Μολυβάκι

22 Νοε. 2019

Συνέδριο ΠΑΣΟΚ:

To τέλος των προσχημάτων

Τελικά το ΠΑ.ΣΟ.Κ. δεν θα έχει το τέλος που αρμόζει σε μια μεγάλη πολιτική παράταξη που άλλαξε τη χώρα! Δεν θα ανακοινωθεί η αναστολή των λειτουργικών διαδικασιών του, ως προς το τυπικό μέρος της υπόθεσης, ούτε θα τραβηχτεί η οφειλόμενη στην ιστορία του νοητή γραμμή διάκρισης από την ιδεολογική συγκρότησή του ως σοσιαλιστικό κόμμα, σε μια παράταξη της πολιτικής συντήρησης και της κοινωνικής αντίδρασης. Όλα έχουν προγραμματιστεί να επέλθουν ως επιλογικό άχθος στις μνήμες εκατομμυρίων πολιτών -εκείνων που υπήρξαν η μεγάλη δύναμή του, επικαθορίζοντας σε πολύ σημαντικό βαθμό και για πολύ χρόνο την πολιτική του. Λίγοι, ελάχιστοι, πολιτικοί κατιόντες θα είναι παρόντες στην τελετή μετατροπής του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σε διασωληνωμένη πολιτική οντότητα, σαν τη γνωστή εικόνα μακρινών συγγενών και φίλων που παρίστανται στην εξόδιο, εκείνων, λες, που λίγο τον γνώριζαν τον μακαρίτη και χασκογελάνε στην ουρά της νεκρικής πομπής σε μια σκηνή μπλακ χιούμορ.

Τα τυπικά της υπόθεσης είναι γνωστά και δεν έχει σημασία να τα επαναλάβω. Όποιος κάνει ότι δεν βλέπει την κωμωδία, πολιτικά δρα! Και αναδέχεται την ευθύνη και τις συνέπειες της ανοχής του στον τραγέλαφο, πρωτίστως σε επίπεδο προσωπικού καταλογισμού. Όποιος συμμετέχει σ’ αυτήν, ουδέ καν νομιμοποιεί κάτι που δεν μπορεί να τυγχάνει επικύρωσης από «μη εκπροσώπους». Οι συμμετέχοντες απλά προσυπογράφουν την αήθεια. Και ως αήθη πολιτικά άτομα, δεν υπόκεινται σε αξιολογήσεις των πολιτικών ηθών τους. Απλά η πολιτική τους αντιπαρέρχεται και πάει παρακάτω.

Σε τέτοιο παρακμιακό σκηνικό, νόημα θα είχε μόνο να δούμε τις συνθήκες υπό τις οποίες συμβαίνουν αυτά, για τα οποία ΟΥΤΕ ΕΝΑΣ από τους εναπομένοντες υποστηρικτές, τα στελέχη και την ηγεσία του ΚΙΝΑΛ, δεν αισθάνθηκαν ΠΟΤΕ την ανάγκη να ζητήσουν συγγνώμη από μια ολόκληρη πολιτική γενιά αυτού του τόπου.

 3 βασικά ερμηνευτικά των πραγμάτων στοιχεία υπάρχουν:

- η απόλυτη ιδεολογική μεταστροφή από μαζική πολιτική παράταξη του σοσιαλισμού, της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της κοινωνικής δικαιοσύνης, σε συντηρητικό ολιγαρχικό κόμμα γραφειοκρατικής ηγεσίας -δικαιούχο της κρατικής επιχορήγησης.

- η οργανωτική αποσάθρωση από πολιτικός οργανισμός βάσης σε μηχανισμό υποστήριξης της υφιστάμενης πολιτικά ολιγαρχικής ηγεσίας.

- η πλήρης κατάπτωση της ίδιας υφιστάμενης ηγεσίας, από ταγός διαφύλαξης και μεταλαμπάδευσης σημαντικών ιδεολογικοπολιτικών αξιών στο πολιτικό διηνεκές και προς όφελος της χώρας και των επόμενων γενεών, σε εσμό χειρισμών εκταμίευσης ανταλλαγμάτων προς όφελός της.

Νομίζω πως τα τρία αυτά εξηγούν επαρκώς τα πράγματα. Πράγματα που τα ξέρουν όλοι όσοι συμμετέχουν στο δράμα, και είτε τα ανέχονται (ας εξηγήσουν οι ίδιοι στον εαυτό τους το γιατί) είτε τα παράγουν οι ίδιοι, με το αζημίωτο, μικρό η μεγαλύτερο για τον καθένα -εκείνοι ξέρουν κι έτσι απαλλάσσονται της υποχρέωσης απολογίας ενώπιοι-ενωπίοις στον εαυτό τους, τα εμπράγματα ανταλλάγματα της εξαγοράς δεν παραγράφονται.

Τούτων δοθέντων δεν έχει και κανένα νόημα η συζήτηση τι θα γίνει στη συνέχεια! Ποια συνέχεια; Η συνέχεια κάποιων που λεηλάτησαν μια παράταξη μέχρι της πλήρους ιδεολογικής και πολιτικής πτώχευσής της κι ακόμη και μετά τη λεηλασία βιάζουν ακατάσχετα και τις πολιτικές παρακαταθήκες της, μόνον ως έπος αήθειας και ως παράδειγμα προς αποφυγή θα είχε ενδιαφέρον να παρακολουθηθεί και για άτομα με εξειδίκευση στις πολιτικές διαστροφές.

Όμως, απομένει ένα σημείο! Εκείνο της ειδεχθούς απόπειρας να περιβληθούν όσοι ασχολούνται με την πολιτική διασωλήνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και την απόδοση σ’ αυτό αποκλειστικά και μόνο των ανεξαργύρωτων οφειλών που προκάλεσαν όσοι το κατέστρεψαν (δηλαδή τη μετατροπή σ’ ένα άδειο σαρκίο πολιτικής εξαπάτησης -αλίμονο, αυτή είναι η αλήθεια για όσα επιφυλάσσονται στη μεταχείριση του μεγάλου κινήματός μας), με τη δήθεν αρμοδιότητα να εκπροσωπήσουν πολιτικά …προοδευτικούς πολίτες. Και τούτο, υπό την επιχείρηση αδιανόητης πολιτικής θρασύτητας να εμφανίζεται πως είναι το ΚΙΝΑΛ (δηλαδή ο Χάρων του ΠΑ.ΣΟ.Κ. που θα λάβει το οβολό) εκείνος ο χώρος που δήθεν δικαιούται να αποφαίνεται περί της πολιτικά προοδευτικής εγκυρότητας άλλων κομμάτων και σχηματισμών, που διεκδικούν την εκπροσώπηση των πολιτών με σοσιαλιστικό, δημοκρατικό, προοδευτικό και ευρύτερα αριστερό προσανατολισμό!

Δεν είναι απλά θράσος! Είναι η καθαρά πολιτική πτυχή της απάτης (την οικονομική την ανέφερα προηγουμένως) να μολυνθεί μέρος της πολιτικά προοδευτικής μερίδας των πολιτών από την αήθεια που συντελείται σε βάρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μετατασσόμενο από τις δυνάμεις της δημοκρατίας και της αριστεράς στις εφεδρείες της δεξιάς, στο δυναμικό δηλαδή των συντηρητικών και αντιδραστικών παρατάξεων.

Όλα θα τα περίμενε κανένας από τους σημερινούς διαχειριστές των υπολειμμάτων του ΠΑ.ΣΟ.Κ.! Αλλά ότι θα μεταβαλλόταν το Κίνημα σε εφαλτήριο μεταστροφής πολιτικών συνειδήσεων υπέρ της δεξιάς, ήταν απολύτως απρόσμενο. Τους καταλογίζω, δηλαδή, ότι το ελάχιστο που μπορούσαν να κάνουν (και το εδύναντο, χωρίς να εμποδίζεται ακόμη και η αήθεια που σχεδίασαν και υλοποίησαν σε βάρος του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) ήταν να προστατεύσουν τη συλλογική μνήμη των Ελλήνων για το Κίνημά μας, από τον ολοφάνερο εδώ και καιρό κίνδυνο να καταλήξουν πολλοί πολίτες να το αποστρέφονται, ακούγοντας τη βαριά λέξη. Και λυπούμαι να πω, απέτυχαν και σ’ αυτό!       

