4 αναπόφευκτες στάσεις μέχρι τις εκλογές

 

Η κοινωνία απαιτεί:

Κάλπες πολιτικής διεξόδου













Με εμφανέστατη την κυβερνητική προσπάθεια (και λογικά ως προς αυτό) να παρουσιαστεί η εκόνα μιας χώρας που βαδίζει με ομαλότητα προς τον εκλογικό κύκλο της κάλπης, η Ελλάδα βυθίζεται ολοένα και πιο πολύ σε μια δίνη σήψης και παρακμής (και εδώ είναι το παράλογο της υπόθεσης).


Θα αρκούσε κανένας να δει τις τελευταίες δηλώσεις του πρωθυπουργού για να αποκαλυφθούν απολύτως οι προθέσεις του: Ο Κυριάκος Μητσοτάκης χθες απετόλμησε να χαρακτηρίσει την Ελλάδα υπό τη διακυβέρνησή του ως «ευχάριστη έκπληξη» για την Ευρώπη!


Ασφαλώς, με τις παρακολουθήσεις (και την ευρωπαϊκή εξεταστική επιτροπή που έχει συγκροτηθεί με έμφαση τα συμβαίνοντα στη χώρα μας), με τα πούσμπακς σε ξηρά και θάλασσα, με την ανεπίτρεπτη ανοχή απέναντι σε απαράδεκτες τουρκικές απαιτήσεις σε βάρος ελληνικών (και ευρωπαϊκών) κυριαρχικών και εκμεταλλευτικών δικαιωμάτων στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο, με τα θλιβερά αρνητικά ρεκόρ της χώρας μας στην οικονομία, με τον υψηλό αριθμό θανάτων από κορονοϊό σε σύγκριση με την υπόλοιπη Ευρώπη (με χιλιάδες θανατους που θα μπορούσαν να έχουν να αποφευχθεί, οφειλόμενους σε διαπιστωμένες και αναδεδειγμένες κυβερνητικές ανεπάρκειες), με την ελευθεροτυπία στο ευρωπαϊκό ναδίρ, και πάνω απ’ όλα με το εισοδηματικό και σε κάθετη πτώση επίπεδο και την εν γένει καταρρέουσα ποιότητα ζωής των ελλήνων αυτήν την τριετία, αλλά και τόσα άλλα, η Ελλάδα συνιστά ευρωπαϊκή έκπληξη. Για το «ευχάριστη», όμως, τι να πει κανένας;   


Το θέμα, λοιπόν, εδώ δεν είναι η κατά τα λοιπά λογική και αναμενόμενη, αλλά και πολιτικά θεμιτή, προσπάθεια κάθε κυβέρνησης να προσπαθεί να εμφανίσει καλύτερη εικόνα από την πραγματική επιρροή της πολιτικής της στην καθημερινότητα των πολιτών της χώρας της, που στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι δραματικά τραυματική. Αντίθετα, το θέμα -και το πρόβλημα- αναδύεται εδώ από τα ολοφάνερα και απροσχημάτιστα ψεύδη διά των πλέον επίσημων πολιτικών χειλέων, δηλαδή με δηλώσεις του ίδιου πρωθυπουργού, σύμφωνα με τις οποίες ό,τι εχει συμβεί τα 3 χρόνια διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν σε θετική κατεύθυνση για την Ελλάδα και τους πολίτες της. Πρωθυπουργικές δηλώσεις, που το περιεχόμενό τους συνιστά και άμεση προαναγγελία πως η ίδια πολιτική που καταστρέφει τη χώρα όχι μόνο θα συνεχιστεί αλλά και θα ενταθεί, εάν τυχόν ο ίδιος πρωθυπουργός κερδίσει τις ερχόμενες εκλογές.


Πρόκειται δηλαδή, για μια ευρύτατου πεδίου πρωθυπουργική δέσμευση, που καθιστά το ίδιο το διακύβευμα των επιγενόμενων εκλογών, δηλαδή το πρωταρχικό ζητούμενο να ανακοπεί η ταχεία καθοδική πορεία της χώρας και να θεραπευτεί το ταχύτερο η διάχυτη σήψη που διαπερνά τον δημόσιο βίο μας (με ενδημικά φαινόμενα πολιτικής αλλά και ηθικής διαφθοράς), εκτός της πολιτικής ατζέντας.


Μ’ άλλα λόγια, με την ευθεία υποτίμηση της νοημοσύνης των ελλήνων διά της βάρβαρης αλλοίωσης της βιούμενης απ’ όλους μας πραγματικότητας, ο Κυριάκος Μητοστάκης δεν ψεύδεται μόνον ηχηρά, υποβιβάζοντας στα τάρταρα το επίπεδο της ποιότητας του πολιτικού μας λόγου (η εικόνα ενός πρωθυπουργού ολοφάνερα ψευδόμενου συνιστά άνευ άλλου πολιτικό όνειδος), αλλά ταυτόχρονα υπόσχεται ανενδοίαστα μια νέα καταστροφή, στον βαθμό που μετατρέπει την κορυφαία στις δημοκρατίες διαδικασία εκλογής των αντιπροσώπων του λαού, σε «πλάσμα δημοκρατίας» επί προδήλως αναληθών δεδομένων.


