και ενοχικής -προσωπικά και παραταξιακά- στάσης του στο σκοπιανό, ήρθε ο Πάνος Καμμένος και μέσα σε λίγα λεπτά αντέστρεψε τη δύσκολη θέση της αντιπολίτευσης σε εντυπωσιακό κυβερνητικό αυτογκόλ. Πέραν αυτού -και κυρίως- συνέβαλε στην αλλαγή της διεθνούς εικόνας της χώρας από παράγοντα σταθεροποίησης των γεωπολιτικών  πραγμάτων σε μια ρευστή περιοχή άμεσου ενδιαφέροντος της Ελλάδας (και ανεξαρτήτως του εάν κάποιος έχει θετική γνώμη για τη συμφωνία των Πρεσπών, ή όχι), σε παίκτη δυνητικής αποσταθεροποίησης.  

Το θέμα είναι γνωστό και δεν χρειάζεται να ξαναθυμηθούμε τα στοιχεία του, …άλλωστε δεν ήταν η πρώτη φορά!...

Μόνο που τούτη η φορά δεν είναι ίδια με τις άλλες, απ’ όποια πλευρά κι αν το δει κανένας!

Γιατί; Διότι:

1. Μέχρι τώρα, η παραταξιακή θέση των ΑΝ.ΕΛ. (για την οποία, σε συνθήκες σοβαρού δημόσιου διαλόγου, δεν υπάρχει μεγαλύτερη κοινοτυπία από το να επαναλαμβάνεται η δήλωση ότι δικαιούται να την έχει) δεν ήταν σημείο αναφοράς της κυβερνητικής πολιτικής. Μάλιστα, θεμελιώδης όρος της σύμπραξης των δύο κυβερνητικών εταίρων ήταν ακριβώς να μην καταστεί το σκοπιανό αντικείμενο ενδοκυβερνητικού διαλόγου, τουλάχιστον έως την ολοκλήρωση των υποχρεώσεων της πΓΔΜ έναντι της Ελλάδας, όπως αυτές απορρέουν από τη συμφωνία των Πρεσπών. Έτσι, εκείνο που απέμενε να αξιολογείται ήταν εάν και κατά πόσον με διαφωνία κυβερνητικών εταίρων σε μείζον θέμα εξωτερικής πολιτικής μπορεί να νοείται δεδηλωμένη (ακόμη κι αν διευκρινίζεται απερίφραστα ότι αυτή δεν αμφισβητείται). Εν προκειμένω, επί πλέον, τονίζεται ότι η κυβέρνηση είχε μάλλον κερδίσει αυτήν την πολιτική μάχη, με τη μεγάλη μερίδα συνταγματολόγων, αναλυτών αλλά και της κοινής γνώμης να απορρίπτει την εκδοχή Μητσοτάκη-Γεννηματά ότι τίθεται θέμα αμφισβήτησης της δεδηλωμένης.

2. Ωστόσο, η παρουσίαση πρότασης (plan B ή ο,τιδήποτε άλλο) από μέλος του υπουργικού συμβουλίου, έναντι εγκεκριμένης επισήμως και με όλους τους τύπους κυβερνητικής πολιτικής, σε αλλοδαπούς αξιωματούχους του υψηλότατου επίπεδου και κατά τη διάρκεια επίσημης επίσκεψης στο πλαίσιο διμερών διακρατικών σχέσεων, δεν είναι προσωπικές απόψεις και δεν δεσμεύουν μόνον τον φέροντα, όσο κι αν εκ των υστέρων προσπαθεί ως «σκιά-υπουργού» να «μαζέψει» την αήθεια. Δεσμεύουν τη χώρα! Και ο μόνος τρόπος να αρθεί αυτό είναι με νεώτερη σαφή δήλωση!