Τα όσα αναφέρω ενοχλούν πολλούς συντρόφους και συναγωνιστές μου. Και αναφέρομαι φυσικά μόνο σε όσους κατατάσσονται σ’ αυτή την κατηγορία. Το θεωρώ λογικό και ανθρώπινο! Θα ήθελα να πω σ’ αυτούς και κλείνοντας αυτό το δυσάρεστο και για μένα κείμενο, ότι δεν είναι η συνέχιση της σχέσης τους με το ΚΙΝΑΛ -και για τον οποιονδήποτε λόγο ο καθένας τους επιλέγει αυτή τη στάση- το κριτήριο συνέχισης της πολιτικής σχέσης μας. Σεβαστές οι επιλογές τους και θέλω να πιστεύω πως θα είναι και οι -διαφορετικές- δικές μου.

Ας μείνουν τα θέματα ιδεολογικής και πολιτικής επιλογής των προταγμάτων του σοσιαλισμού, της δημοκρατίας, της αριστεράς και της κοινωνικής δικαιοσύνης τα στοιχεία που μας συνδέουν και σήμερα. Νομίζω πως είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε από μεριάς μας ως απλοί πολίτες, που ταξίδεψαν μαζί στον πολιτικό χρόνο μέσα στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. των πραγματικών μας παραδόσεων και βιωμάτων, για να διαφυλάξουμε  ό,τι απέμεινε και μας ορίζει ως γενιά από το μεγάλο Κίνημά μας. 

 

 

 

18 Νοε. 2019

Η εθνική ομοιογένεια

στον 21ο αιώνα

Στη δίνη της σοβαρότερης μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ανασυγκρότησης των παγκόσμιων ισορροπιών, η ανθρωπότητα βρίσκεται σε μια γενικευμένη αποσταθεροποίηση, στο πλαίσιο της οποίας κάθε χώρα επιχειρεί να βρει το δικό της βηματισμό προς το μέλλον. Αλλαγές, διενέξεις, συγκρούσεις και άλλα τοιαύτα, υπό την οπτική αυτή ερμηνεύονται πολύ εναργέστερα, σε σύγκριση με εξηγήσεις των αντιθέσεων ερματισμένες αποκλειστικά σε τοπικές (ή το πολύ-πολύ περιφερειακές) αναγνώσεις των πραγμάτων –αναγκαίες και χρήσιμες μεν, ανεπαρκείς δε…

Έχω την εντύπωση ότι όσο ευρύτερη γωνία θέασης στον κόσμο έχει κάθε χώρα στον διαρκή παγκόσμιο διαγκωνισμό επιζήτησης ζωτικών χώρων, τόσο περισσότερες πιθανότητες έχει να τα πάει καλά. Αντιθέτως, χώρες και ηγεσίες εγκλωβισμένες σε περιφερειακής εμβέλειας προβληματισμούς, ως το τέλος της διαδρομής του 21ου αιώνα, εικάζω πως θα έχουν χάσει έδαφος.

Αυτός ο βαθμός εύρους θέασης των πραγμάτων, νομίζω πως μπορεί την ίδια στιγμή να εξηγεί το βάθος και τη φύση των κρίσεων που βιώνει ξεχωριστά κάθε χώρα. Κρίσεις δημοκρατικές, πολιτικές, οικονομικές, πολιτισμικές, κάθε περίπτωση συνθέτει  ένα διαφορετικό μίγμα παραμέτρων της αιτιώδους συνάφειας διαφόρων παραγόντων με το ίδιο το φαινόμενο της ανιχνευόμενης και αντιλαμβανόμενης ως παγκόσμιας κρίσης, τοπικά εντοπισμένης και υπό την τρέχουσα διαχείριση των πληθυσμών και των ηγεσιών τους. Όσο ευρύτερη θέαση κάθε χώρας τόσο περισσότερες πιθανότητες για καλύτερη τύχη, όσο στενότερη τόσο λιγότερες.  

Για παράδειγμα, η πολιτική και οικονομική κρίση που υποφώσκει στη Γερμανία από τις τελευταίες εκλογές και μετά, είναι ολοφάνερο πως προέρχεται από την απροθυμία της μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας να κατανοήσει τον εαυτό της και τον ρόλο της στον κόσμο τις επόμενες δεκαετίες, πέραν του οικονομικού βάρους της στις εξελίξεις. Πώς; Για παράδειγμα, επιζητώντας αυξημένο λόγο στην ουσιώδη πτυχή της ευρωπαϊκής ενοποιητικής διαδικασίας, εκτός του ευρώ- ως του κύριο συνεκτικού στοιχείου- και σε άλλα προτάγματα, πολιτικά, θεσμικά, γεωπολιτικά και πολιτισμικά. Θα φτάσει στο τέλος του αιώνα η Γερμανία να έχει ενισχύσει τη θέση της, χωρίς να έχει διευρύνει τη θέασή της στην υπόθεση της ευρωπαϊκής συνοχής πέραν του ευρώ; Νομίζω όχι!

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η Κίνα. Ο απεγκλωβισμός της από την εσωτερική πολιτική προβληματική που έθεσε και εγκαθίδρυσε ο μαοϊσμός (άλλωστε, τα προβλήματα σταθεροποίησης, συνοχής και ενδυνάμωσης της χώρας, ανεξαρτήτως δημοκρατικότητας μεθόδων του, τα έχει επιλύσει από καιρό το «Κόκκινο Βιβλίο»), έδωσε μια ώθηση που απογείωσε αυθωρεί την Κίνα σε μια παγκόσμια δύναμη, ίσως σύντομα την ισχυρότερη όλων, η οποία δεν θα είχε λάβει χώρα αν δεν «άλλαζε σκέψη», περί τα τέλη του περασμένου αιώνα.

Υπ’ αυτό το πρίσμα, η Κίνα έχει ήδη  κερδίσει το στοίχημα της εκατονταετίας και η Γερμανία κοντεύει ήδη να το χάσει!

Ενδεικτικό της γερμανικής ξηρασίας σε νέες οπτικές είναι η απολύτως άγονη συνεχιζόμενη δημόσια συζήτηση στη χώρα για τη δημοσιονομική χαλάρωση, ή όχι, όταν οι προκλήσεις που αφορούν σε εκείνη εκτείνονται σε τεράστιο φάσμα υποθέσεων, από τις ευρω-ρωσικές σχέσεις ως το προσφυγικό, θέματα στα οποία  παρατείνεται η ατελέσφορη τις τελευταίες δεκαετίες γερμανική εξωτερική πολιτική -πρακτικά ανύπαρκτη και ασήμαντη μετά την αναλαμπή της «οστπολιτίκ».

Αντιθέτως, η Κίνα με εξαιρετική άνεση μεταχειρίζεται τη διεθνή παρουσία της σε πληθώρα πεδίων, χωρίς καμιά προφανή προκατάληψη -πρακτικά ή θεωρητικά- πολιτικού τύπου, από τον γουόν ως τους δρόμους του μεταξιού, με οικονομική και πολιτισμική τεκμηρίωση, κερδίζοντας ολοένα και περισσότερο έδαφος.  Πράγμα, που πριν λίγα μόλις χρόνια θα ήταν αδιανόητο στη ως τότε χώρα του Τενγκ Σιαοπίνγκ.                                             

Η Ελλάδα, όπως είναι φυσικό, σ’ αυτή τη δίνη έχει τις δικές της ευκαιρίες και τις δικές της εμμονές. Αν, πάντως, προσπαθούσα να επικεντρωθώ στα βασικά στοιχεία, επί των οποίων φαίνεται ότι θα κριθεί η πορεία της χώρας τις προσεχείς δεκαετίες, θα διάλεγα 3 σημεία: το μέτωπο της ελληνο-τουρκικής διένεξης, την αξιοποίηση των ενεργειακών πόρων σε συνδυασμό με τη διακίνησή των προϊόντων τους στην ευρύτερη περιοχή λόγω της γεωπολιτικής θέσης μας, και το προσφυγικό.