Ιδιαίτερη σημασία έχει στο σημείο αυτό να υπογραμμιστεί ότι αυτό το έκδηλο πολιτικό θράσος και η αήθεια των δηλώσεων του Κυριάκου Μητσοτάκη εδράζεται (και τούτο αποτελεί αδιάψευστη απόδειξη του τί συμβαίνει στην Ελλάδα με την ποιότητα των θεσμών μας) στην ομολογημένα ανώμαλη κατάσταση με την οποία -δαπάναις ελληνικού δημοσίου-  λειτουργούν τα μέσα ενημέρωσης στη χώρα μας. Διότι φυσικά, με στοιχειωδώς λειτουργούσα τη διαδικασία της ενημέρωσης και πλήρως διασφαλισμένη και εγγυημένη την ελευθερία των δημοσιογράφων να πληροφορούν την κοινή γνώμη, κανένας πρωθυπουργός δεν θα τολμούσε να εκστομίσει τέτοιες προκλητικές ανακρίβειες, χωρίς να γίνει περίγελως στην κοινή γνώμη.


Το σημείο αυτό είναι επί πλέον απολύτως ενδεικτικό της ανεπίτρεπτης για δημοκρατίες αίσθησης του ακαταδίωκτου και πολιτικά ανεξέλεγκτου, που εκπροσωπεί η στάση του Κυριάκου Μητσοτάκη με τέτοιες δηλώσεις. Μια στάση ευθέως ανάλογη με τη στάση των βουλευτών του κόμματός του, που έχουν συλληφθεί να αφαιμάσσουν με «αρπαχτές» τα δημόσια ταμεία, με πρακτικές ευθέως αντιβαίνουσες στους ισχύοντες βασικούς κανόνες λειτουργίας του κοινοβουλευτισμού στην Ελλάδα, χωρίς να ανοίγει καμιά μύτη. Άλλωστε ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης υπήρξε ο πρώτος διδάξας με τα περίφημα ανακριβή «πόθεν έσχες» του…                             


Με βάση τα σημερινά δεδομένα, λοιπόν, οι εκλογές δεν είναι δημοκρατικά νοητές, ως μέσο και βήμα κατεύθυνσης στην ενδεδειγμένη πορεία απεγκλωβισμού από το σημερινό αδιέξοδο, όπου έχει οδηγήσει την πατρίδα ο νεο-μητσοτακισμός, αν δεν τεθούν υπό την πολιτική βάσανο της κάλπης 4 ζητήματα:

- Η ανάταξη της φθίνουσας οικονομίας και το πώς θα αποκατασταθεί η απώλεια εισοδήματος των πολιτών στην Ελλάδα, ή τουλάχιστον πώς θα συγκρατηθεί η τάση περαιτέρω μείωσης του εισοδήματός τους, σε σύγκριση με τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες,

- Πώς θα αποκατασταθούν οι σοβαρότατες επιπτώσεις των υποχωρήσεων της Ελλάδας κατά την περίοδο 2019-2022 έναντι της Τουρκίας, στα κυριαρχικά και εκμεταλλευτικά μας δικαιώματα στο Αιγαίο και την ανατολική Μεσόγειο (τουρκο-λιβυκό μνημόνιο, τουρκικές έρευνες στη θαλασσια ζώνη μεταξύ των 6 και των 12 μιλιών ανατολικά των ακτών της Κρήτης, κ.τ.λ.),

- Πώς θα αποκατασταθεί η ελευθεροτυπία και θα παρασχεθεί πειστική εγγυήση για τη διασφάλιση της ελευθερίας, της ανεξαρτησίας και της ασφάλειας των δημοσιογράφων στην Ελλάδα, για την δημοκρατικά δόκιμη λειτουργία των διαδικασιών πληροφόρησης της κοινής γνώμης,

- Πώς θα αποκατασταθούν οι δημοκρατικοί θεσμοί και η αυτονομία της δικαιοσύνης και των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων διοικητικών αρχών, που διέρχονται τη φάση της πιο απροσχημάτιστης αμφισβήτησης τους, σε ό,τι αφορά την επιτέλεση του καθήκοντός τους από μεριάς της εκτελεστικής εξουσίας .