3. Όσο η αντι-πρόταση (plan B, όπως θέλετε πείτε το) δεν αίρεται ρητώς, δηλαδή όσο ισχύει ως «μέρος» της κυβερνητικής πολιτικής, αυτομάτως τίθεται θέμα δεδηλωμένης, αφού 2 πολιτικές γραμμές σε μια ενιαία κυβέρνηση δεν είναι νοητές. Είτε οι δύο διαφορετικές γραμμές προκαταβολικά θα έχουν πολιτικά συμφωνήσει σε τί κάθε πλευρά θα υποχωρήσει από τις θέσεις της, ώστε να είναι νοητό το ελάχιστο δυνατό πλαίσιο κοινής συλλογική δράσης των εταίρων, είτε διαφορετικά, δηλαδή χωρίς αυτό, η δεδηλωμένη μπορεί να αθροίζεται αριθμητικά αλλά δεν τεκμαίρεται πολιτικά. Επομένως είναι προσχηματική! Η κυβέρνηση στην Ελλάδα -αλλά και σ’ όλον τον δημοκρατικό κόσμο- αποφασίζει συλλογικά αλλά δρα ενιαία. Και έχω την εντύπωση, αν και δεν είμαι νομικός, ότι ακόμη και η ρητή δημόσια δήλωση κομμάτων,  βουλευτές των οποίων έχουν την πλειοψηφία στη Βουλή, ότι στηρίζουν μια κυβέρνηση, θα πρέπει να κάμπτεται όταν έργω η κυβερνητική συνοχή βάλλεται. Φρονώ, δηλαδή, ότι το λιγότερο που θα μπορούσε να γίνει για την αποκατάσταση της κυβερνητικής σταθερότητας, με όρους επαλήθευσης αναμφίβολης δεδηλωμένης, θα ήταν να ενεργοποιηθεί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο οποίος κατόπιν πρόσκλησης στους κυβερνητικούς εταίρους καλείται να διαπιστώσει όχι γενικώς εάν στηρίζουν ή όχι την κυβέρνηση, αλλά πλέον εάν επί του συγκεκριμένου θέματος (του σκοπιανού), είναι διατεθειμένοι να υποστηρίξουν την αποφασισμένη κυβερνητική πολιτική, και αν όχι -το λιγότερο ανεκτό- να απόσχουν απολύτως από δημόσιες δηλώσεις διαφοροποίησης. Πολλώ δε μάλλον να δεσμευτούν ότι δεν ισχύουν ως «μέρος» της κυβερνητικής πολιτικής, όσα είπε ο κ. Καμμένος στις Η.Π.Α.. Αυτό καλείται να διαγνώσει ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και  να πράξει αναλόγως. Αν δεν συντρέξουν τα παραπάνω, οφείλει να καλέσει τον αρχηγό του πρώτου σε δύναμη κόμματος στην παρούσα Βουλή για να τού αναθέσει διερευνητική εντολή.      

Αυτά με τα τυπικά!

Ως προς την πολιτική ουσία:

- Πρόκειται για κορυφαία αήθεια με καθαρά προσωποποιημένο απαξιωτικό χαρακτήρα κατά του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος προσωπικά περιβάλλει με το κύρος του τη συμφωνία των Σκοπίων,

- Πρόκειται για σαφή πρακτική αποστασιοποίηση, θεσμική και επίσημη, από συμπεφωνημένο (και ανανεωμένο πρόσφατα) πλαίσιο πολιτικής,

- Αποτελεί ζήτημα χρήζον άμεσης πολιτικής διευκρίνισης και διευθέτησης, που δεν μπορεί  να παραταθεί παρά για λίγες ακόμη ώρες, αλλιώς η διακυβέρνηση της μετα-μνημονιακής Ελλάδας παγιώνεται με όρους αστάθειας, με όλες τις συνέπειες,

- Αδυνατώ να δω πώς ο πρωθυπουργός θα μπορούσε να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντά του με τέτοια δεδομένα,

- Αρνούμαι να αποδεχτώ ότι -εφ’ όσον το σκοπιανό κατέστη θέμα συνδεόμενο ευθέως με την κυβερνητική σταθερότητα με επιλογή του κ. Καμμένου- είναι πολιτικά νοητό να το αντιπαρερχόμαστε με προσφυγή στις μετα-μνημονιακές ανάγκες της Ελλάδας (καθ’ όλα αντιληπτές κατά τα άλλα). Είτε ο κ. Καμμένος εν συναισθήσει ότι απειλείται και αποσταθεροποιείται η μετα-μνημονιακή πορεία ενήργησε, είτε έχει το πολιτικώς ακαταλόγιστο, οπότε και ο πρωθυπουργός υποχρεούται να τον αντικαταστήσει!

Όλα τα τελευταία είναι υποθέσεις που αφορούν σε αποφάσεις και επιλογές που θα λάβουν ο κ. Τσίπρας και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α..