Μ’ άλλα λόγια, αν η Ελλάδα τις προσεχείς δεκαετίες πετύχει να απονομιμοποιήσει πλήρως τις άνομες διεκδικήσεις σε βάρος διεθνώς εμπεδωμένων κυριαρχικών δικαιωμάτων της, ορίσει και ξεκινήσει την εκμεταλλευτική δυνατότητα στην ΑΟΖ και ενσωματώσει την πίεση του προσφυγικού, αντί να την καταστήσει εμφύλια διαφορά, στη συνέχεια θα είναι μια άλλη, ισχυρότερη, χώρα. Αν όχι, ακόμη κι αν δεν καταγράψει συντεταγμένες ήττες, θα έμενε στα ίδια και συγκριτικά θα περιερχόταν σε δυσμενέστερη θέση από άλλες χώρες που θα είχαν αλλάξει και προοδεύσει περισσότερο.      

Ας το δούμε αντιστρόφως:

- Αν η Ελλάδα, αντί να διεκδικήσει από τον κόσμο ό,τι ιστορικά της αναλογεί στο πραγματικό μέγεθός του, επιλέξει να δώσει και πάλι την παμπάλαια μάχη του αυξημένου ειδικού βάρους της στην ιστορία (κερδισμένη άλλωστε μάχη παλαιόθεν), υπό το ιδεολόγημα ότι δήθεν γενετικά, πολιτισμικά και εθνικά απειλείται από τις σημερινές εξελίξεις, θα έχει πιθανότητες στο τέλος της διαδρομής του 21ου αιώνα να έχει βελτιώσει τη θέση της στον κόσμο και τοπικά, ή όχι;

- Αν η Ελλάδα αμυνθεί στην παγιωμένη σήμερα ατζέντα της διένεξης του ελληνισμού με την Τουρκία, το οποίο εκ των πραγμάτων ευνοεί τον αντίπαλό μας στην περιοχή (γιατί, κακά τα ψέματα, αντίπαλός μας είναι η Τουρκία), αντί να δώσει τη μάχη αποτίναξης των εγγυήσεων στο Κυπριακό και θεσμικής (δυνάμει του διεθνούς δικαίου) και πρακτικής ενεργοποίησης των δικαιωμάτων της στην ελληνική ΑΟΖ, θα βρίσκεται σε ευνοϊκότερη θέση σε 7-8 δεκαετίες από σήμερα, ή όχι;    

- Αν, τέλος, η Ελλάδα (δυνητικά, και αν το εδύνατο, δηλαδή πέραν της ανιστόρητης ευρωπαϊκής αστειότητας ότι δήθεν προσφυγικά ρεύματα αυτής έντασης και αυτών των αιτίων μπορούν να τύχουν απόκρουσης, κι αν όχι, διαχείρισης με όρους αντιλαμβανόμενης στην ΕΕ οργανωμένης «κανονικότητας» -μύθευμα που φυσικά έχει ήδη ξεπεραστεί ήδη από τη στάση πολλών χωρών-μελών) τυχόν κατόρθωνε να απαγορεύσει την είσοδο προσφύγων στην επικράτειά της, μετά την παρέλευση της προσφυγικής κρίσης θα εξερχόταν απ’ αυτήν έχοντας κερδίσει ή έστω έχοντας διατηρήσει τα κεκτημένα, ή θα είχε τη ζημία απώλειας μιας ευκαιρίας;  

Παραφράζοντας την αρχή ότι τα εδάφη είναι η σάρκα της ιστορίας και ο χρόνος το αίμα της, όπως μου τη μεταλαμπάδευσε ο αείμνηστος Αιμίλιος Δημόπουλος, θα έλεγα ότι προκύπτουν δύο νέα δεδομένα:

α. Το πρώτο είναι ότι δεν μιλάμε πλέον για εδάφη αλλά για επικράτειες, συμπεριλαμβανομένων της θάλασσας και του αέρα, που η εξέλιξη της τεχνολογίας καθιστά πλέον πολλαπλώς αξιοποιήσιμες,

β. Το δεύτερο είναι ότι ο χρόνος, ως βασικό συστατικό στοιχείο ωρίμανσης των πραγμάτων για να επέλθουν οι αλλαγές, κυλάει πια ταχύτερα. Ως την εποχή μας μπορούσες να το «παίζεις καθυστέρηση» επειδή οι συσχετισμοί δυνάμεων δεν ευνοούσαν. Σήμερα, έχεις ήδη απολέσει έδαφος, αν τυχόν «βολευτείς» σε μια σε βάρος σου στασιμότητα για να αποφύγεις ενδεχόμενη μεγαλύτερη ζημία.

Αυτό το παίγνιο του στις μέρες μας «επισπεύδοντος χρόνου» στις εξελίξεις γίνεται πιο καθαρό, αν δούμε μερικές συγκεκριμένες περιπτώσεις:

- Στη Συρία, οι ΗΠΑ από το «παιχνίδι καθυστέρησης» του Τραμπ στο κουρδικό προφανώς έχασαν έδαφος, σε σχέση με τον στρατηγικό αντίπαλό τους, τη Ρωσία.

- Στο Αιγαίο, το «παιχνίδι καθυστέρησης» της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας, έχει καταλήξει σε μια άτυπη νομιμοποίηση δήθεν «δικαιωμάτων» στο Πέλαγος σε βάρος των ελληνικών. Ακόμη  και Έλληνες αναλυτές έχουν προσχωρήσει στη λογική της από κοινού αξιοποίησης του κρίσιμου για την Ευρώπη και όλη τη δύση γεωπολιτικού χώρου και της όποιας προίκας του, παρ’ ό,τι η ελληνική κυριαρχία ορίζεται χωρίς δυνατότητα τυπικών αμφισβητήσεων.   

Η αντιστροφή του ίδιου «παιχνιδιού καθυστέρησης», αντιμεταθέτοντας τις δύο χώρες στην επιστράτευσή του ως τακτική τους, θα αλλάξει το πρόσημο για την Ελλάδα στο αρχιπέλαγος, από αρνητικό σε θετικό. Ήδη τέτοιο «παιχνίδι καθυστέρησης» εξαναγκάζεται να παίζει ήδη η Τουρκία στην υπόθεση της κυπριακής ΑΟΖ, χάνοντας διαρκώς και περισσότερο έδαφος.

Στην ανατολική περίμετρο του Αιγαίου η αξιοποίηση της κυπριακής εμπειρίας διεθνοποίησης των επιπτώσεων από άνομες τουρκικές διεκδικήσεις, μπορεί να φανεί ιδιαίτερα αποδοτική. Όπως το Κυπριακό διά των αμφισβητήσεων στην ΑΟΖ έπαψε να είναι ελληνοτουρκική διαφορά και κατέστη ευρω-τουρκική διαφορά, κι ακόμη και διαφορά δύσης-Τουρκίας, στο Αιγαίο το θέμα για την Ελλάδα δεν είναι η διαρκής υπενθύμιση ότι η Τουρκία παραβιάζει το διεθνές δίκαιο. Αντίθετα, είναι ότι η Ευρώπη και δύση συνολικά, αντιλαμβανόμενες το Αιγαίο ως χώρο και δικού τους γεωστρατηγικού ενδιαφέροντος, έχουν μόνον να χάσουν ανεχόμενες τουρκικά καμώματα και πρακτικά θεωρώντας την υπόθεση διμερή -και όχι διεθνή- διαφορά.    

Ανάλογων αρνητικών συνεπειών για την Ελλάδα θα ήταν στο παρόν διεθνές περιβάλλον το ταμπούρωμα πίσω από το δόγμα χώρα και κράτος μιας γλώσσας-ενός έθνους-μιας θρησκείας, την ώρα που η πολυπολιτισμικότητα και το άνοιγμα στα νέα δεδομένα θεμελιώνουν ενδιαφέρουσες προοπτικές για όλη την ανθρωπότητα, πέραν υφισταμένων εθνικών, γλωσσικών και θρησκευτικών σχηματισμών. 

Ιδίως για την Ελλάδα, όμως, και υπό το βάρος της μνημονιακής περιπέτειας 2010-2018, το δίλημμα είναι ακόμη δραματικότερο.