Φυσικά υπάρχουν και πολλά άλλα! Ανάμεσά τους η προστασία των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών από τη γενικευμένη αστυνομική αυθαιρεσία, η ανασυγκρότηση της εκπαίδευσης με εγγυημένα δικαιώματα ισότιμης πρόσβασης σ’ αυτή ανεξαρτήτως εισοδήματος, η διάσωση του βαρύτατα πληγέντος από τις κυβερνητικές επιλογές Εθνικού Συστήματος Υγείας, η αναχαίτιση της ασταμάτητης παραχώρησης σε ιδιωτικά συμφέροντα τομέων της οικονομίας αντί πινακίου φακής και σε βάρος των συμφερόντων του δημοσίου, και πολλά άλλα.


Όμως, τα 4 βασικά διακυβεύματα είναι αυτά που εξέθεσα πιο πάνω. Και κάθε άλλο παρά τυχαίο είναι ότι και στα 4 αυτά πεδία πολιτικής, δεν υπάρχει περιθώριο καμιάς συζήτησης για τις πολιτικές περί μέλλοντος της Ελλάδας, αλλά μόνον το ζητούμενο επανόρθωσης των μηχανισμών και άρσης των βαρύτατων συνεπειών που έχει οικοδομήσει και συσσωρεύσει ο νεο-μητσοτακισμός, ως όρου και απαράβατης προϋπόθεσης για να ανακτήσει η Ελλάδα το δικαίωμα να θεάται το μέλλον.      


Υπάρχει όμως και κάτι θετικό μεσα σ’ αυτή τη δυσοσμία της καθημερινής πολιτικής σαπίλας τούτης της κυβέρνησης, με όλα όσα αποκαλύπτονται πλέον από μέρα σε μέρα: Ότι δεν μπορούν πια να μένουν μασκαρεμένοι, όπως ήταν ως σήμερα, οι νεο-μητσοτακικοί, που από ντροπή και επειδή τελούσαν εξ αρχής εν γνώσει της ποιότητας και της ιστορίας του ανομολόγητου πολιτικού αρχηγού τους, «το έπαιζαν» κεντρώοι και μεσαιοταξίτες πολίτες, δρώντας υπούλως ως ομάδα προκαταβολικού ξεπλύματος του νεο-μητσοτακισμού και των αισχών που από πολύ νωρίς κυοφορούσε ως επίδοξος επόμενος πρωθυπουργός της χώρας μας.


Θυμίζω μερικά: αρπαγή της ΝΔ και ανάδειξή του σε πρόεδρο του κόμματος με 50.000 ψήφους από πρόσωπα χωρίς ονοματεπώνυμο, γιγαντιαία ψέματα ότι δήθεν η απελθούσα κυβέρνηση είχε ανταλλάξει σε συμφωνία με την Κομισιόν το όνομα «Μακεδονία» με τη μη περικοπή των συντάξεων, απροκάλυπτη ψευδολογία ότι δήθεν το 3ο μνημόνιο κόστισε στην Ελλάδα 200 δισ., και άλλα πολλά του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά την αναρρίχησή του στην πρωθυπουργία). (σ.σ.: με ιστορικούς όρους, αυτή η μεταμφιεσμένη δήθεν μεσαία τάξη των μικροαστών της νεο-αντι-αριστεράς της εποχής μας (μια «μετα-δεξιά», θα την έλεγε κανένας, ή ακόμη καλύτερα ένας «μετα-ναζισμός»/«μετα-φασισμός») συμπίπτει ως αντίληψη των πολιτικών πραγμάτων και ως μαζική στάση του εν λόγω πολιτικού κοινού, με τα παρασυρμένα από τους χιτλερικούς της μεσοπολεμικής Γερμανίας κοινωνικά στρώματα, που ανέχτηκαν, δικαιολόγησαν και τελικά κατέληξαν να υποστηρίξουν φανατικά με όλες τις δυνάμεις τους το ναζιστικό έγκλημα κατά της ανθρωπότητας).


Όλοι αυτοί, λοιπόν, αναγκάζονται πλέον να μην κρύβονται και να δηλώνουν χωρίς περιστροφές τον φιλο-νεο-μητσοτακισμό τους, διότι συναισθάνονται ότι η ζημία που έχει προκαλέσει ο αδήλωτος ως σήμερα αρχηγός τους στην πατρίδα είναι τόσο μεγάλη, ώστε οι πολίτες να κινούνται ήδη συντεταγμένα σε μια στάση σκληρής καταδίκης του απερχόμενου πρωθυπουργού και της κυβέρνησής του στις ερχόμενες κάλπες και η συγκεκαλυμμένη υποστήριξη προς αυτόν δεν φτάνει. Του συμπαραστέκονται ανοιχτά! Δεν μεταμφιέζονται πλέον πολιτικά σε κεντρώους και ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ψηφοφόρους, πέταξαν τους παραταξιακούς φερετζέδες και στηρίζουν καθαρά τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Και αυτό στις παρούσες συνθήκες ισοδυναμεί με την παροχή υποστήριξης σε μια ακροδεξιά και αήθη πολιτική, αυτήν του νεο-μητσοτακισμού.      