Και ό,τι επιλέξουν θα έχει καταλυτικό βάρος απόδειξης του σεβασμού τους στους θεσμούς αλλά θα μετρήσει απολύτως και για την κρίση τους από τους πολίτες, εν όψει εκλογών εντός του 2019.

 

 

 

Σχετικά με μια δημοσκόπηση...

Αλήθειες και ψεύδη

Όλη η προπαγάνδα είναι ψέματα,

ακόμα κι όταν λέει την αλήθεια (Τζορτζ Όργουελ)

Μια απορία: Καλά, ο Τσίπρας λέει ψέματα, δεν τον πιστεύει κανένας κ.λπ. κ.λπ. ....

Το επιβεβαίωσε άλλωστε και η δημοσκόπηση που δημοσίευσε το πρωτο θέμα, όπου θριαμβευτικά διαπιστωνόταν σε δημοσιεύματα ότι το 72,2% δεν πιστεύει ότι θα εφαρμοστούν οι εξαγγελίες Τσίπρα στη ΔΕΘ!

Μιλάμε για παταγώδη αναξιοπιστία!

…μόνο που η δημοσκόπηση αναφέρθηκε ως είδηση στα μέσα ενημέρωσης (με αναφορές και στο στοιχείο ότι το 72,2% δεν πιστεύει ότι θα εφαρμοστούν οι εξαγγελίες Τσίπρα στη ΔΕΘ) το Σάββατο 8 Σεπτεμβρίου. Η δημοσίευση της είδησης για τη δημοσκόπηση έγινε, μάλιστα, περίπου την ίδια ώρα που μίλαγε ο Τσίπρας και έκανε τις εξαγγελίες, τις οποίες η δημοσκόπηση «μετρούσε» κατά ποσοστό 72% ότι οι πολίτες αξιολογούσαν ως μη πιστευτές!

Τέτοια ταχύτητα μέτρησης είναι αναμφίβολα παγκόσμιο ρεκόρ! Αξίζει συγχαρητηρίων!

Γιατί, φυσικά, δεν μπορεί σε δημοσκόπηση να «μετράται» κάτι που δεν έχει υπάρξει ως γεγονός! Πολλώ δε μάλλον στη δημοσκόπηση να εκτιμάται και κατά πόσο γίνεται πιστευτή, ή όχι, μια (μη) είδηση!

Ως προς το άλλο παράδοξο της δημοσκόπησης, πως γίνεται με πρόθεση ψήφου ένα κόμμα να λαμβάνει ποσοστό 29,9% και με τέτοιο ποσοστό να αποτολμάται η εκτίμηση ότι το κόμμα αυτό (η ΝΔ εν προκειμένω, περί αυτής βεβαίως ο λόγος) κατακτά αυτοδυναμία!

Μερικά επ’ αυτού:  Όπως ρητά αναφέρει το πρωτο θεμα «Η εκτίμηση των εκλογικού αποτελέσματος με αναλογική κατανομή των αναποφάσιστων και η σύνθεση της νέας Βουλής είναι του “ΘΕΜΑτος»” και όχι της Marc και βασίζεται στην παραδοχή ότι θα μπουν στη Βουλή 6 κόμματα». Το ίδιο είχε κάνει το πρωτο θεμα και στη δημοσίευση δημοσκόπησης της ίδιας εταιρείας στις 17/6/2018.

Το σχετικό δημοσίευμα του πρωτου θεματος εδώ: https://www.protothema.gr/politics/article/819589/i-proti-metamnimoniaki-dimoskopisi-paei-gia-autodunamia-i-nea-dimokratia/

Μάλιστα, στο δημοσίευμα για την τελευταία δημοσκόπηση της Marc το πρωτο θεμα κάνει λόγο για «μάλλον μη αναστρέψιμη» διαφορά μεταξύ ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ, εγκαταλείποντας τις παλιότερες βεβαιότητες του. (π.χ. στη δημοσκόπηση Ιουνίου ’18 σημειωνόταν ότι «…(τα στοιχεία) προεξοφλούν ότι η αξιωµατική αντιπολίτευση θα κερδίσει τις επόµενες εκλογές…».