Η χώρα μας θα μπορούσε με βάση τα παραπάνω να αναγνώσει τη συγκυρία με δύο τρόπους: Είτε καθιστάμενη στοιχείο της κρίσης που ταλανίζει την Ε.Ε. εδώ και μια δεκαετία και της οποίας κρίσης ως σήμερα ήταν μέρος, είτε επιχειρώντας να καταστεί ενδεικτικό  στοιχείο υπέρβασής της!

Προφανώς, το δεύτερο δεν μπορεί να έρθει μέσα από κουρασμένες και ανέμπνευστες κοινοτυπίες περί ανάπτυξης νεοφιλελεύθερης κοπής, ούτε «παίζοντας άμυνα» στην ευκαιρία της συμφωνίας των Πρεσπών.

 

 

 

16 Νοε. 2019

Οι αποδείξεις

της πολιτικής εκτροπής Μητσοτάκη

Ακριβώς στις μέρες της 46ης επετείου από την εξέγερση του Πολυτεχνείου μια σειρά γεγονότων αφήνει ένα καθαρό πλέον ίχνος στη δημόσια ζωή μας. Πρόκειται για γεγονότα που άλλα απ’ αυτά υπόκεινται στη βάσανο της δημόσιας αντιπαράθεσης των διαφορετικών απόψεων, όπως συμβαίνει στις δημοκρατίες, και άλλα όχι. Έτσι, πλασάρεται η εντύπωση μιας δημοκρατικής κανονικότητας (ναι, ακριβώς αυτή είναι η λέξη που έχει επιστρατευτεί για να ορίσει το σημερινό δημόσιο σκηνικό), που οι κυβερνώντες διατείνονται ότι αρμόζει στη δημοκρατική ομαλότητα.

(Αλήθεια, αν η κλασσική πολιτική λέξη-όρος «ομαλότητα» αρκούσε για να χωρέσει τις πεποιθήσεις και τους σκοπούς εκείνων που κυβερνούν σήμερα, γιατί άραγε θα χρειαζόταν η απολύτως συνειδητή υποκατάστασή της από την πολιτική λέξη-όρο «κανονικότητα»; Θα ‘λεγα, σε μια πρώτη, επιφανειακή αλλά -νομίζω- ενδεικτική των πραγμάτων διαπίστωση, ότι αρκεί κανένας να δει την επέμβαση των ΜΑΤ στην ΑΣΟΕΕ, για να διαπιστώσει τα ενσυνείδητα κίνητρα αυτής της υποκατάστασης των λέξεων-όρων: Η εισβολή σ’ ένα πανεπιστήμιο, ανεξάρτητα από τις επικλήσεις των λόγων που τη νομιμοποίησαν, φυσικά μπορεί να είναι μέρος μιας «κανονικότητας», ΠΟΤΕ όμως μιας «ομαλότητας».

Κι αυτή η διαπίστωση αρύεται εύκολα από τη διάγνωση ότι «κανόνας» είναι η ρύθμιση που επιβάλλει κάποιος που κατέχει την εξουσία και τη χρησιμοποιεί για δικούς του σκοπούς, ενώ «ομαλότητα» είναι μια ευρύτερη συστοιχία πολιτικών πραγμάτων, που δεν νομιμοποιείται  από κανόνες και μόνο, αλλά από τη θεσμική, αλλ’ ακόμη και την πολιτισμική, αίσθηση των πολιτών ότι όλα κυλούν με όρους δημοκρατίας στη δημόσια ζωή. Και περί της παρουσίας αυτής της αίσθησης στο πολιτικό σκηνικό, δηλαδή το εάν υφίσταται αυτή, ή όχι, αρμόδιοι να το κρίνουν δεν είναι κυβερνήσεις ή οποιοσδήποτε άλλος κομματικός σχηματισμός -πολύ περισσότερο δεν είναι τα αποδειγμένα συχνά ψευδόμενα και παραπλανητικών κινήτρων μίντια-μέρος ενός μπλοκ εξουσίας- αλλά η άγραφη συνομολόγηση μεταξύ των πολιτών αποδοχής του δεσμευτικού «βάρους» που φέρει ο σεβασμός στους κανόνες της δημοκρατίας.

Ένα ευθύ παράδειγμα: «Κανονικότητα» είναι η αυτοανακήρυξη της προέδρου στη Βολιβία, αλλά φυσικά αυτό δεν είναι «ομαλότητα». Δικό μας: Τη δική τους «κανονικότητα» ανακήρυξαν οι συνταγματάρχες, αλλά ποτέ δεν υπήρξαν ομαλότητα, Υπερβάλλω; Για σκεφτείτε το λίγο!)

Για να επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς! Περισσότερη σημασία ίσως και από τις κεντρικές πολιτικές τεκμηριώσεις περί κανονικότητας των κυβερνώντων και των συν αυτώ, έχουν οι «δεύτερες συνέπειές» της. Την ώρα που στο προσκήνιο της σημερινής κανονικότητας αναγορεύονται ως εκτός πλαισίου της φοιτητές που επιζητούν να έχουν πρόσβαση σε πανεπιστημιακό χώρο, διοργανώνεται σε πόλεις της Ελλάδας -και προετοιμάζεται και  πανελλαδικό στην Αθήνα στις 4/12- συλλαλητήριο κατά της «ισλαμοποίησης» της Ελλάδας (εδώ ένα κάλεσμα: https://www.facebook.com/opkos2018/photos/a.183964452492083/403604270528099/?type=3&permPage=1).

Εξαιρετικό ενδιαφέρον έχει ότι από τους ίδιους διοργανωτές των αντιπάλων της «ισλαμοποποίησης», οργανώνονται ακόμη αντισυγκεντρώσεις κατά ομιλιών πολιτικών αρχηγών κομμάτων σε διάφορες ελληνικές πόλεις (εδώ ένα δείγμα: https://www.facebook.com/opkos2018/posts/399709234250936?__xts__%5B0%5D=68.ARCgcR7rt8KEDjnbySuBrttrDJwBNrusTJZkIjwEhszYuEKwXMIjLa4SGjYrP4A1KeIjosogPrCLyU_vS7B9P32JChp6aKZZ4HCHE0m4qgTLfs517dUS9z13uo6yfOJjeK7rn2xI7zNsO80OmAIaYEQZ4SMnoiW5FcSU9fqAorSfXPbj5EzCBaziyTg0Z2BCXSzpC0kTEZ2s1xrKw8cxH6KRO8eNh2oPeD6b98qJO258b6E1jSui5VmrtWIdyCy_XCQoTysTTfGq4LtZZX2YyeC-ZtijomkkiN7tQR5MLEa_EhkUHs9Xt86bCbxvMwLd0Hqpu_0PDf3ps1HFPE7S1Y6d0vVqTD-hDcIXdo6EIiyqNqcRbtc9yo8RacgY9NL6yXg5BIGUPHevrP7uLxnICef7dHFALWv6PE4v6ci9ltzw1QAkxZi_6BUiLd0fNrgPse_08OYxNe6D9JmOr18tX3_jQhAmdjRERTlwwweh10sJuaE-B28&__tn__=-R).

Οι ίδιοι προτρέπουν σε επιθέσεις κατά ξενοδοχείων που έχουν επιλεγεί  για να φιλοξενήσουν πρόσφυγες σε διάφορες ελληνικές πόλεις (εδώ ένα δείγμα: https://www.facebook.com/opkos2018/photos/a.183964452492083/405442517010941/?type=3&__xts__%5B0%5D=68.ARBtYDl_7P_MBwctVOjjo_1XzujlnyFEHY3InUFMTN_UnBN6QWpOEt9M3hPd5KW3MF7MndxMBHc1V0gLpD3oEIpP_HCtN3l9MqVvgBonqEdCU9ziv0LHcHDqsy2pH7fMDptjLYv8KfkCaX59RgvdxDBhYMtcn5CQBdxafn9FQga3mLqF329fLXRpRdYFRc-YMtw2ve_PImc0NusNHkYSUqEZqskeHyY8apN3g0aK1Lm1mLz0xnAwdyL_a9ATgcctbQ5QpO0vuL5lipwMMCNoqadbiixTRUWsw_Y-wmTRnut2yQurxGn8ONqaKUN7BicBPRdxBVVDbUTI2YKL9Zbbw5Y&__tn__=-R).