Άλλωστε, ποιός άλλος παρά ένας αμετανόητος υποστηρικτής του Κυριάκου Μητσοτάκη (αφανής ή φανερός) θα μπορούσε να συνάγει από τη σημερινή δημόσια συζήτηση σχετικά με την επιστροφή των γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα μας (όπως άνοιξε και διεξάγεται αυτή η συζήτηση, με την αδιανόητη ρύθμιση περί «δανεισμού» τους στην Ελλάδα) ότι ο …ΣΥΡΙΖΑ δεν επιθυμεί την επιστροφή των γλυπτών!  








Υπόμνηση που θεωρώ αναγκαία…

 

Ένα πολιτικό de profundis








Πριν σχεδόν 4 χρόνια, όταν οι πολλοί εξυμνούσαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη, εγώ, μόνος μου, λες και κλεισμένος σ’ ένα απομονωμένο και ημίφωτο δωμάτιο επικοινωνίας με τον κόσμο, αγωνιούσα να εξηγήσω γιατι ο σημερινός πρωθυπουργός είναι καταστροφή για την πατρίδα.


Τότε, οι του ΚΙΝΑΛ με προπηλάκιζαν, με πρωτόγνωρη βιαιότητα παρά τις πολιτικές σχέσεις που διατηρούσα επί δεκαετίες με τους περισσότερους απ’ αυτούς.


Οι νεοδημοκράτες με καθύβριζαν.


Ακόμη και σύντροφοί μου (με την έννοια της ιδεολογικής συμπόρευσης και πέραν της κομματικής ένταξης, νοείται εδώ ο όρος) με προειδοποιούσαν να μην είμαι τόσο κατηγορηματικός στην κατά απόλυτο λόγο πολιτική αντιπαλότητά μου με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.


Τελος, οι «ουδέτεροι» και «κεντρώοι» εξέφραζαν τη θλίψη τους για την τοποθέτησή μου κατά του σημερινού πρωθυπουργού και ξιφουλκούσαν επίμονα εναντίον μου για το ότι υιοθετούσα τη λογική της λεγόμενης «οικογενειακής ευθύνης σχετικά με την αξιολόγηση του προσώπου του πρωθυπουργού. Λες και η δαιμονοποίηση της αναφοράς στις παραδόσεις που γαλούχησαν ένα πολιτικό πρόσωπο στο στενό προσωπικό περιβάλλον του, δεν είναι ενδεικτική κινήτρων μικροπολιτικήςκοπής. Και λες και οι οικογενιακές καταβολές ενός πολιτικού προσώπου δεν αποτελούν τεκμήριο ισχυρό (φυσικά δεν είναι το μόνο) για την αξιολόγησή του, όταν κρίνεται για τα έργα και τις ημέρες του στον δημόσιο βίο μας.


(Με την ευκαιρία αυτής της αναφοράς να τονιστεί στο σημείο αυτό ότι ιδίως στην Ελλάδα, όπου η οικογενειακή προέλευση συνιστά αδιάψευστο και αποδεδειγμένο πρόκριμα για μια πολιτική -ή οποιαδήποτε άλλη προσοδοφόρα- καρριέρα, η αναδρομή ακριβώς στον στενό κύκλο αίματος των δημοσίων προσώπων αποτελεί κρίσιμο εφόδιο κατανόησης του πλαισίου κινήτρων των γόνων να ασχοληθούν με την πολιτική, πέραν της εκ των πραγμάτων ελαφράς και αφελούς εξήγησης ότι επιθυμία όλων αυτών είναι «να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στην πατρίδα»! Είπαμε να είμαστε καλοπροαίρετοι και καθόλου προκατειλημμένοι όταν κρίνουμε δημόσια πρόσωπα, ηλίθιοι όμως δεν μπορεί να ανεχόμαστε να μας θεωρούν και πολύ περισσότερι να αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος από τα ίδια τα πράγματα πως όντως είμαστε).   


Όλοι αυτοί, λοιπόν που τότε με κατέκριναν (έκαναν ότι) δεν είχαν δει τίποτα από το πολιτικό πρόσωπο «Κυριάκος Μητσοτάκης», λες και επρόκειτο για ένα αγνό και απαλλαγμένο πολιτικών και προσωπικών βαρών πρόσωπο, που εμφανίστηκε με μόνο κίνητρο να «προσφέρει στην πατρίδα», ως το νέο αίμα της μεταδικτατορικής κοινωνίας, δηλαδή του πολιτικού κύκλου, που έχει κλείσει οριστικά εδώ και καμιά δεκαετία. Έτσι, για όλους εκείνους ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν ήταν παρά το προϊόν μιας αγαθής πολιτικής παρθενογένεσης, προεχόμενης από τα βαθύτατα θετικά έγκατα της συλλογικής σχέσης των ελλήνων με τα δημόσια πράγματα.