Μεγάλη πλάκα επίσης έχει ότι το πρωτο θέμα εξηγεί τη σημαντική μείωση της διαφοράς ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ σε «…σύνηθες εύρημα σε περιόδους που συμπίπτουν με το τέλος του καλοκαιριού και τη θετική διάθεση που επικρατεί μετά τις διακοπές»!
Η πλάκα γίνεται κανονική κωμωδία όταν συνδυαστεί αυτή η εξήγηση με το ότι η ίδια δημοσκόπηση έχει «μετρήσει» ότι «το 78% όσων συμμετείχαν στη δημοσκόπηση θεωρούν ότι η κυβέρνηση έχει την ευθύνη για την τραγωδία με την φονική πυρκαγιά στο Μάτι, ενώ το 75% έχει θυμό και απογοήτευση από την συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ».

Τέλος κάτι για τους υποστηρικτές του ΚΙΝΑΛ: Μεταξύ δημοσκοπήσεων συγκρίσιμες είναι όσες διενεργήθηκαν από την ίδια εταιρεία και όχι όσες είναι άλλων εταιρειών, λόγω διαφορών στα δείγματα, στη μεθοδολογία κ.λπ..

Στη σειρά δημοσκοπήσεων της Marc που δημοσιεύονται στο πρωτο θέμα, το ΚΙΝΑΛ καταγράφει συνεχή πτώση, οριακή από το Μάρτιο ’18 ως τον Ιούνιο ’18, και στατιστικά σημαντική από τον Ιούνιο ’18 ως τον Σεπτέμβριο ’18. Δεν υπάρχει, δηλαδή, αντιστροφή σε κάποια ανοδική τάση του ΚΙΝΑΛ. Απλώς η φθορά επιτείνεται όσο περνάει ο χρόνος.  Τα πολιτικά γεγονότα άμεσης συσχέτισης με το ΚΙΝΑΛ αυτήν την περίοδο είναι ότι τον Μάιο 2018 η κυρία Γεννηματά ζήτησε εκλογές, και αργότερα ότι προέκυψε το σκοπιανό με την κυρία Γεννηματά να επιβάλλει επιλογή (λάθος ή ορθή, είναι μια άλλη συζήτηση) αντίθετη με εκείνη όλων των υπολοίπων μελών του πολιτικού συμβουλίου του ΚΙΝΑΛ, καθώς και ότι αυτή την ίδια περίοδο αποχώρησε το Ποτάμι.

Αυτά!!!!!!

 

 

 

Το προσφυγικό ως διακομματική αντιπαράθεση

Η σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών έκλεισε έναν άχαρο και επικίνδυνο για τη χώρα κύκλο διακομματικής αντιπαράθεσης, για ένα ζήτημα που έχει φέρει την Ελλάδα σε μεγάλη δυσκολία! Μάλιστα, υπό την έννοια της πρόδηλης ανάγκης οι αναγκαίες συναινέσεις επί του ζητήματος να είναι καθαρές, ώστε προς πάσα κατεύθυνση (ιδίως εκτός συνόρων) να διαμηνύεται ότι η χώρα διαθέτει αίσθηση των αυτονόητων προτεραιοτήτων της, η απουσία υπογραφών των 2+1 κομμάτων είναι θετικό σημείο, ορίζοντας επαρκώς τους διαχωρισμούς ανάγκης που κατανοεί και καταγράφει συλλογικά ο τόπος και οι άνθρωποί του.           

Στον απόηχο της θετικής εξέλιξης παρατηρώ «μικρές» επισημάνσεις, σχετικά τη βαρύτητα της υπόθεσης! Οι περισσότερες απ’ αυτές τσαλαβουτάνε στην ευκολία της εικόνας γενικευμένης απαξίωσης του εγχώριου κομματικού σκηνικού, για να καταλήξουν στην επίσης ευκολία της «απόδειξης» ότι η σύσκεψη ήταν λάθος και τα αποτελέσματά της άνευ αξίας, ώστε να πλανάται ο συμπερασματικός υπαινιγμός ότι καλύτερα ο Τσίπρας να είχε αφεθεί μόνος του στο προσφυγικό για να πιεστεί μέχρις εσχάτων. Και πίσω από τον υπαινιγμό αυτόν, η ανομολόγητη προσδοκία να «πέσει» η κυβέρνηση που εξελέγη πριν 5 μήνες, επειδή -όσοι έχουν τέτοιες προσδοκίες- έχουν  μονομερώς και αντιδημοκρατικότατα αποφανθεί ότι δεν μπορεί κυβερνά ο εκλεγείς και σχεδιάζουν πραξικοπήματα κατά της δημοκρατικής λογικής μέσα στο κεφάλι τους, με διάφορες αιτιολογικές βάσεις –άλλωστε στον εαυτό τους και μόνον απολογούνται για τις αήθειες που διαμορφώνουν.