Δεν είναι νεόκοποι ακτιβιστές όλοι αυτοί! Είναι οι ίδιοι που με την υποκίνηση κομμάτων που σήμερα κυβερνούν και ψηφίζουν από κοινού και ορίζουν την ισχύουσα  κανονικότητα, πριν μήνες νωρίτερα σαν κόμματα αντιπολίτευσης οργάνωναν συλλαλητήρια για το μακεδονικό και πέταγαν μολότοφ σε σπίτια βουλευτών, με τα παιδιά των βουλευτών να είναι εκείνη την ώρα μέσα.  Κανονικότητα δηλαδή, ήταν τότε τέτοιες πολιτικές πρακτικές απ’ όσους τις υποκίνησαν, τις συνδιοργάνωσαν και τις ανέχτηκαν και σήμερα είναι αντικανονική η είσοδος φοιτητών στην ΑΣΟΕΕ. 

Οι παραλληλισμοί είναι εξαιρετικά ενδεικτικοί του μεγάλου προβλήματος που αναφύεται σήμερα σε βάρος της δημοκρατίας, και αγγίζει ήδη τα όρια της εκτροπής! Γιατί; Διότι από την εν γένει στάση των κομμάτων που σήμερα συμμετέχουν στην παρούσα κανονικότητα, έλκεται μια νομιμοποίηση, λόγω και έργω, ή στην καλύτερη περίπτωση μια ανοχή διά της αποσιώπησης, σ’ έναν μηχανισμό διαθεσιμότητας για τέτοια εκτροπή. Για να γίνει πιο κατανοητό: Το 1963 που δολοφονήθηκε ο Γρηγόρης Λαμπράκης, δεν ήταν όλοι οι δεξιοί της εποχής αντικομμουνιστές. Όμως, η ανοχή και εκείνων των δεξιών που δεν ήταν αντικομμουνιστές τότε σε ημινόμιμους σχηματισμούς (πολιτικο-ιδεολογικά ομοειδέστατους με τους διοργανωτές των σημερινών αντισυγκεντρώσεων), εγκατέστησε τότε την κανονικότητα του παρακράτους.

Σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος φλερτάρει ανοιχτά με τους εκκολαπτόμενους παρακρατικούς της εποχής μας. Και για μεν την Ελληνική Λύση αναμενόμενο. Ανάλογο όμως φαινόμενο ανιχνεύεται και στο  ΚΙΝΑΛ! Όποιος αμφιβάλλει δεν έχει παρά να ρίξει μια ματιά σε αναρτήσεις στα κοινωνικά δίκτυα υποστηρικτών του ΚΙΝΑΛ, που υποστηρίζουν αυτές τις παρακρατικές δραστηριότητες. Ο Μητσοτάκης, για ξεκάρφωμα, πότε-πότε διαγράφει και κανέναν για τέτοιες αναρτήσεις. Στο ΚΙΝΑΛ βουβαμάρα.

Το μεγάλο όμως θέμα είναι ποιός έχει την ανάγκη να προσφεύγει σ’ αυτά, ως μέρος μιας οιονεί κανονικότητας, όπως ο ίδιος την ορίζει! Εξαιρώντας απ’ αυτήν την κανονικότητα, ο,τιδήποτε δεν του αρέσει. Εδώ αρχίζουν να αποκαλύπτονται τα όρια ενός καθεστωτισμού, που αναμφίβολα δεν είναι δημοκρατική ομαλότητα!

Ηχηρότερη ομολογία τέτοιου καθεστωτισμού τεκμαίρεται και επιβεβαιώνεται, πέραν πάσης αμφιβολίας, από το σημείο ακριβώς που το άτυπο παρακράτος που περιέγραψα γίνεται τμήμα μιας πολιτικής πρακτικής προαγωγής συμφερόντων και όχι ανταπόκρισης σε πολιτικά προγράμματα κομμάτων. Ενός μπλοκ εξουσίας, δηλαδή, όπως έχω κι άλλοτε πει! Και ιδίως όταν η ύπαρξη αυτού του ίδιου μπλοκ εξουσίας ανιχνεύεται και πριν τη σημερινή πολιτική εικόνα, όταν δηλαδή αυτοί που (συγ)κυβερνούν σήμερα ήταν στην αντιπολίτευση!

Υπάρχει άραγε άλλη πιο ρητή επιβεβαίωση για όλα όσα αναφέρω εδώ, από το ότι ο κ. Φρουζής αναγορεύεται σε έγκυρο εκφραστή των απόψεων τούτου του πολιτικού καθεστωτισμού και την επόμενη μόλις μέρα ψηφίζεται από τους (συγ)κυβερνώντες στη Βουλή νόμος που αποδεσμεύει «παγωμένα» ως σήμερα περιουσιακά στοιχεία του («παγωμένα» όχι για πλάκα, αλλά λόγω του ότι κατηγορείται για συμμετοχή σε άνομες ενέργειες);

Υπάρχει άλλη ισχυρότερη ομολογία περί τούτoυ, όταν μόνο ένα συγκροτημένο παρακράτος θα μπορούσε να οργανώσει και να εκτελέσει εξέλιξη εξαφάνισης διά θανάτου ευάριθμων μαρτύρων σε ποινική υπόθεση ναρκωτικών αλλά με άμεσο πολιτικό ενδιαφέρον και με τους ανακριτές της πολύκροτης αυτής υπόθεσης να αιτούνται ο ένας μετά τον άλλον αυτοεξαίρεση από τα καθηκοντά του;

Θα μπορούσε ποτέ αυτά να λογίζονται ως κανονικότητα και να κρίνονται αντικανονικές οι προσελεύσεις φοιτητών στον πανεπιστήμιό τους με την απαίτηση να ανοίξει η σχολή τους;

Φυσικά, μην περιμένετε συντεταγμένες εκτροπές αλά Παπαδόπουλος στην εποχή μας. Σήμερα στην άτυπη εκτροπή συμβάλλουν με το αζημίωτο μέσα ενημέρωσης γνωστών συμφερόντων. Το πολύ-πολύ κανένας ξυλοδαρμός από τα ΜΑΤ σε όσους αντιδρούν στην εκτροπή αυτή του ανιχνευόμενου για τους λόγους που ανέφερα καθεστωτισμού, και η «δουλειά» έγινε!

Όμως, η βαρύτερη και ακραία αντιδημοκρατική και για τον λόγο αυτόν απολύτως αρμόζουσα στον χαρακτηρισμό «εκτροπή» πρακτική, είναι εκείνη, κατά την οποία επιστρατεύονται κεντρικοί θεσμοί του πολιτεύματος, όπως η Βουλή και η Δικαιοσύνη, για να νομιμοποιούνται προαγωγές συμφερόντων, οι οποίες κατά διεθνή υπογράμμιση και εντοπισμό, μόνο σε ενδυνάμωση της επιχειρηματικής εγκληματικότητας συμβάλλουν.

Και, ακόμη, είναι εκείνη, που ακριβώς στον κατηγορούμενο για βαρύτατη ποινική υπόθεση  «επιστρέφει» τα «παγωμένα» περιουσιακά στοιχεία του πριν αθωωθεί, αφού πρώτα αυτόν τον ίδιον κατηγορούμενο έχει καταστήσει τον εγκυρότερο  μάρτυρα «απόδειξης» ότι είναι σκευωρία επιβεβαιωμένο παγκοσμίως ως υπαρκτό σκάνδαλο, στο οποίο φέρονται ως εμπλεκόμενοι για δωροδοκία  πολιτικά πρόσωπα και προς βλάβη του δημόσιου συμφέροντος και ήδη έχει δοθεί παραγγελία άσκησης δίωξης σε βάρος τους. Και στο οποίο σκάνδαλο, το ίδιο, είναι ακριβώς κατηγορούμενος ο θεμελιωτής της «απόδειξης» ότι όλ’ αυτά είναι σκευωρία!!!