Όλοι αυτοί -και ας δούμε μακράν της αναφοράς στο σκοτεινό πολιτικό απείκασμα του πατρός Κωνσταντίνου Μητσοτάκη- δεν είχαν βγάλει κανένα συμπέρασμα από τον ακραίο τυχοδιωκτισμό στο ζήτημα της συμφωνίας των Πρεσπών. Δεν είχαν διαγνώσει τίποτα  από την πολιτική αρπαχτή των «μενουμευρωπαίων» όταν δινόταν η μείζονα μάχη κατά της άδικης, και αποδεδειγμένα σήμερα πια άστοχης, λαίλαπας της μνημονιακής δεσποτείας. Δεν είχαν συμπεράνει απολύτως τίποτα από τον πολιτικά πειρατικό τρόπο των 50.000 εσωκομματικών ψήφων χωρίς ονοματεπώνυμο, με τον οποίο ο Κυριάκος Μητσοτάκης άρπαξε το κόμμα μέσα απ’ τα χέρια των καταμανλικών, των φυσικών δηλαδή ταγών της συντηρητικής παράταξης στην Ελλάδα. Δεν έζησαν την αδιανόητης αήθειας στάση του ίδιου περί προσωπικής αγνοίας του, όταν η μελέτη Τσιόδρα-Λύτρα (ο πρώτος, ο στενότερος συνεργάτης του σε ζητήματα πολτικής για την Υγεία) αποκάλυψε ότι χιλιάδες ζωές ελλήνων θα είχαν σωθεί κατά την πανδημία, αν είχε χρηματοδοτηθεί κατά τις υποδείξεις ειδικών η δημόσια Υγεία, αντί ένας πρωθυπουργός σε στιγμή κρίσιμη για την υγεία των ελλήνων, να προτρέπει σε επικοινωνιακές ανοησίες των χειροκροτημάτων στα μπαλκόνια.    


Τα παρέβλεψαν όλοι εκείνοι όλα τούτα (και πολλά άλλα, ανάμεσα τους κατά την  προσωπική μου άποψη ενδεικτικότερο όλων τη διάχυτη παχυδερμία στην σχέση του ανδρός με τον λαϊκό παράγοντα, που συνιστά μαρτυρία ισχυρότατη για τον κοινωνικό πολιτισμό ενός πολιτικού προσώπου). Έκαναν πως δεν είδαν τα στοιχεία της εξατομικευμένης σχέσης του Κυριάκου Μητσοτάκη με κυκλώματα επιχειρηματιών και εταιρείων, που είναι ιστορικά τεκμηριωμένο και έγκυρο προανάκρουσμα του παράγοντα  της σήψης και της διαφθοράς, που αργά ή γρήγορα εκδηλώνεται σε τέτοιες περιπτώσεις.


Ακόμη, χειρότερα, οι ίδιοι παραμέριζαν τις σοβαρές αρνητικές συνέπειες της παρουσίας του στην πρωθυπουργία (από πολύ νωρίς, μέρες μόλις μετά την ορκωμοσία του) παρά τις σοβαρότατες βλάβες που προκαλούσε και συνεχίζει ως παγιωμένη πολιτική στάση πρωθυπουργού στο δημόσιο συμφέρον αλλά και στα μείζονα γεωπολιτικά και κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας.


Εγώ αυτά τα ανέμενα και τα υπόμεινα. Μιλώντας επίμονα για τον μεγάλο κίνδυνο που εκπροσωπεί αυτός ο άνθρωπος και ό,τι εκπροσωπεί και εκφράζει (πολιτικές καταβολές και παραδόσεις, τρέχον δημόσιος λόγος και εν γένει στάση (όπως στην περίπτωση του «ψυκτικού του Περιστερίου»), αναίσχυντη εργαλειοποίηση των δημοκρατικών  θεσμών για να προαχθεί το προσωπικό προφίλ του, άγος παρακολουθήσεων πολιτικών και δημοσιογράφων από κρατικές υπηρεσίες υπό τον άμεσο, απόλυτο και αποκλειστικό ελεγχό του) κ.λπ..


Όπως λέει ο σοφός Αντώνης Λιάκος με το εμβληματικό πολιτικό ήθος του, δεν είναι ώρα να πούμε «εγώ τά ‘λεγα». Άλλωστε, όλα είναι πλέον γνωστά και δεν έχει νόημα  να συνεχιστεί η συζήτηση για «να αποδειχτεί» η ολοσχερής καταστροφή που έχει προκαλέσει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το αυτονόητο και πασιφανές, εκτός από προσβλητικό της νοημοσύνης και ένδειξη εμμονής για όποιον συνεχίζει να μιλάει γι’ αυτό, δεν χρήζει απόδειξης. Ισχύει, ή όχι!