Όμως, η διαπίστωση -φερ’ ειπείν- τέτοιων κύκλων ότι το κοινό ανακοινωθέν δεν έχει καμιά αξία επειδή επαναλαμβάνει κοινά αποφασισμένες θέσεις της Ε.Ε επί του προσφυγικού, και άλλες ανάλογες διαπιστώσεις, πάσχουν  από αδιανόητη γελοιότητα –ενδεικτική, ασφαλώς, της ένδειας βιώσιμων τεκμηριώσεων σχετικά με την άποψη ότι «τα άλλα κόμματα έπρεπε να αφήσουν τον Τσίπρα μόνο του». Διότι, η Ελλάδα ακριβώς είναι επισπεύδουσα στην ανάγκη υλοποίησης αποφάσεων της Ε.Ε., στη λήψη των οποίων έχει συναινέσει, και ενώ σειρά άλλων χωρών αρνούνται μονομερώς να εφαρμόσουν (π.χ. Ποσοστώσεις). Η επανάληψη, δηλαδή, αυτών των ευρωπαϊκών αποφάσεων ως κοινής πλέον αντίληψης του εγχώριου κομματικού συστήματος, αποδομεί και πλήττει ακριβώς ως έωλη, την εντύπωση που επιχειρείται να περάσει στην Ελλάδα αλλά και στον κόσμο: ότι δήθεν εδώ κυριαρχεί ένα πολίτευμα ατάκτων, σε αντίθεση με τη λαϊκή βούληση των Ελλήνων, που απειλεί την ευρωπαϊκή συνοχή και ακόμη και την παγκόσμια σταθερότητα, …επειδή κάνει το απορρέον από το διεθνές δίκαιο καθήκον της χώρας να προστατεύσει πρόσφυγες και μετανάστες από εμπόλεμες και αποσταθεροποιημένες  ζώνες.      

Πρόκειται καθαρότατα για ακροδεξιά πολιτική αντίδραση στο ξέσπασμα του κυκλώνα του προσφυγικού, κάτι που άλλωστε σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες έχει καταγραφεί. Και μάλιστα με κίνητρα αντίστοιχα με εκείνα των ελληνικών «μικρών» πολιτικών σκοπιμοτήτων, όπως για παράδειγμα ότι στη Σλοβακία συνέτρεχε μικροκομματικό όφελος για τον πρωθυπουργό της χώρας, κ. Ρόμπερτ Φίτσο, ένεκα των χθεσινών μόλις εκεί εκλογών (http://gr.euronews.com/2016/03/06/coalition-on-the-cards-as-slovakia-s-pm-wins-complicated-election-victory/). Ή στην Αυστρία, όπου επίκεινται προεδρικές εκλογές (http://www.sigmalive.com/simerini/world/300257/se-rythmous-eklogon-i-afstria), και την Ουγγαρία, όπου οι δημοσκοπήσεις δείχνουν απώλειες για το κόμμα του κ. Ορμπάν (https://news.makedonias.gr/2016/03/298271/)…

Όμως, σ’ εκείνες τις χώρες, υπάρχουν φαίνεται περιθώρια κομματικοποίησης του προσφυγικού προς εσωτερική πολιτική εκμετάλλευση ενός εξ ορισμού διεθνούς ζητήματος (και υπό διαρκή κρίση ο βαθμός συμβατότητας της αντίδρασης των εκεί κυβερνήσεων με τα ευρωπαϊκά ιδεώδη!).