Κανονικότητα, λοιπόν, δεν μπορεί να είναι η εικόνα τριτοκοσμικής μπανανίας που προσβάλλει τη νοημοσύνη των πολιτών της, κοροϊδεύοντάς τους κατάμουτρα ότι δήθεν αυτά ψήφισαν πριν 4 μήνες οι εκλογείς, παραχαράσσοντας κατάφωρα το νόημα  της νομιμοποίησης που προκύπτει από την κάλπη. 

 

 

 

14 Νοε. 2019

Πως εξαντλήθηκε

το δημοκρατικό κεφάλαιο Μητσοτάκη 

Προκαλεί αναμφίβολα εντύπωση το γεγονός ότι ανεξάρτητα από το τί διακινείται στα μέσα ενημέρωσης και στα κοινωνικά δίκτυα γενική είναι η εντύπωση ότι σημειώνονται σοβαρές κυβερνητικές επεμβάσεις στα πεδία των δημοκρατικών δικαιωμάτων και των ατομικών ελευθεριών. Ανάμεσά τους και μερικές επεμβάσεις που αφορούν σε παγιωμένες επί δεκαετίες ελευθερίες στη δημόσια ζωή μας, οι οποίες επεμβάσεις προκαλούν έντονες αντιδράσεις από μεριάς τόσο ετερόκλιτων δυνάμεων και φορέων, ώστε να μην επιβεβαιώνεται η εξήγηση που δίνουν κυβερνητικές πηγές ότι όλη αυτή η αντίδραση έχει μόνον αντιπολιτευτικά κίνητρα.

Εξ ίσου μεγάλο πολιτικό ενδιαφέρον έχει ότι οι προφανώς περιοριστικές των εξατομικευμένων ελευθεριών αυτές κυβερνητικές επεμβάσεις δεν περιορίζονται στον χώρο της ευρύτερης αντιλαμβανόμενης πολιτικής διαπάλης, αλλά εκτείνονται και σε πεδία όπως η λειτουργία μονάδων αντιμετώπισης των συνεπειών για χρήστες ναρκωτικών, τα ωράρια των νυχτερινών καταστημάτων, οι κινηματογράφοι και άλλοι χώροι κοινωνικών, οικονομικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, καθώς και πολλά άλλα πεδία. Μ’ άλλα λόγια, είναι κυβερνητικές επεμβάσεις που αφορούν σ’  έναν παγιωμένο τρόπο ζωής των πολιτών, ο οποίος κατά γενική ομολογία ανταποκρινόταν ως σήμερα σε μια δημοκρατικά οργανωμένη καθημερινότητα όλων μας, την οποία η σημερινή κυβέρνηση θέλει να αλλάξει.

Το φαινόμενο ότι τέτοιες κυβερνητικές επεμβάσεις μοιάζει να σταθεροποιούνται ως πάγια συνιστώσα στην πολιτική καθημερινότητά μας, είναι πρωτοφανές. Αποδεικνύει δε ότι γύρω από αυτόν τον «αυταρχισμό της καθημερινότητας», που εκδηλώνεται με κυβερνητική πρωτοβουλία και προφανή κάλυψη, συγκροτείται ένα πλέγμα πολιτικών αντιλήψεων για την ενάσκηση της εξουσίας από την κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Επί πλέον να υπογραμμιστεί στο σημείο αυτό πως είναι επίσης σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με μια επί μέρους πολιτική πτυχή της κυβερνητικής πολιτικής, αλλά μ’ ένα κεντρικό σημείο της! Από πού προκύπτει αυτό; Από δυο σαφείς αποδείξεις: α. ότι πρόκειται για διαρκή και όχι περιστασιακή κυβερνητική πρακτική επί 4 μήνες που κυβερνά ο κ. Μητσοτάκης, και β. ότι σε επίσημες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών, του πρωθυπουργού συμπεριλαμβανομένου, ομολογείται ευθέως ότι έχουμε να κάνουμε με κεντρικό άξονα της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής και όχι με μια δευτερεύουσα πτυχή της. 

Ακόμη, εξαιρετικό ενδιαφέρον υπάρχει στο γεγονός ότι σε πληθώρα αναφορών δηλώσεων και σχολίων κυβερνητικών στελεχών, εκστομίζονται με χαρακτηριστική ευκολία ακραία αυταρχικές αντιλήψεις για τη δημόσια ζωή και στο σύνολο σχεδόν των πραγμάτων που κινείται η ελληνική κοινωνία. Ας δούμε δύο παραδείγματα:

1. Ένας υφυπουργός Παιδείας ανερυθρίαστα και από βήμα της Βουλής μας πληροφορεί ότι το πότε και το πώς θα μπουκάρει η αστυνομία στα πανεπιστήμια θα το αποφασίζει η ίδια και χωρίς να πέφτει λόγος στην ακαδημαϊκή κοινότητα, στην προστασία της οποίας από αυθαιρεσίες υποτίθεται ότι αποσκοπούν αυτά τα μπουκαρίσματα. Δήλωση απίστευτης αλαζονείας από χείλη κυβερνητικού στελέχους του τομέα Παιδείας, δηλαδή του κατ’ εξοχήν χώρου δημόσιου ενδιαφέροντος, όπου οι κυβερνώντες οφείλουν να επιζητούν τον διάλογο, ως στάση ζωής των νέων ανθρώπων και των δασκάλων τους. Ταυτόχρονα, όμως, και μια στάση αποκαλυπτική του προσχηματικού χαρακτήρα που είχαν οι δεσμεύσεις που ανέλαβε η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός, όταν έφερναν στη Βουλή τη διάταξη κατάργησης του πανεπιστημιακού ασύλου, διαβεβαιώνοντας για την εφαρμογή της υπό την απόλυτη εποπτεία των ακαδημαϊκών αρχών. Ήδη ο τρόπος εφαρμογής της θεσμοθετημένης από την κυβέρνηση Μητσοτάκη ρύθμισης να έχει πρωτεύοντα λόγο στις ακαδημαϊκές υποθέσεις η …αστυνομία, οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα ότι δεν ήταν μόνο η επίκληση της ακαδημαϊκής ομαλότητας κίνητρο της κυβέρνησης, όπως διατεινόταν, αλλά ταυτόχρονα και ίσως κατά κύριο λόγο η ιδεολογική υποδήλωση σε καθηγητές και φοιτητές του κατά τις κυβερνητικές αντιλήψεις πλαισίου κίνησης των εκπαιδευτικών ιδρυμάτων. Ιδρυμάτων, ως κέντρων πλέον πολιτειακού αυταρχισμού και όχι  ανεμπόδιστης ελευθερίας στη διακίνηση ιδεών, θέσεων και ανταλλαγής απόψεων επί παντός του επιστητού, όπως οφείλουν να είναι τα πανεπιστήμια τον 21ο αιώνα.

2. Επιφανής άλλος υπουργός εισάγει με εξυπνακίστικο ύφος στη δημόσια σφαίρα και ως αρχή της διακυβέρνησης υπό τον κ. Μητσοτάκη …ότι όποιος δεν συμμορφώνεται θα ξυλοκοπείται! Η σαφής δήλωση του υπουργού ότι «είτε ο νόμος θα εφαρμόζεται είτε θα οι πολίτες θα τρώνε ξύλο», αποτελεί μνημείο αυταρχισμού από δημοκρατική κυβέρνηση, προσομοιάζοντας εντυπωσιακά με τη στάση του ίδιου του δικτάτορα Παπαδόπουλου, που σ’ ένα από τα γελοία διαγγέλματά του μας εξηγούσε γιατί πρέπει να μας δένουν, εμάς (ως την ασθενούσα κοινωνία), ώστε χωρίς αντίδραση από μέρους μας να μας χειρουργούν επί της ιατρικής κλίνης για να μας θεραπεύουν από την «κομμουνιστική νόσο».

Αυτά, θα μπορούσαν να είναι ατυχείς δηλώσεις ακραίων δεξιών προσώπων ή ακραίες δηλώσεις ατυχών δεξιών!  Όμως, καμιά επανόρθωση δεν έγινε! Ακόμη περισσότερο, ανάλογες τέτοιες δηλώσεις κυβερνητικών στελεχών και μητσοτακικών βουλευτών έχουν καταστεί η πολιτική «κανονικότητα» του νεο-μητσοτακισμού. Και, πλέον, αυτές οι απόψεις δεν είναι οι δεξιές εξαιρέσεις στη κυβερνώσα παράταξη, αλλ’ αντίθετα, είναι ο ακροδεξιός κανόνας!