Γι’ αυτό και παρέλκει κάθε άλλη συζήτηση σήμερα για το κακό που έχει προκαλέσει ο σημερινός πρωθυπουργός. Όλοι γνωρίζουυμε! Και δεν απομένει παρά να τον αξιολογήσουμε στις ερχόμενες εκλογές.






Το «τέλος» του Νίκου Ανδρουλάκη












Η υπόθεση διαφθοράς σχετικά με την Εύα Καϊλή, αποτελεί εκ των πραγμάτων οριακή στιγμή για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ και την ηγεσία του Νίκου Ανδρουλάκη. Όχι επειδή η ευειδής ευρωβουλευτίνα είναι καμιά φοβερή πολιτική απώλεια για το κόμμα, άλλωστε η ίδια έχει από καιρό ευθυγραμμιστεί με τη γραμμή του νεο-μητσοτακισμού ακόμη και σε βάρος του ίδιου του κόμματός της και του αρχηγού του, όπως απέδειξαν οι ίδιες οι δηλώσεις Καϊλή σχετικά με την παρακολούθηση Ανδρουλάκη από την ΕΥΠ υπό την άμεση, πλήρη και αποκλειστική εποπτεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Το πρόβλημα για το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ είναι ότι με τη λήθη να έχει βολικά εγκατασταθεί στη συλλογική μνήμη των οπαδών του, μια υπόθεση διαφθοράς από δημόσιο πρόσωπο εντεταγμένο στις γραμμές του, επαναφέρει θορυβωδώς στο προσκήνιο ένα θέμα που θυμίζει τις χειρότερες εποχές του.


Η προβληματική σχέση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑλ και αρκετών στελεχών του με την πολιτική εξουσία που αρύεται από την ιδιότητά τους σε διάφορα δημόσια πόστα, έχει εδώ και πολλά χρόνια καταστεί ο καίριος και ο κύριος λόγος, για τον οποίο ευρέα κοινά έχουν εγκαταλείψει το κόμμα. Όσοι απέμειναν να το υποστηρίζουν παρά ταύτα, φάνηκε να έχουν συμφιλιωθεί με το προβληματικό παρελθόν του. Τουλάχιστον αυτό επιβεβαίωσε η πλήρης κάλυψη που προσέφερε το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ στον Ανδρέα Λοβέρδο και την απολύτως διάτρητη για ένα ορθολογικό πλαίσιο ηθών αγαθής πολιτικής η περίπτωση των «αδιευκρίνιστης προέλευσης» ποσών που ανευρέθησαν στους τραπεζικούς λογαριασμούς του, αν και τελούσε την ίδια ώρα υπό ποινική δίωξη για υπόθεση διαφθοράς του σκανδάλου της Novartis.


Όταν, όμως, μετά από τόσα περιστατικά πολιτικής διαφθοράς να προέρχονται από ένα κόμμα εξακολουθεί η εκδήλωση ανάλογων προβλημάτων, το ζήτημα πιθανολογείται βασίμως πως αφορά πλέον στο πολιτικό DNA του ίδιου κόμματος και δεν πρόκειται περί ατυχούς σύμπτωσης. Αυτή η σκέψη, άλλωστε, είναι εκείνη που εδώ και καιρό αποτελεί το βασικό κίνητρο (το δικό μου και πολλών άλλων), όταν ομιλούμε για προβληματική σχέση του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ με την ενάσκηση πολιτικής εξουσίας, ακόμη και υπό την σημερινή τριτεύουσα βαρύτητά του στο ισχύον πολιτικό σκηνικό. Και βέβαια, οι πομφόλυγες περί κόμματος «ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων» (του Βαγγέλη Βενιζέλου) ή της ανεκδιήγητης αλαζονείας Ανδρουλάκη να είναι εκείνος που θα ορίσει τον επόμενο πρωθυπουργό αν και ηγέτης εκλογικά περιθωριακού χώρου, φυσικά δεν υπηρετεί κατά κανένα τρόπο την πολιτική αυτονομία του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, όπως διατείνεται ότι υπηρετεί ο σημερινός πρόεδρος του κόμματος. Αντίθετα, τον εμφανίζει συναλλασσόμενο πότε από ‘δω και πότε από ‘κει για την πρόσβαση στο «ψητό» της πολιτικής εξουσίας.