Εδώ; Υπάρχουν τέτοια περιθώρια;…

Η Ελλάδα, νομίμως εκπροσωπούμενη από την εκλεγμένη πολιτική ηγεσία της, θα είναι παρούσα τη Δευτέρα στη σύνοδο κορυφής της Ε.Ε., ενισχυμένη από  τη διακομματική θέση που περιγράφεται στο κοινό ανακοινωθέν. Και παρά την ανησυχία που εξακολουθώ εγώ να έχω σχετικά με το πόσο θα αντέξει χρονικά και επί της πολιτικής ουσίας η συνεννόηση πολιτικής κορυφής στην Ελλάδα (ανησυχία που τροφοδοτείται από την μη ανακληθείσα επιμονή του εφιάλτη να επιστρέψει αυτός στην επικαιρότητα αντί της εθνικής συναίνεσης στα μείζονα), η Ελλάδα βρίσκεται μετά τη σύσκεψη πολιτικών αρχηγών σε ευνοϊκότερη θέση, ως προς τη διάταξη των εσωτερικών πολιτικών πραγμάτων της σχετικά με το προσφυγικό.  

Αυτό κρατείται! …και δεν απομένει παρά σ’ όσους εκουσίως ή ακουσίως φλερτάρουν πολιτικά με την ακροδεξιά ρητορεία μετάθεσης του προσφυγικού από ζήτημα εκδήλωσης της διεθνούς αλληλεγγύης σε εσωτερικό ανά χώρα θέμα διακομματικών αντιπαραθέσεων, να εξηγήσουν στη στάση τους απέναντι στις εξελίξεις.               

Η επαναλαμβανόμενη αήθεια του

«δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη»

(…ή ταχύρρυθμα μαθήματα σύγχρονου διχασμού)

Πριν κανα-δυο ‘βδομάδες ψηφίστηκε από τη Βουλή η τροπολογία για τις άδειες των καναλιών….

Από εκείνην τη συζήτηση, κράτησα ένα σημείο, που σήμερα πια (με την έξαρση του προσφυγικού και την υποχώρηση των αντιπαραθέσεων για  τον αριθμό των αδειών και τα τοιαύτα), θα ήθελα να δούμε!  

Γενομένης λοιπόν συζητήσεως για την επίμαχη τροπολογία σχετικά τις διαδικασίες προκήρυξης της σχετικής διαγωνιστικής διαδικασίας, ετέθη -καθώς ήταν φυσικό- το θέμα του γιατί δεν επετεύχθη η συγκρότηση του Εθνικού Ραδιοτηλεοπτικού Συμβουλίου (ΕΣΡ), κατόπιν των αλλεπάλληλων αρνήσεων κυρίως της μείζονος αντιπολίτευσης προς τούτο. 

Η μοναδική εξήγηση που αισθάνθηκε την ανάγκη να παράσχει η Νέα Δημοκρατία για τις αλλεπάλληλες αυτές αρνήσεις της, ήρθε στην τελευταία και λίγο πριν την τελική ψηφοφορία τοποθέτηση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κόμματος, κ. Νίκου Δένδια. Και η εξήγηση αυτή έλεγε απλά πως η Νεα Δημοκρατία δεν συναίνεσε στη συγκρότηση του ΕΣΡ, επειδή το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης …δεν έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση! 

Πρόκειται για βαρύτατο θεσμικό και δημοκρατικό ατόπημα, η έκταση και η σημασία του οποίου μόνο με την αποκάλυψη περί των συνεννοήσεων μεταξύ στενού συνεργάτη του κ. Αντώνη Σαμαρά και χρυσαυγητών με αντικείμενο δικαστικούς χειρισμούς μπορεί να συγκριθεί.

Και εξηγούμαι πάραυτα: Η αντιπολίτευση, ιδίως η μείζονα, δεν συμμετέχει στη διάσκεψη των προέδρων της Βουλής (το όργανο δηλαδή που έχει την  αρμοδιότητα συγκρότησης του ΕΣΡ) και συμφωνεί με τη συγκρότηση του Συμβουλίου, εάν θέλει! …Και εάν δεν θέλει, δεν έγινε και τίποτα… Αντιθέτως, η αξιωματική αντιπολίτευση είναι υποχρεωμένη να το πράξει και να συναινέσει στη συγκρότηση της ανεξάρτητης αρχής, σε ευθεία και άμεση συνέχεια, συνέπεια και σεβασμό με τη λαϊκή βούληση, όπως αυτή έχει εκφραστεί στην κάλπη, απόρροια της οποίας άλλωστε είναι και η συγκρότηση της Βουλής σε σώμα καθώς και η εκλογή του προεδρείου της.