Τέλος, υπογραμμίζω ότι οι στοχευμένες διαρροές από το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου, δηλαδή από τον πρωθυπουργό αυτοπροσώπως, σε απάντηση των έντονων αντιδράσεων για τον εμπεδωμένο  και ιδεολογικά εγκιβωτισμένο στη Ν.Δ. υπό τη σημερινή ηγεσία της αυταρχισμό ασκώντας την εξουσία, είναι το μήνυμα «δεν θα αλλάξουμε τίποτα όσο κι αν αντιδράτε και ή θα συμμορφωθείτε ή θα ξυλοκοπιέστε από την εντεταλμένη προς τούτο χρυσοχοϊδική  αστυνομία, …επειδή διαφωνείτε μαζί μας! 

Επί της πολιτικής ουσίας ο κ. Μητσοτάκης μέσα σ’ ένα 4μηνο έχει πλήρως εξαντλήσει το δημοκρατικό κεφάλαιο που συσσώρευσε με την εκλογική νίκη του.

Η υποκατάσταση της πολιτικής νομιμοποίησής του να ασκεί εξουσία εντός συγκεκριμένου και μη επιδεχόμενου αμφισβήτηση πολιτικού πλαισίου, από μια τρέχουσα πρακτική διακυβέρνησης στα απώτατα όρια του δημοκρατικώς ανεκτού, ήδη εξωθεί την κυβέρνηση Μητσοτάκη στις παρυφές των άτυπων εκτροπών, που όλοι «ψυχανεμιζόμαστε» σε συνθήκες αυταρχικών καθεστώτων.

Εικάζω ότι το φαινόμενο αυτό είναι προϊόν και πρακτικό αποτέλεσμα της αδυναμίας της δεξιάς να κατακτήσει την ιδεολογική ηγεμονία των πραγμάτων, την οποία παρά την αδυσώπητη πολεμική και τις νεο-αντι-κομμουνιστικές υστερίες των νοσταλγών του ναζισμού και του φασισμού στον 21ο αιώνα, η προοδευτική πολιτική παράταξη και η αριστερά, δύσκολα θα  απολέσουν, ως εγκυρότεροι εκφραστές του πανανθρώπινου και διαρκούς αιτήματος της κοινωνικής δικαιοσύνης.

Η εν γένει ιδεολογική ξηρασία που διακατέχει την ελληνική δεξιά πολιτική παράταξη τεκμαίρεται επίσης και από το γεγονός ότι η ίδια έχει πλήρως αναγορεύσει ως ιδεολογικό εκφραστή της, όχι το κόμμα, αλλά τον κύκλο των μίντια που εκπροσωπούν συμφέροντα και όχι πολιτικές παρατάξεις, συγκροτώντας ένα μπλοκ εξουσίας, αντί της νόμιμης διακυβέρνησης πλειοψηφούντος κόμματος, όπως γίνεται στις δημοκρατίες.    

Έτσι, επειδή η προσπάθεια και η ανάγκη ανάκτησης της ιδεολογικής ηγεμονίας από την ελληνική δεξιά, με όρους δημοκρατίας και όχι αστυνομοκρατίας και μιντιακής προπαγάνδας, αποτυγχάνει, μηχανικά η ίδια η ελληνική δεξιά επιστρέφει στον σκληρό αυταρχισμό, ως το πλαίσιο εκείνο το οποίο της εξασφάλιζε την ηγεμονία πριν από μερικές δεκαετίες. Πρόκειται για μια «βουτιά στο παρελθόν», που καταλήγει σ’ αυτό που κάνει σήμερα ο κ. Μητσοτάκης, δηλαδή τον αυταρχισμό-αυτοσκοπό, ως πρακτική διακυβέρνησης, η οποία επειδή δεν μπορεί να συντηρηθεί από βιώσιμο ιδεολογικο-πολιτικό λόγο, αναγκάζεται να προσφεύγει  σε πρακτικές εξουσιαστικής επιβολής.

Μόνον που η εν λόγω «δημοκρατική πτώχευση» της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει κι άλλη μια όψη, -ίσως και τη χειρότερη! Πρόκειται για την υποκατάσταση της προγραμματικής νομιμοποίησης που τεκμαίρεται ότι φέρει εκ των εκλογών ως σχέδιο διακυβέρνησης, από μια πρακτική προαγωγής συγκεκριμένων συμφερόντων, οικονομικών, επιχειρηματικών και μιντιακών!

Με λίγα λόγια θα μπορούσαμε να περιγράψουμε την κυβερνητική πορεία Μητσοτάκη κατασπατάλησης μέσα σ’ ένα μόλις 4μηνο του δημοκρατικού κεφαλαίου του, με τη φράση: Από «κόμμα εξουσίας» σε «μπλοκ εξουσίας», ένας αυταρχισμός δρόμος!  

 

 

 

12 Νοε. 2019

Η λατινοαμερικάνικη τραγωδία

επαναλαμβάνεται

Οι εξελίξεις στη λατινική Αμερική είναι οι θερμότερες εδώ και δεκαετίες. Από την απόπειρα πραξικοπήματος κατά του Μαδούρο στη Βενεζουέλα μέχρι την παραίτηση του προέδρου Μοράλες κατ’ απαίτηση των ένοπλων πραξικοπηματιών στη Βολιβία, και από την εκλογή του φιλοναζιστή Μπολσονάρο στη Βραζιλία, μέχρι την επικράτηση των προοδευτικών δυνάμεων στην Αργεντινή και την Ουρουγουάη και την εξέγερση στη Χιλή, όλη η νότια ζώνη της αμερικανικής ηπείρου φλέγεται. Πρόκειται για σύμπτωση ή υπάρχουν αίτια για την ταυτόχρονη αυτή κινητικότητα σε τόσο πολλές χώρες;

Κατ’ αρχάς οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι με κύριο ενοποιό στοιχείο την ισπανική γλώσσα και την μεγάλη καταπίεση όλων των πληθυσμών της περιοχής εδώ και περισσότερο από δύο αιώνες, οι λαοί στην περιοχή φέρουν στα πολιτικό DNA τους την αίσθηση της αλληλεγγύης περισσότερο απ’ όσο άλλες περιοχές του πλανήτη.

Ο Μπολίβαρ, ο Τσε και ο Φιντέλ, ο Αλλιέντε, ο Σαντίνο, ο Βίγια και ο Ζαπάτα και πολλοί άλλοι, ποτέ δεν θεωρήθηκαν από τους λαούς της λατινικής Aμερικής ως επαναστάτες μόνον για τη χώρα και το λαό του ο καθένας απ’ αυτούς. Όσοι έχουν επισκεφτεί τις χώρες της περιοχής, από τα tasba pri των ινδιάνων Μισκίτος στη Νικαράγουα, ως την Κούβα, διαπιστώνει με ευκολία ότι οι κάτοικοι των λατινοαμερικάνικων χωρών κάθε επανάσταση και εξέγερση, όπου και να γίνεται, τη θεωρούν δική τους υπόθεση. Όλοι μαζί γιορτάζουν τις νίκες τους και θρηνούν τις ήττες και της απώλειές τους.         

Επίσης, οι φανερές παρεμβάσεις των ΗΠΑ (ακόμη και άμεσα στρατιωτικές, όπως στον Κόλπο των Χοίρων στην Κούβα το 1961 και στη Γρενάδα το 1983) έφτασαν μέχρι τη δεκαετία του 1990, και είναι πολύ πρόσφατες για να έχουν ξεχαστεί.

Έτσι, παρά τις λογικές και αναμενόμενες πολιτικές παλινωδίες, ως την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρία των ΗΠΑ το προοδευτικό πολιτικό αφήγημα στη λατινική Αμερική ήταν ισχυρό και στήριξε εκλεγμένες κυβερνήσεις από τo Μεξικό ως την Αργεντινή, στο Εκουαδόρ, τη Βολιβία, τη Βενεζουέλα, την Ουρουγουάη και αλλού. Η πολιτική καταγωγή όλων των προοδευτικών ηγετών της λατινικής Αμερικής, άλλωστε, προέρχεται από τον «φοκισμό», την περισσότερο πρακτική παρά θεωρητική πολιτική τακτική του Γκεβάρα, σύμφωνα με την οποία δεν είναι οι μεγάλες κινητοποιήσεις  που ταιριάζουν για τις επαναστάσεις στην περιοχή, αλλά οι μικρές τοπικές εξεγέρσεις για να διασφαλίζεται η λαϊκή βάση τους και η αυτονομία τους από οποιαδήποτε πολιτική κορυφών.        