Πολιτική αυτονομία τεκμαρτή εν προκειμένω θα αναφυόταν από την κατηγορηματική δήλωση ότι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ δεν πρόκειται μετεκλογικά να συνεργαστεί με κανέναν! ΄Ετσι το κόμμα θα παρέμενε σε ρόλο θεσμικής αντιπολίτευσης επιχειρώντας να αναδομήσει ένα δημόσιο ήθος πολιτικής, που δηλώνει πως υπηρετεί, …αλλά η κάθε Καϊλή εξολοθρεύει, εν ψυχρώ και αυθωρεί. Και μόνο έτσι η ελαφρώς γελοία και ενδεικτική του έκδηλου συμπλέγματος ανωτερότητας μιας μικρομεσαίας δύναμης περί «ισχυρής εντολής» που εγκαινίασε ο Ανδρουλάκης, θα αποκτούσε και κάποιο πολιτικό νόημα, αντί να συμβολίζει μια νοοτροπία τσαλαβουτήματος στις κυβερνητικές υποθέσεις της Ελλάδας.


Όμως, ο Ν. Ανδρουλάκης γνωρίζει καλά πως αν τυχόν διακήρυττε κατ’ επιλογήν του αυτοαπαγόρευση πρόσβασης στον κυβερνητικό κορβανά, θα διακινδύνευε το μισό κόμμα του να αναχωρούσε για αλλού, αφού το εναπομένον κοινό του φαίνεται πως δεν μπορεί να κατανοήσει τις πολιτικές λειτουργίες των θεσμών στη χώρα μας, απόντος του ίδιου αυτού κοινού από τη διαχείριση πολιτικής εξουσίας και μάλιστα με παρεμβατικό λόγο και ρόλο, με πρόσχημα το γνωστό ενοχικό μότο «σωτηρίας της πατρίδας».


Έτσι, λοιπόν, και για να γυρίσουμε, στην υπόθεση Καϊλή, η βρώμικη αυτή ιστορία εκτός του ότι λερώνει εν τοις πράγμασι το ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ ό,τι και να λέει ή να κάνει ο Νίκος Ανδρουλάκης, από μια άλλη πλευρά προσφέρει στο αρχηγό του εν λόγω κόμματος και μία ακόμη -αναμφίβολα την τελευταία- ευκαιρία: Να προσέλθει στις επόμενες κάλπες με όρους αξιοπρέπειας αλλά και σαφήνειας πολιτικών στόχων. Εάν επιθυμεί σημαίνοντα πολιτικό ρόλο και λόγο επί της ουσίας δεν υπάρχει άλλο ζητούμενο για την Ελλάδα και τους πολίτες της από την εκδίωξη της λαίλαπας του νεο-μητσοτακισμού και την είσοδο σε μια ουσιαστική προσπάθεια ανόρθωσης του τόπου. Κάθε άλλος συμψηφισμός με οτιδήποτε αυτής της αδήριτης και μη επιδεχόμενης οποιαδήποτε έκπτωση ανάγκης για τη χώρα, ισοδυναμεί πλέον με συνενοχή σε μια καταστροφική αφασία παράτασης της μοιραίας καθοδικής πορείας μας και σ’ ένα τελειωτικό γύρο του σπιράλ απαξίωσής μας, ως κράτος και πολίτες.


Στο κάτω-κάτω ο Ανδρουλάκης δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, διότι κινδυνεύει πλέον σοβαρά από ένας ακόμη αρχηγός που δεν κατάφερε να ουσιαστικοποιήσει την πολιτική παρουσία των υπολειμμμάτων μιας ιστορικής παράταξης, να καταστεί ίσως ο τελευταίος αρχηγός του σχήματος ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ, που θα υπογράψει ιδίοις χερσί και τη ληξιαρχική πράξη πολιτικού θανάτου του.


Η μέχρις εγκληματικής αήθειας «πολιτική αλητεία» του νεο-μητσοτακισμού, δεν του αφήνει άλλωστε και άλλα περιθώρια: Ήδη ο κυβερνητικός εκπρόσωπος με δηλώσεις του υπαινίσσεται αναλογίες της παρακολούθησής του από από την ΕΥΠ υπό την άμεση, πλήρη και αποκλειστική εποπτεία του Κυριάκου Μητσοτάκη …με την υπόθεση Καϊλή!


Τα συμψηφιστικά χαϊδέματα Ανδρουλάκη υπέρ και προς όφελος του κεντρικού ενόχου αυτής της ελληνικής κατηφόρας του, του Κυριάκου Μητσοτάκη, δεν μένουν πια ικανά να προφέρουν στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ-ΚΙΝΑΛ κάτι άλλο, από το να τον καταστήσουν μέρος αυτού του βούρκου. Δεν έχει παρά να επιλέξει ο ίδιος τον δρόμο του και τους φίλους του!