Σε απολύτως ακραίες και ειδικής τεκμηρίωσης συνθήκες θα μπορούσε να διαφωνήσει η μείζων αντιπολίτευση, εγείροντας  ενστάσεις αποκλειστικά και μόνο σχετικά με την καταλληλότητα ενός-δύο εκ των προτεινόμενων προσώπων για τη συμμετοχή τους στο ΕΣΡ. Αυτό, και μόνο αυτό, θα ήταν επιτρεπτό και, επαναλαμβάνω, αποκλειστικά και μόνον σχετικά με τυχόν ενστάσεις ειδικής τεκμηρίωσης σχετικά με την καταλληλότητα προτεινόμενων προσώπων.

Αν, αντίθετα, η αντιπολίτευση, ιδίως η αξιωματική, αρνείται να πράξει το θεσμικό και δημοκρατικό καθήκον της, με την επίκληση της εξήγησης ότι δεν «έχει εμπιστοσύνη στην κυβέρνηση», είναι σαν να γράφει στα παλιά της τα παπούτσια την κάλπη και την ετυμηγορία της. (Εν προκειμένω, μάλιστα, ετυμηγορία επιβεβαιωμένη επανειλημμένα και μέσα σε διάστημα λίγων μόνο μηνών).

Είναι, λοιπόν, ευθεία, βαριά και ανεπίτρεπτη πρόσκληση σε βάρος των δημοκρατικών θεσμών και της ίδιας της Βουλής που συνέρχεται σε σεβασμό της κάλπης και της λαϊκής βούλησης, αυτή η άρνηση της Νέας Δημοκρατίας και της εξήγησης που ο κ. Δένδιας παρέσχε. 

(Βεβαίως, στην ίδια συνεδρίαση ο κ. Δένδιας είχε επίσης αισθανθεί την ανάγκη να υπερασπιστεί  την υστεροφημία του δικτάτορα Ιωάννη Μεταξά! Και μάλιστα το έπραξε υπό την τεκμηρίωση ότι δεν είναι σκόπιμο να αφήνεται στους χρυσαυγήτες (που νωρίτερα είχαν αναφερθεί στο πρόσωπο του δικτάτορα και έλαβαν απάντηση από τον κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του Κ.Κ.Ε.) να λεηλατούν την υστεροφημία του δικτάτορα. …Κι επειδή εκτός από την αμεσότητα των νοημάτων υπάρχουν και οι σημασίες των συμβολισμών, τίποτα τυχαίο δεν θεωρώ απ’ όλ΄αυτά, σ΄εκείνην τη συνεδρίαση της Βουλής και με αυτό το θέμα υπό συζήτηση. Η μνήμη του κοινοβουλευτισμού τα καταγράφει αυτά σ’ ένα κιτάπι δημοκρατικών αηθειών, που έρχεται κάποτε η ώρα να αποτιμηθούν…)

Όμως, λίγο πριν το τέλος εκείνης της ίδιας συνεδρίασης της Βουλής, και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ξεστόμισε εκείνο το «δεν σας έχουμε εμπιστοσύνη»!!! Το τοποθέτησε, βεβαίως, προσεκτικότερα σε ευρύτερο πλαίσιο, παρ’ ότι το θέμα στη Βουλή αφορούσε στην επίμαχη τροπολογία των αδειών και την προκήρυξη της διαγωνιστικής διαδικασίας, και συνεπώς επλανάτο στην αίθουσα το συνδεόμενο ζήτημα άρνησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης να συναινέσει  στη συγκρότηση του ΕΣΡ.

Η μεθόδευση της Νέας Δημοκρατίας, είναι κατά τη γνώμη μου σαφής:  Ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κόμματος απροσχημάτιστα διέπραξε την αήθεια του ιδιότυπου κοινοβουλευτικού πραξικοπήματος παράβλεψης των συνεπειών της ετυμηγορίας των εκλογών και ο αρχηγός του σε «ηπιότερη συσκευασία» εκάλυψε το πραξικόπημα! (Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν διαθέτει την αναγκαία πείρα και φαίνεται μάλιστα ήδη η κοινοβουλευτική δυσανεξία του, ο κ. Δένδιας, όμως, είναι εμπειρότατος και δεν μπορεί να μην έχει συναίσθηση όσων συνέβησαν).       