Ωστόσο, η σύμπτωση της ταυτόχρονης κρίσης και της αποδόμησης των προοδευτικών  διακυβερνήσεων στη λατινική Αμερική έχει και πραγματική βάση, καθώς δυνάμεις που ήρθαν στην εξουσία με προοδευτικό πρόσημο λόγω της μακράς παραμονής στη διακυβέρνηση της χώρας τους, γραφειοκρατικοποιήθηκαν, προσφεύγοντας ακόμη και σε αυταρχισμούς, απομυθοποιώντας το ως τότε ισχυρό για τους λατινοαμερικάνους πολιτικό αφήγημα των μεγάλων λαϊκών επαναστάσεων της περιοχής.

Επίσης, τη μεγάλη γενιά των μεγάλων ηγετών που έκλεισε τον κύκλο της με τους θανάτους του Ούγκο Τσάβες και του Φιντέλ Κάστρο, διαδέχτηκαν ανάξιες ηγεσίες. Μόνο στη Βραζιλία ο γηραιός και ταλαιπωρημένος από τη φυλακή πρώην πρόεδρος Ιγνάσιο Λούλα ντα Σίλβα, που μόλις αποφυλακίστηκε, συνιστά άξιο λόγου ηγετικό μέγεθος και στη Βολιβία ο ινδιάνος Έβο Μοράλες ανατράπηκε πριν λίγες  ώρες από μια φιλο-ναζί γκρούπα παραστρατιωτικών. (Αν και ο Μοράλες ποτέ δεν ήταν διεθνούς εμβέλειας προοδευτικός ηγέτης και η λάμψη του περιορίζεται μέσα στη χώρα του).  

Σε τέτοιο σύνθετο σκηνικό οι εξελίξεις στη λατινική Αμερική είναι πολύ δύσκολο να τεκμηριωθεί ότι ερμηνεύονται μονοσήμαντα. Δηλαδή, είτε ως αποκλειστικά συνέπεια φθοράς των προοδευτικών δυνάμεων, είτε ως απόρροια και μόνο ανάμιξης των ΗΠΑ. Ωστόσο, οι συμπτώσεις τόσο πολλών και τόσο ανοιχτών επεμβάσεων των ΗΠΑ επί προεδρίας Τραμπ, ασφαλώς απομακρύνονται από την περίπτωση του τυχαίου και αναμφίβολα λειτουργούν ως επιταχυντές της πολιτικής ενδυνάμωσης νεοναζί ηγεσιών στη λατινική Αμερική και νομιμοποίησής τους διεθνώς και στο εσωτερικό κάθε χώρας. (Μάλιστα, εκτός από τις πολιτικές και διπλωματικές επεμβάσεις  των ΗΠΑ υπάρχουν πολλές περιπτώσεις άμεσης ανάμιξής τους στις εσωτερικές υποθέσεις λατινοαμερικανικών χωρών, που ασφαλώς δεν είναι τυχαίες αλλά αποτέλεσμα σχεδιασμένης πολιτικής από την Ουάσιγκτον).   

Ταυτόχρονα, αναφύεται και μια ακόμη μεγάλη «σύμπτωση»: Η σχεδόν παράλληλη ενδυνάμωση νεοφασιστικών και νεοναζιστικών και γενικότερα ακροδεξιών σχημάτων στην Ευρώπη, στην υποστήριξη των οποίων ανοιχτά έχει συμβάλλει ο Τραμπ με τις δραστηριότητες του φίλου του Στιβ Μπάνον και ακόμη και σήμερα μέλους της επιτροπής εθνικής ασφάλειας του λευκού οίκου.

Οι επαφές Μπάνον με τέτοιες οργανώσεις είναι πασίγνωστες. Επίσης, να υπογραμμιστεί ότι μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο οι χώρες της λατινικής Αμερικής υπό το ασφυκτικό τότε έλεγχο των ΗΠΑ φιλοξένησαν με μεγάλη θέρμη επιφανή και εμβληματικά πρόσωπα του χιτλερικού μορφώματος, τα οποία έτυχαν διακριτικής διεθνούς ασυλίας από μεριάς της Ουάσιγκτον.

Οι έκτοτε αναμίξεις των ναζιστικών υπολειμμάτων στη λατινική Αμερική συστηματικά συνέβαλαν στη στήριξη των αναρίθμητων πραξικοπηματιών στις χώρες της περιοχής και μέχρι και σήμερα σχετίζονται προνομιακά με τις ακροδεξιές κυβερνήσεις, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον ανοιχτά νεοναζιστικών απόψεων Βραζιλιάνο πρόεδρο Ζαΐχ Μπολσονάρο.     

Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον ότι και ο αρχιπραξικοπηματίας που πριν λίγες ώρες ανέτρεψε τον Έβο Μοράλες στη Βολιβία, Λουίς Φερνάντο Καμάτσο, αποδεδειγμένα διατηρούσε στενότατες σχέσεις με τον Κροάτη νεοναζιστή πολυεκατομμυριούχο Μπράνκο Μαρίνκοβιτς, εγκατεστημένου στη Βολιβία στη περιοχή της Σάντα Κρουζ, όπου παρασχέθηκε άσυλο στον πασίγνωστο ναζιστή εγκληματία πολέμου Κλάους Μπάρμπι. Είναι η ίδια περιοχή, όπου σχηματίστηκε η νεοναζιστική παραστρατιωτική οργάνωση  Βολιβιανή Σοσιαλιστική Φάλαγγα. Ο Μαρίνκοβιτς προέρχεται από οικογένεια που συνεργάστηκε στενά με την κροατική ναζιστική οργάνωση των τρομοκρατών ακραία εθνικιστών Ουστάσε, που συνεργάστηκε με τον Χίτλερ και ευθύνεται για χιλιάδες δολοφονίες Σέρβων, Εβραίων και Ρομά στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.      

Τελειώνοντας με τις «συμπτώσεις» (νομίζω πως ο καθένας μπορεί να διαμορφώσει άποψη απ’ όσα εξέθεσα ως εδώ) μια διαπίστωση στον επίλογο.

Στον νέο παγκόσμιο γύρο του υπό διαμόρφωση πολυπολικού συστήματος σφαιρών επιρροής, είναι προφανές ότι η λατινική Αμερική δεν θα μπορούσε να αφεθεί στην προϊούσα τις τελευταίες δεκαετίες αυτονόμησή της από την παγκόσμια διαμάχη στην οποία εμπλέκονται οι ΗΠΑ για τον έλεγχο των «δύο ωκεανών». Στον Ατλαντικό η διαμάχη είναι με την Ευρωπαϊκή Ένωση και στον Ειρηνικό με τη Κίνα! Ειδικά για τον Ειρηνικό, ακόμη και πριν την ενεργοποίηση της Κίνας ως διεθνούς δύναμης, οι ασιατικές χώρες επεδίωξαν διείσδυση στη λατιική Αμερική, κυρίως στη Χιλή και το Περού. Μάλιστα στο Περού ο Ιάπωνας-Περουβιανός προοδευτικός Αλμπέρτο Φουτζιμόρι έγινε πρόεδρος της χώρας για μια δεκαετία, ως το 2000, απ’ όπου εκδιώχτηκε με κατηγορίες για διαφθορά.

Οι επεμβάσεις στη λατινική Αμερική δεν τελείωσαν! Θα ‘λεγα πως μόλις άρχισαν. Και η συνέχεια αναμένεται εξαιρετικά ενδιαφέρουσα.

(Η φωτογραφία είναι από πανηγυρισμούς Κουβανών επαναστατών μετά την απόκρουση της αμερικανικής επιχείρησης στον "Κόλπο των Χοίρων")