Επισκόπηση - Μολυβάκι

ΝΟΈΜΒΡΙΟΣ 2018

Ημερομηνία

28 Νοε. 2018

25 Νοε. 2018

23 Νοε. 2018

21 Νοε. 2018

20 Νοε. 2018

18 Νοε. 2018

17 Νοε. 2018

12 Νοε. 2018

10 Νοε. 2018

8 Νοε. 2018

7 Νοε. 2018

5 Νοε. 2018

3 Νοε. 2018

1 Νοε. 2018

ΦΕΒΡΟΥΆΡΙΟΣ 2017

Ημερομηνία

25 Φεβ. 2017

19 Φεβ. 2017

16 Φεβ. 2017

14 Φεβ. 2017

12 Φεβ. 2017

10 Φεβ. 2017

8 Φεβ. 2017

5 Φεβ. 2017

1 Φεβ. 2017

ΟΚΤΏΒΡΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

31 Οκτ. 2016

31 Οκτ. 2016

31 Οκτ. 2016

29 Οκτ. 2016

28 Οκτ. 2016

26 Οκτ. 2016

25 Οκτ. 2016

21 Οκτ. 2016

20 Οκτ. 2016

18 Οκτ. 2016

17 Οκτ. 2016

16 Οκτ. 2016

15 Οκτ. 2016

11 Οκτ. 2016

6 Οκτ. 2016

5 Οκτ. 2016

4 Οκτ. 2016

2 Οκτ. 2016

1 Οκτ. 2016

ΣΕΠΤΈΜΒΡΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

29 Σεπ. 2016

26 Σεπ. 2016

23 Σεπ. 2016

22 Σεπ. 2016

21 Σεπ. 2016

19 Σεπ. 2016

18 Σεπ. 2016

16 Σεπ. 2016

15 Σεπ. 2016

14 Σεπ. 2016

13 Σεπ. 2016

12 Σεπ. 2016

9 Σεπ. 2016

9 Σεπ. 2016

8 Σεπ. 2016

7 Σεπ. 2016

6 Σεπ. 2016

4 Σεπ. 2016

ΙΟΎΝΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

29 Ιουν. 2016

27 Ιουν. 2016

27 Ιουν. 2016

26 Ιουν. 2016

25 Ιουν. 2016

23 Ιουν. 2016

21 Ιουν. 2016

19 Ιουν. 2016

18 Ιουν. 2016

17 Ιουν. 2016

16 Ιουν. 2016

15 Ιουν. 2016

14 Ιουν. 2016

12 Ιουν. 2016

5 Ιουν. 2016

3 Ιουν. 2016

1 Ιουν. 2016

ΜΆΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

29 Μαϊ. 2016

29 Μαϊ. 2016

29 Μαϊ. 2016

28 Μαϊ. 2016

27 Μαϊ. 2016

27 Μαϊ. 2016

26 Μαϊ. 2016

24 Μαϊ. 2016

23 Μαϊ. 2016

23 Μαϊ. 2016

18 Μαϊ. 2016

17 Μαϊ. 2016

15 Μαϊ. 2016

14 Μαϊ. 2016

13 Μαϊ. 2016

11 Μαϊ. 2016

11 Μαϊ. 2016

10 Μαϊ. 2016

9 Μαϊ. 2016

5 Μαϊ. 2016

4 Μαϊ. 2016

3 Μαϊ. 2016

3 Μαϊ. 2016

ΑΠΡΊΛΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

30 Απρ. 2016

30 Απρ. 2016

29 Απρ. 2016

28 Απρ. 2016

27 Απρ. 2016

26 Απρ. 2016

24 Απρ. 2016

23 Απρ. 2016

23 Απρ. 2016

22 Απρ. 2016

20 Απρ. 2016

20 Απρ. 2016

19 Απρ. 2016

18 Απρ. 2016

17 Απρ. 2016

16 Απρ. 2016

14 Απρ. 2016

13 Απρ. 2016

11 Απρ. 2016

10 Απρ. 2016

7 Απρ. 2016

5 Απρ. 2016

1 Απρ. 2016

1 Απρ. 2016

ΜΆΡΤΙΟΣ 2016

Ημερομηνία

31 Μαρ. 2016

31 Μαρ. 2016

31 Μαρ. 2016

30 Μαρ. 2016

29 Μαρ. 2016

28 Μαρ. 2016

27 Μαρ. 2016

27 Μαρ. 2016

26 Μαρ. 2016

24 Μαρ. 2016

24 Μαρ. 2016

21 Μαρ. 2016

20 Μαρ. 2016

17 Μαρ. 2016

17 Μαρ. 2016

17 Μαρ. 2016

16 Μαρ. 2016

16 Μαρ. 2016

16 Μαρ. 2016

15 Μαρ. 2016

15 Μαρ. 2016

14 Μαρ. 2016

13 Μαρ. 2016

10 Μαρ. 2016

7 Μαρ. 2016

6 Μαρ. 2016

5 Μαρ. 2016

5 Μαρ. 2016

3 Μαρ. 2016

3 Μαρ. 2016

2 Μαρ. 2016

1 Μαρ. 2016

1 Μαρ. 2016