Η συζήτηση αυτή έχει σημασία (για να προλάβω αναφορές από το φιλαράκι μου που εσχάτως εξανίσταται επειδή μιλώ για το «παρελθόν»), απλούστατα διότι και εξ αφορμής της ανάγκης να επιζητηθεί ευρύτερη πολιτική συνεννόηση ένεκα του προσφυγικού, και πάλι από μεριάς της Νέας Δημοκρατίας (ο κ. Κουμουτσάκος αυτήν τη φορά) υπογράμμισε πως «δεν έχουν εμπιστοσύνη στον κ. Τσίπρα».

Η αήθεια, δηλαδή, επαναλαμβάνεται για μιαν ακόμη φορά και φαίνεται πως συνιστά πια σταθερό σημείο αναφοράς της πολιτικής γραμμής της αξιωματικής αντιπολίτευσης αυτήν την περίοδο!

Επαναλαμβάνω, λοιπόν, κάτι που ανέφερα προ ημερών σ’ ένα άλλο σχόλιό μου: «Όταν υπάρχει θέμα μείζονος εθνικής ανάγκης δεν κοιτάς αν σ’ αρέσει εκείνος που την κρίσιμη ώρα κυβερνά. Αυτός έχει επιλεγεί από τους πολίτες, αυτός θα ηγηθεί, σε ό,τι θα αποφασίσουν όλες οι πολιτικές δυνάμεις από κοινού. Αν, αντί γι’ αυτό, στον σκοπό υπέρ πατρίδας κάποιος τολμήσει να θέσει όρους, αυτός είναι που περιπίπτει σε ρόλο Εφιάλτη! Καθαρές κουβέντες! Αν η Ελλάδα κινδυνεύει, η δικαίωση Σαμαρά (ή οποιουδήποτε άλλου) να πάει στον διάολο», είχα γράψει!

(Για την ιστορία υπενθυμίζω ότι ο Ανδρέας Παπανδρέου -παρά την  ταλαιπωρία που υπέστη από τον κ. Κωνσταντίνο Μητσοτάκη με το σύρσιμό του στο ειδικό δικαστήριο για τη σε βάρος του σκευωρία της υπόθεσης Κοσκωτά- ελάμβανε ανελλιπώς μέρος στις τότε συσκέψεις των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι η απόφαση του Ειδικού Δικαστηρίου για τη σκευωρία εκδόθηκε στις 16 Ιανουαρίου 1992, και ο Ανδρέας Παπανδρέου ήταν παρών στη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών για το «σκοπιανό» υπό την προεδρία του τότε Προέδρου της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνου Καραμανλή, στις 18 Φεβρουαρίου του 1992, αλλά και στην επόμενη σύσκεψη υπό τον Καραμανλή για το «σκοπιανό», στις 13 Απριλίου του 1992! Και πρωθυπουργός τότε σ’ εκείνες τις συσκέψεις ήταν ο άνθρωπος που τον είχε σύρει στο Ειδικό Δικαστήριο, δηλαδή ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Ο μακαρίτης ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε μάλιστα ερωτηθεί από πολιτικό συντάκτη εκείνης της εποχής, για τη συμμετοχή του σε συσκέψεις με πρωθυπουργό τον κ. Μητσοτάκη, και είχε ρητά αναφέρει ότι οι προσωπικές διαφορές οφείλουν να κάμπτονται όταν πρόκειται για το συμφέρον της πατρίδας).                       

Με τέτοιες αναφορές, όμως, της Νέας Δημοκρατίας, παράγεται και εμφυλοχωρεί ο διχασμός ανάμεσα στους πολίτες, από αήθειες πολιτικών ηγεσιών, την ώρα που το εθνικό συμφέρον θα έπρεπε να προηγείται των πάντων.  Και ασφαλώς δεν κοσμούν τη σύντομη ακόμη θητεία του αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, τέτοιες απόψεις και τέτοιες συμπεριφορές. Η Δημοκρατία είναι το πολίτευμα που στηρίζεται στην εμπέδωση της αξίας των θεσμών στη συλλογική μνήμη των πολιτών, για να αποτρέπονται εκτροπές, που ταλαιπώρησαν τον τόπο στο παρελθόν -ακόμη και το πρόσφατο. Ας μην το ξεχνάμε!...